سینماسینما، زهرا مشتاق
چگونه ممکن است در رسانه ای که بودجه آن به طور مستقیم از جیب شهروندان این کشور تامین می شود، با چنین صراحتی به زنان این سرزمین توهین شود؟ در حالیکه به آنتن رفتن هر برنامه زنده رادیویی و تلویزیونی از هزارتوی ممیزی های باورنکردنی می گذرد، چطور ممکن است سخنان این دو شخص قطع نشده باشد؟
تمام برنامه ها به هنگام پخش ناظرانی دارند که در استودیو حضور داشته و گوش به زنگ هستند تا با کوچکترین عدول و عبور از خطوط قرمز، با اخطار سریع به شخص اجرا کننده، برنامه و حرف های مهمان را قطع کنند. آن وقت در این برنامه سینمائی به زعم خودشان، پربیننده، ناظران و ممیزها اجازه می دهند این گفتگوی چندش آور ادامه یابد!
از دو حالت خارج نیست. یا ممیزها خواب بوده اند یا اساسا آنچه در آنتن زنده در حال پخش بوده، نه تنها عبور از خط قرمز تلقی نشده، بلکه مشی فکری آنها نیز بوده است. اگر چنین است که به نظر می رسد بوده، معنایش این است که میزان آنها هستند. یعنی مبنای ترازو و معیار، فکر و برداشت و سلایق شخصی و نیز سازمانی آنان است؛ که نشان دهنده جزئی است از یک کلیت بزرگتر در یک فضای مسموم.
باید از شخصی که حتا تلفظ لغت سلبریتی هم در توانش نبود، پرسید که آیا در تمام این چند ماه غمبار، زنان هنرمند بسیاری، دوشادوش دیگر زنان، در هر شغل و رتبه و جایگاهی، با انواع مطالبه گری های مدنی، سعی در تحقق خواسته هایی داشتند که در تمام دنیا (البته به جز افغانستان) جزو بدیهیات اولیه و نیز از جمله حقوق فردی آنها محسوب می شده است. و اگر شما این مطالبه گری به حق را مرتبط به امر یائسگی می دانید، مشکل از خودتان است که اعتراض هایی را که جامعه شناسان، روانشناسان، سیاست مداران، کنشگران اجتماعی، هنرمندان جهان، ورزشکاران و سایر گروه های مرجع راجع به آن نگاه و تحلیل ارائه داده اند؛ تا این اندازه فهم نکردهاید.
دو ضرب المثل فارسی هست که می گوید خوابیده را می توان بیدار کرد، اما کسی که خود را به خواب زده، هرگز و از کوزه همان برون تراود که در اوست. از قضا بعد از مدت ها که خبری از شما نبود، برایتان جذاب بود که دیده شوید. این را زبان بدن شما و از قضا زبان جسمانی شما اعتراف می کند. آنگاه که ابرو بالا می اندازید و می گویید حالا فردا حرف های مرا تیتر نکنید و اتفاقا زبان بدنتان برای تیتر شدن له له می زند.
باید به شما یادآور شد که یائسگی فرایندی فیزیولوژیکی است که خداوند در انسان قرار داده است. و شما با سخره گرفتن این فرایند، نعوذ بالله انگار خداوند را مورد خطاب و عتاب قرار داده اید.
اگر بنا به تمسخر کردن باشد؛ باید به مردانی خندید که با بواسیر بیرون زده و پروستات های متورم و در سنین بالای هفتاد سالگی هنوز در فکر ازدواج (شما بخوانید تصاحب) با زنانی هستند که جای دخترشان هستند. این خجالت آور است و نه یائسگی. و یادتان باشد این روزها دختران بسیار جوان دهه هشتادی ستارگان جامعه ما هستند و قدر مسلم شما خوب می دانید که دختران بیست و چند ساله یائسه نیستند!
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- برای محسن راستانی/ حیرت
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- درباره بازی محسن قصابیان در «کلاغ»/ جایی که بازیگر محو میشود
- «کلاغ»؛ چرا زخمها تمام نمیشوند؟
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- «بامداد خمار» را چه چیزهایی «بامداد خمار» میکند؟
- «قانون به روایت لیدیا پوئت»؛ جسارت بیمرز یک وکیل زن
- مقایسه فیلمنامه «کوچک جنگلی» تقوایی با سریال افخمی/ از پژوهشِ روایتمحور تا روایتِ موردپسند صداوسیما
- یادداشتی بر نمایش «رابین هود»؛ بشارت پیروزی
- نرگس آبیار خدای زدن به دل ماجراست
- «تابستانی که برف آمد» در سینما اندیشه بررسی میشود
- «تابستانی که برف آمد»؛ قصهای خانوادگی و عاشقانه با نشانههای هنری
- یادداشتی بر «صبحانه با زرافهها»/ باز تعریف دگرگونهی یک داستان اجتماعی محض
- «مفیستوفلس»؛ روایت ترسناک فاشیست تکثیرشده
- نمایش «هم این، هم آن»؛ در مسیر تعامل، همدلی و تفاهم متقابل
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





