نیوشا صدر – کارگردان در یادداشتی که برای اکران این فیلم در گروه هنر و تجربه نوشته است، بر علاقهاش به ساخت یک فیلم شهری اشاره داشته؛ فیلمی که خیابانها و کوچههای تهران شکلدهنده هویتش باشند.به گزارش سینماسینما٬ او با وجود ساختن فیلمی که تمامی آن در محیط بسته یک آپارتمان میگذرد، «مفتآباد» را همچنان یک فیلم شهری محسوب میکند و مناسب دانستن چنین برچسبی را برای اثرش برآمده از خصلتهای آدمهای فیلم میداند که منتج از زندگی در این شهر است. اگر از این منظر بنگریم، از آنجایی که محیط، تاثیر قابل توجهی در شکلگیری شخصیت هر انسانی دارد، به دشواری (و تنها در آثاری معدود) میتوان شخصیتهایی را یافت که کوچکترین نسبتی با محیطی که در آن رشد یافتهاند، نداشته باشند. هر فیلمی را که شخصیتهای آن از دل شهر برخاستهاند، میتوان فیلمی شهری نامید. با وجود این همچنان با بخش اول نظر کارگردان موافقم که «مفتآباد» یک فیلم شهری است، اما تنها به شرط آنکه آن شهر شهری باشد همانند تهران که زیرزمینی دارد وسیعتر از سطحش، لایه لایه و طبقه طبقه؛ طبقاتی که غالبا حضورشان در گفتمان مسلط انکار میشود و از اینرو صفت «پنهان» را با خود یدک میکشند، اما درحقیقت کاملا آشکارند و همگان از وجود آن باخبرند و بخشی از زندگی و ساعات روزانهشان را در این سطوحِ تنها در نام، پنهان میگذرانند و در ساعات دیگر این بخش و این حضور را انکار میکنند. گاهی بیصدا و بیتوجه از کنار زندگی مخفی دیگران میگذرند، اما همواره آگاهاند که این لایههای در نام، پنهانِ زندگی، بهسادگی و در زمان مناسب، میتواند دستاویزی باشد برای تهدید، برای پیشبرد مقاصد شخصی دیگران. «مفتآباد» عصاره چند و چون تعامل انسانها را در چنین شهری به تصویر میکشد. گرچه فیلم در ظاهر از فضای شهری بیبهره است، اما نباید از خاطر برد که دو تصویر از شهر همواره بهطور موازی و در کنار هم وجود دارد؛ تصویر حقیقی آن و آن تصویر از بسیاری جهات مشترکی که تجربیات روزمره مردم از زندگی شهری در ذهنشان حک کرده است. در عین حال هر فیلم شهری نیز محدود به مکانهای مشخصی در شهر است و قاعدتا آن مکانهای منتخب تنها قادرند بخشی از آن را بازنمایی کنند و نه کلیتش را. چیزی که تیمورتاش مقابل دوربینش آورده، بازتابی است از آنچه تجربیات روزمره گروهی از مردم این شهر بر ذهن و روان آنان حک کرده است. این بازتاب با عبور مجدد از صافی ذهن کارگردان به اثری بیشوکم شخصی درباره حالوهوای دستکم مناطقی از این شهر بدل شده؛ حالوهوایی که برای بسیاری از ما فهمیدنی، ملموس و تجربه شده است.
«مفتآباد» فیلمی است درباره شهری پنهان در دل این شهر؛ شهری که سالهاست شبح آن از پشت تکتک دیوارهای دودگرفته سرک میکشد.
منبع: ماهنامه هنر و تجربه
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «مرجان»؛ فیلمی آبرومند درباره قتلهای ناموسی
- «ساموئل خاچیکیان، یک گفتوگو»؛ جذاب برای دوستداران سینما
- اکران آنلاین «اینان» آغاز شد
- تحقق آرزوی چندساله فعالان انیمیشن در هنرو تجربه
- مراسم دیدار با عوامل مستند «آیدین» با حضور اعضای تیم ملی بسکتبال برگزار شد
- کارگردان «رنج زیر پوست»: این فیلم را در حمایت از زنان، دختران و حقوق انسانها ساختهام/ نقد دیکتاتوری مردسالارانه
- پوستر مجموعه فیلمهاى کوتاه «هفت» منتشر شد/ تقدیم اکران اول به علی انصاریان
- «مراسم تدفین کلاغها» در هنروتجربه به نمایش درمیآید/ زنی که هزاربار میمیرد
- همان همیشگی/ نگاهی به فیلم «آنا»
- فیلمی متفاوت نه البته بینقص/ نگاهی به فیلم «گزارش یک قتل»
- گروتسک، مرزها، محدودهها و همپوشانیها/ معرفی کتاب گروتسک فیلیپ تامسن
- واقعا چه کسی این فیلم را ساخت؟/ «مرد سوم» از هر منظری فیلمی متفاوت است
- گوتیک آمریکایی/ نگاهی به فیلم «مادر» ساخته دارن آرنوفسکی
- من اقیانوسی را دوست دارم که تو را آفرید/ نگاهی به فیلم «سولاریس»
- خوشه های خشم/ نگاهی به فیلم «تاریخ خشونت»
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- جرج کلونی در فرانسه رستوران باز کرد!
- مستند «زیر یک آسمان» آمادهی نمایش شد
- بیضاییخوانی به «کارنامهی بُندارِ بیدخش» رسید
- ارزشمندترین بازیگران زن سینمای ایران بنابر تعداد فیلمهای مؤلف
- «بچهخور»؛ حقیقتی که خلاف جهتِ جهان میدود
- پس از ۴۰ سال؛ «مستر بین» به تئاتر بازمیگردد
- «کاغذ بیخط »؛ فیلمی روشنفکرانه با نگاهی فلسفهگرا
- شکست تام کروز و ایناریتو در اولین روز اکران «داگر»
- درباره «مردی که میخواست سلطان باشد»/ مُردن، بدونِ عاشقی، چه غمانگیز است!
- یادداشتی بر نمایشگاه نقاشیهای انتزاعی حسین اسماعیلی؛ «سوی بیکرانگی» حاصل جوششی خلاقانه است
- افتتاحیه سیوهشتمین جشنواره فیلمهای کودکان و نوجوانان / گزارش تصویری
- «بچهخرس» در خانه هنرمندان ایران/ علی غریب «تناسخ…» را روی صحنه میبرد
- «روز چهلم» و «منجمد» در جشنواره فیلم کوتاه تهران
- سه فیلم ایرانی در سی و نهمین جشنواره توکیو
- یادداشتی بر نمایشنامهخوانی «غروب در دیاری غریب»؛ شگفتی از ساز و کار جهان، وقتی عروسکها زبان باز میکنند
- اهدای ششمین نشان عالی خورشید به احمد ضابطی جهرمی
- «کودکی سیزیفوس» بهترین مستند کوتاه خارجی هاریانا شد
- «دگر»؛ فیلمی که در یک صحنه تئاتر میگذرد
- روزشمار جشنواره تورنتو؛ در حال و هوای سینما
- «مادرکیو»؛ بهرهگیری از فانتزی به عنوان زبان اثر
- «سرزمین فرشتهها» نماینده ایران در اسکار ۲۰۲۷ شد
- تجلیل از اصغر فرهادی در ترکیه
- «پسماند»؛ کابوسی از یک رنج
- «سکس و فلسفه»؛ دلا خو کن به تنهایی
- «توپ سیاه»؛ رکورد شکن گیشه اسپانیا
- جایزه کوروساوا به محمد رسولاف داده میشود
- وودی آلن در اسپانیا فیلم میسازد
- پروانه نمایش «ذوق مرگ» صادر شد
- صورتبندی مبحث سوپراستار در سینمای ایران
- با فروش ۲۶ میلیون دلاری؛ اکران مجدد «انتقامجویان: آخر بازی»، «قلب هیولا» را پشت سر گذاشت





