سینماسینما، محمد حقیقت
چند جشنواره سینمایی سالانه در جهان برپا میشود؟ درجه بندی و اهمیت آنها چیست؟ به چه درد میخورند؟ و سوال های دیگر.
امروزه بر مبنای اطلاعاتی که در گوگل و سایر سایت ها به ویژه سینمایی آمده، سالانه بیش از ۱۰۰۰۰ جشنواره سینمایی در جهان برپا می شود. طبیعتا شناخته شده ترین آنها، کن، ونیز و برلین است. اما از «مراسم اسکار» که فقط یک شب برگزار می شود، میتوان بیشتر به عنوان جشن سینما نام برد، یا مراسم گلدن گلوب، بفتا، سزار، گویا و جوایز آکادمی فیلم اروپا، که در واقع جایگاهی برای کشف وجود ندارد زیرا فیلم های کاندیدا شده برای این مراسم، قبلا در دیگر جشنواره ها کشف شده اند و حتی بر پرده سینماها هم آمده و تماشاگران عام و علاقه مند هم این آثار را رویت کرده اند، لذا حالت «کشف یک سینماگر- یا یک فیلم» در آنها صورت نگرفته بلکه تنها به عنوان ویترین آثار کشف شده با گلچین آن جشنواره های قبلی به حساب می آیند! اما باید حساب جایزه اسکار را جدا کرد. این رویداد تخصصی سینما-صنعت که مراسم اسکار نام گرفته، در ابتدا فقط منحصر به محصولات سینمای آمریکا بود که برای تبلیغ این سینما در ۱۱ مه ۱۹۲۷ در هالیوود بنیانگذاری شد. با گسترش بیشتر سینما در دنیا و مطرح شدن آن، خیلی بعدتر، اکادمی اسکار تصمیم گرفت از بین تمام فیلم های ساخته شده در جهان، فقط به یک فیلم غیرانگلیسی زبان، (که امروزه به نام فیلم بین المللی نام گرفته) یک جایزه تعلق بدهد. بعد از «جایزه اسکار» نخستین جشنواره واقعی سینمایی در جهان، ونیز در ایتالیا بوده که از سال ۱۹۳۲ راه اندازی شد و در ادامه، بقیه کشورها در این زمینه فعال شدند. در بین این ده هزار جشنواره امروزه می توان اهمیت آنها را رده بندی کرد که همانگونه که گفته شد، کن، ونیز، و برلین به ترتیب در صدر قرار دارند و بعد از این ها می توان ادعا کرد که حدودا بیست جشنواره بین المللی قابل توجه و مطرح مقام قابل توجهی دارند که اغلب در اروپا هستند و جایگاه شناخته شدهتر و دارای کاربرد بیشتری از نظر پرستیژ، و برای فروش فیلم های مطرح شده در آن ها دارند – که باید از لوکارنو، کارلو ویواری، سن سباستین، ادینبورگ، انسی، بفتا، والالید، رتردام هلند و غیره یاد کرد – در ایالات متحده و آمریکایشمالی، ساندانس، شبگاگو، سانفرانسیکو، تورنتو، و در آسیا، پوسان، توکیو، و غیره هم قابل توجه هستند. جدا از این ها تعدادی از جشنواره های تخصصی هم وجود دارند مثل آثار جشنواره فیلم های زنان، جشنواره های ویژه مستند مثل لایپزیک، رتردام، جشنواره فانتاستیک و آثار انیمیشن.
از سوی دیگر برخی از جشنواره ها منطقه ای هستند مثل جشنواره سه قاره در فرانسه، کارتاژ در تونس، جشنواره مراکش، کازابلانکا و غیره. برای هر سینماگر طبیعتا خوشحال کننده است فیلمش به جشنواره ها راه پیدا کند که هم دیده شود و هم منتقدین و رسانه ها به آن بپردازند و از سوی دیگر بتوانند نظر پخش کننده ها را به آثار خود جلب کنند. همانگونه که تا به حال مشخص شده، جشنواره ویترین بسیار خوبی برای دیده شدن هستند. نکته ای که در مورد ارایه برخی فیلم های ایرانی و شرکت آنها در جشنواره باید به آن اشاره کرد این است که اگر فیلمی در جشنواره ای از بین این «ده هزار جشنواره» شرکت داشت و چندان هم شناخته شده نیست، اگر چه خوشحال کننده است، اما خبرش را برای اطلاع رسانی در رسانه های داخلی در حد معقول خود، با ذکر نام آن جشنواره به رسانه ها منتقل بکنند. لازم نیست برای بزرگ جلوه دادن فیلم شان و تبلیغ درباره آن، اطلاع رسانی نادرست منتشر کنند. کافی است اسم دقیق آن جشنواره و آدرس سایت آن را هم در اختیار رسانه قرار دهند، تا حرف شان از اعتبار بیشتری برخودارد شود.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه
- روایت «نفرین توقیف» از مالیخولیای توقیف در سینمای ایران
- «دیگِر»؛ فیلمی که در یک صحنه تئاتر میگذرد
- کدام فیلمها اسکاری خواهند شد؟
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی
- فرهادی از رفتن به اسکار باز ماند
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- «ناگهان»؛ فیلم موفق فرانسوی از کارگردانی ژاپنی
- چگونه سینمای فرانسه در انتخاباتِ ریاست جمهوری۲۰۲۷ تاثیر میگذارد؟
- «اودیسه»ی نولان خوب است اما نه بیشتر!
- «گرما»؛ فیلمی درباره اضطراب قتل غیرعمد
- عباس کیارستمی؛ برجستهترین سینماگران ایرانی در صحنه جهانی
- بحث بر سر فیلمی که نخل طلا گرفت
- تولد هفتادسالگی سینمای هنروتجربه
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
آخرین ها
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «کارنامهی بندار بیدخش»/ خردمندِ دربندِ رویینه دژ
- ایدفا۲۰۲۶؛ ایرانیها تریلر رسمی مهمترین جشنواره مستند جهان را ساختند
- «پاتریک استوارت» درگذشت
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد





