«هیو هادسن» کارگردان بریتانیایی فیلم برنده اسکار «ارابههای آتش» در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
به گزارش سینماسینما، «هیو هادسن» فیلمساز بریتانیایی که با اولین تجربه کارگردانی خود در فیلم «ارابههای آتش» موفق به کسب اسکار بهترین فیلم شد و در ادامه فیلمهایی چون «زندگی من تاکنون» و «گریستوک: افسانه تارزان» را ساخت، پس از یک دوره کوتاه بیماری در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
«هادسن» که اهل لندن بود، کار خود را به عنوان تدوینگر و تهیهکننده مستند آغاز کرد و قبل از اینکه در اواخر دهه ۱۹۷۰ وارد عرصه فیلمهای بلند به عنوان کارگردان شود در فیلم «قطار سریع نیمهشب» ساخته «آلن پارکر»به عنوان دستیار فعالیت کرد. در سال ۱۹۸۱، «دیوید پوتنام» که یک تهیهکننده بود از «هادسن» خواست تا فیلم «ارابههای آتش» را کارگردانی کند، فیلمی که «بن کراس» و «نایجل هاورز» در آن در نقش ورزشکاران بریتانیایی با مذاهب و پیشینههای متضاد در بازی های المپیک ۱۹۲۴، مقابل دوربین رفتند.
«ارابههای آتش» با طرح داستان الهام بخش و موسیقی متن احساساتی از آهنگساز معروف یونانی «ونجلیس»، یک موفقیت تجاری خوب بود و چهار جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم و موسیقی را به دست آورد. «هادسن» که برای این فیلم نامزد اسکار کارگردانی شده بود، بعدها یک اقتباس نمایشی از «ارابههای آتش» را تهیهکنندگی کرد که همزمان با بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن به روی صحنه رفت.
فیلمهای بعدی این سینماگر با واکنشهای متفاوتی همراه شد، از «گریستوک: افسانه تارزان» و «ارباب میمونها» (فیلمی محصول ۱۹۸۴ با بازی «رالف ریچاردسون» در آخرین نقش سینماییاش، که نامزد سه جایزه اسکار شد و گیشه موفقی داشتند تا فیلم انتقادی و تجاری «انقلاب» که دو سال بعد، نامزد دریافت تمشک طلایی برای کارگردانی شد.
از دیگر آثار این سینماگر میتوان به «زندگی من تا کنون»، «فرشتگان گمشده» و «آلتامیرا» اشاره کرد.
منبع: ایسنا به نقل از آسوشیتدپرس
لینک کوتاه
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





