سینماسینما، محسن جعفری راد
۱- محمد کارت نمونه بارز فیلمسازی است که سلسله مراتب را طی کرده تا به اینجا رسیده که برای قسمت اول سریال اولش بتوان امتیازات مثبت نوشت.
کارت، ابتدا در مستندسازی موفق بود و بعد در فیلم کوتاه داستانی و سپس فیلم بلند شنای پروانه را ساخت که جزو بهترین فیلمهای اول چند سال اخیر است و حالا توقع از اولین سریال او بالاست که با اولین قسمتش به نظر میرسد میتوان خوش بین بود.
۲- طبعا برای لو ندادن داستان به نکات کلی بسنده میکنیم. کارت در ادامهی شنای پروانه، باز هم سراغ جنوب شهر رفته ولی این بار با فیلمنامهای پر از جزئیات. شخصیتپردازیهای ملموس با بازیهای به اندازه بخصوص علی شادمان که یک تنه میتواند بار داستان را به دوش بکشد. فضاسازیهای درست و کمتر دیده شده از جنوب شهر، شغلهایی که در جنوب شهر رایج هستند را در فیلمنامه به درستی ترسیم کرده و روایتی که هم ریتم بسیار تندی دارد و هم در شخصیتپردازی، آدمهای همدلی برانگیز خلق کرده است.
۳- اما در اجرا، کارت بهتر از فیلم شنای پروانه کار کرده و تناسب بیشتری بین فرم بصری و بازیها و تدوین دیده میشود که نشان میدهد همه چیز، مهندسی شده جلو میرود. از نورپردازیهای دراماتیک و استفاده بجا و درست از نور طبیعی در شب و روز، لانگ شاتهای مناسب، نماهای نزدیک در خدمت پیشبرد درام و از همه مهمتر استفاده هویتمند از لوکیشن، چه زمین مبارزه باشد در ساختمانهای تنگ و تاریک پایین شهر و چه خیابانهای بالای شهر و اتقاتی که به خوبی به داستان قوام میبخشد.
۴- اما مهمترین نقطه قوت سریال یاغی این است که برعکس اغلب سریالهای نمایش خانگی، از همین حالا گام محکمی برداشته و با شخصیتها و روند داستان، همذات پنداری میکنیم. به جای اینکه از قسمت پنجم یا دهم! تازه معلوم شود داستان درباره چیست! و این همان هوای تازه است. کارت با توجه به کمالگراییاش برای مخاطب جزئیاتی ارائه میکند و گرههایی شکل میگیرد تا مخاطب مشتاق ادامه داستان باشد. دقیقا برعکس سریالهایی مثل دل، گیسو و … که ظاهر خوش رنگ و لعابی داشتند ولی خبری از فردیت قوام یافته در شخصیتها و موقعیتهای جذاب که داستان را جلو ببرد نبود که کارت دقیقا بر عکس با هر سکانس، لایهای به لایههای درامش اضافه میکند.
۵- امیدوارم قسمتهای بعدی هم به قوام قسمت اول باشد. چه سریالها که شروع خوبی داشتند و در ادامه به تدریج از تاثیرگذاری آنها کاسته شد اما به نظر میرسد محمد کارت، کارگردان جاهطلبی باشد و باید منتظر قسمتهای جذابتر باشیم. اگر این گونه شد که طبعا جزو بهترین سریالهای سال خواهد شد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «تهران کنارت»؛ زخمهای کاری، از نمایی دیگر
- «تهران کنارت»؛ هوای تازه در سینمای ایران
- هیات داوران مسابقه ملی «سینماحقیقت» ۱۹ معرفی شدند
- رونمایی از کتاب «استادان بزرگ بازیگری و شیوههای آموزش آنها» با ترجمه پیمان معادی؛ پاکدل: مادر سینما، کتاب است/ پیروزفر: آموزش بازیگری فقط انتقال تجربه نیست/ معادی: رونمایی این کتاب جذابتر از لحظات روی فرش قرمز فیلمها بود
- پارسا پیروزفر «خانم شین» را میسازد
- اکران «مست عشق» در ۱۰ کشور اروپایی
- یک موفقیت برای «در انتهای شب»؛ هدی زینالعابدین و پارسا پیروزفر از جشنواره اسپانیایی جایزه گرفتند
- یادبود عباس کیارستمی در «شکوه سینما»/ بیلگه جیلان: کیارستمی روشِ فیلم ساختن را دگرگون کرد
- نوری بیلگه جیلان و سه سینماگر دیگر در تهران مسترکلاس برگزار میکنند
- توضیح ساترا درباره حذف سکانسی از «در انتهای شب» چند روز پس از انتشار
- جدیدترین ساخته آیدا پناهنده با بازی پارسا پیروزفر در شبکه نمایش خانگی
- «گراز» آماده حضور در فستیوالهای جهانی شد
- در جستجوی رویا/ نگاهی به فیلم «بیرویا»
- تقلید زندگی/ نگاهی به فیلم «ارادتمند؛ نازنین بهاره تینا»
- صدور پروانه ساخت برای چهار اثر سینمایی و سه اثر غیرسینمایی
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- «مرا ببوس»؛ صدای زنی که روایت را از آنِ خود میکند
- آغاز اکران آنلاین مستند «ساعت بیولوژیک»/ جشنواره سریالسازی نوین با روایت عمودی
- سریال «کلاغ»؛ شلیک به خود
- «بایسیکلران»؛ دور باطل در جهانی گروتسک
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ آیا فیلمی از ایران شانس رفتن به مسابقه را دارد؟
- هجوم به یک سالن تئاتر به دلیل مطالبه مالی!
- نهمین جایزه کتاب سال سینمایی در ایستگاه پایانی
- چرا «مزرعه حیوانات» نفروخت؟
- برای آخرین بار، «مرا ببوس»
- «استخر»؛ خواستن یا نخواستن؟
- فینال جام جهانی رقیب روز یکشنبهی فیلم نولان
- «جزیره رنگین»؛ وقتی خسرو سینایی جنوب را به روایت خود میآفریند
- معمای اقتباس از «طوبا و معنای شب»
- برندا فریکر درگذشت
- جشنواره سارایوو به اصغر فرهادی جایزه افتخاری میدهد
- «وسواس»؛ روایتی از عشق که آرام، چهره خودرا گم کرد
- فوت هنرمند جوان تئاتر؛ ساینا منصف درگذشت
- برای هفتاد و نهمین دوره؛ جشنواره فیلم لوکارنو داورانش را معرفی کرد
- «اودیسه»ی نولان خوب است اما نه بیشتر!
- «بیگانه»؛ در حال و هوای آن سکوت کمیاب ساحلی
- «شطرنج باد»؛ فروپاشی ساختارهای کهنه
- «این صحنه خانه من است»؛ افسانه، حمید، تئاتر و باقی ماجرا
- موزه سینمای ایران و شبی برای بزرگداشت عباس کیارستمی
- «روبیک» آماده نمایش و پخش شد
- «شیفتگی»؛ پیوند کلیشهی «آدم خوبه» با عنصر وحشت
- مقایسه سه تابلو در باب دوستی در سینما و ادبیات
- فوت ستاره «پارک ژوراسیک»/ سم نیل درگذشت
- آغاز بلیتفروشی «ویکُنتِ شقه شده» و بازگشت «باخ» به عمارت نوفللوشاتو
- اجرای نمایش هری پاتر تمدید شد/ «گردن»؛ تجربهای اکسپریمنتال با محوریت بدن و حرکت
- جبر جغرافیا/ کالبدشکافی روح مکان در «شهر خدا»





