سینماسینما، فریبا اشوئی
تمساح خونی اولین فیلم جواد عزتی در مقام کارگردان، فیلم قابل قبولی از آب درآمده است. فیلمی که خیلی درگیر خودنمایی و تکنیک‌بازی‌های فیلم اولی‌ها نیست. یک درام اجتماعی با چاشنی نه چندان کم از جنس کمدی موقعیت و دیالوگ و البته ماجرا محور که در زیر متن خود انتقادات ریزی هم به شرایط ناامن اقتصادی، شیوه های کسب درآمدهای نامشروع در قلب پایتخت، خشونت پنهان زیر پوست شهر و….. دارد.
فیلم ماجرای دو دوست را روایت می‌کند که در یک شرکت با پوشش صرافی کار می‌کنند و یک شب بدلیل فرصت بدست آمده، تصمیم به ریسک می‌گیرند و با دلارهای امانتی در دستشان برای خود کسب درآمد می‌کنند (قمار پوکر) اما….
عزتی در این فیلم با دست پر ظاهر شده و تمام تجربه حاصل از سال‌ها حضورش در صحنه ده‌ها فیلم به عنوان بازیگر را خرج فیلم کرده است. فیلم پلان به پلانش مصرفی است. گرفتار زوائد و روده درازی و پُرگویی نیست و نه با یک داستان پرحاشیه که شاید تنها با یک تیتر خبری کوتاه، خیلی روان و بی حاشیه مخاطبش را سرگرم می کند. هومن و پیام نماینده جوانانی هستند که بدلیل نداشتن شرایط خوب مالی برای تشکیل خانواده و رسیدن به زندگی ایده‌آل با دختر مورد علاقه‌شان ناخواسته وارد کارهای خلاف می‌شوند به امید کسب درآمد عالی و رسیدن به آرزوهای محالشان.
یکی از دلایل موفقیت فیلم حضور خود عزتی در کنار عباس جمشیدی‌فر است. زوجی که بدلیل تسلط بر موقعیت سازی و بداهه گویی توانسته‌اند بار بزرگی از پویایی و ریتم فیلم را بر دوش بکشند. بده بستان‌های خوب حسی در کنار پوشش خلاءهای متن، مهارتی است که این دو بازیگر به خوبی از پس آن بر آمده‌اند. فیلم از همان آغاز چنان درگیر ساخت موقعیت و حادثه است که دیگر فرصتی برای درگیری مخاطب با قصه، شخصیت پردازی و یا اصل اتفاق درام باقی نمی گذارد و بیشتر ترجیح می دهد راحت بنشیند و فقط از فضای شلوغ، پرهیجان و طنزآمیز اتفاقات لذت ببرد. در یک کلام تمساح خونی فیلمنامه قابل کنکاشی ندارد و هدفش بیشتر ایجاد سرگرمی است تا حرفی برای گفتن. یک قصه یک خطی که در قعر اتفاقات و هیجانات گم می‌شود و مخاطب عام البته از آن لذت خواهد برد. فضاسازی و فیلمبرداری موقعیت های تعقیب و گریز و یا رینگ مسابقه از جمله سکانس‌های درخشان فیلم هستند که با مدیریت خوب فیلمبرداری سامان لطفیان رقم خورده‌اند.
تمساح خونی یقینا در گیشه فیلم پرفروشی خواهد بود فیلمی که دغدغه اصلی‌اش سرگرمی و رضایت مخاطب عام است و به خوبی هم از پس آن برآمده است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- آخرین پلان مرد هزارچهره؛ اکبر عبدی در قاب جاودانگی
- «دکتر خوب»؛ از نقص تا نبوغ، جراحی که قواعد انسان بودن را دوباره مینویسد
- به یاد استاد بیضایی؛ صدایی که نه فریاد بود، نه خطابه
- «کفایت مذاکرات» و خندههایی که از دل موقعیت میآیند
- «بامداد خمار»؛ عشق، طبقه و زبان تصویر
- تقوایی، کاشف سکوتها و رازهای ناگفته
- «ناتوردشت»؛ قصهای از وجدان، آبرو و جمعیت
- «وحشی»؛ اولین حضور سریالهای ایرانی در تورنتو
- «صددام»؛ بدلی که مختصر برقی میزند، اما طلا نیست
- وحشیسازی یا وحشیزادگی؟/ روایتی از داود اشرف و زخم فرودستان در «وحشی»
- از ۲۵ فروردین؛ سریال هومن سیدی به شبکه نمایش خانگی میآید
- «خاتی»؛ در حلقه داستان تکراری و نخنما
- «بچه مردم»؛ نگاهی جدید به موضوعات تلخ
- یادداشتی بر «آبستن»؛ تعلیق نصفه نیمهای که ناکارآمد می‌شود
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سال‌ها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
آخرین ها
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور می‌کند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی می‌کند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها می‌شود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
