سینماسینما، محسن جعفریراد
۱- محمد کارت یکی از بهترین فیلم های جشنواره را ساخته است. فیلمی که ممکن است در نگاه اول شباهت هایی به کارهایی مثل ابد و یک روز، مغزهای کوچک زنگ زده،لاتاری و … داشته باشد اما در برخی موارد از همه آنها موفق تر است چرا که فرم بصری هویتمند، ریتم دلهره آور که حاصل تقطیع درست نماهاست، بازی ملموس بازیگران و باند صوتی غنی آن نشان می دهد که کارگردان و نویسندگانش زخم و درد و جای خالی آرامش و قانون را به خوبی درک کرده و می توانند به خوبی به مخاطب منتقل کنند. در واقع کارت با فاصله نسبت به سوژه مرکزی اش قرار نگرفته، بلکه به معنای دقیق کلمه،سعی کرده فاصله اش را از حال و هوای جغرافیایی که روایت فیلم در آن می گذرد، حذف کند.
۲- شنای پروانه در فیلمنامه چند حفره دارد ، اما به سبب ابعادی که به لوکیشن در حد و اندازه یک کاراکتر می بخشد و شخصیت های فیلمنامه که سعی شده قوام یافته باشند و اجرای خوش ریتم سکانس ها و از همه باورپذیر تر ، کار بازیگران ، نشان می دهد که کارت در اولین فیلم بلندش در اجرا و ساختار نمره خیلی خوبی می گیرد.
۳-دیدن چندباره جواد عزتی در جشنواره امسال در نقش هایی که شبیه هم هستند، توی ذوق می زند اما در شنای پروانه، چون شناسنامه شخصیت، به درستی ترسیم شده، بازی او همدلی برانگیز است. غیر از او سایر بازی ها نیز از انسجام لازم بهره برده اند. به خصوص امیر آقایی و پانته آ بهرام که با چهره پردازی جسورانه توانسته اند،لباس نقش را به خوبی تن کنند. فیلمی که روایت ساده ای دارد اما اجرایی به شدت دشوار که عوامل سازنده از پس این دشواری، برآمده اند و جواد عزتی به عنوان کسی که قرار است قهرمان این اجرای دشوار باشد،توانسته زحمت های دیگران را به ثمر برساند. مردی که فریاد ها و گریه ها و نجواهایش را باور می کنیم و این باور پذیری،برگ برنده فیلم در تمام ابعاد آن است.
۴- فیلم آینه جامعه خودش است. فیلمساز جامعه مد نظر داستانش را به خوبی می شناسد و به مخاطب می شناساند. نه جعلی است و نه تقلبی. مشتی است نمونه خروار از حاشیه شهر و طبقه ضعیف جامعه کنونی که نه به قانونش اعتمادی است و نه به قانون گذار و مجریانش. فرهنگ خرده لات ها و گنده لات ها. فرهنگ «بکش تا کشته نشوی». قهرمان داستان یک تنه می خواهد قیصر زمانه خودش باشد. برخی ممکن است با «قیصر بودن» در یک جامعه مدنی مشکل داشته باشند اما «از کوزه همان برون ترآود که دراوست. » در یک سیکل معیوب، جامعه از مردمانش قیصر های کوچک و بزرگ ساخته و فیلمساز به هر طرف که نگاه می کند، آینه ها ، غبارگرفته و زنگ آلود به نظر می رسند. حجت (جواد عزتی) می خواهد به سیاق خودش، حجت زمانه اش باشد. زمانه ای که از معتاد تا مشروب فروش آن، از گناهکار تا لات آن،قسم خوردن را خوب از بر شده اند! و حجت ها در این میان، حجم زیاد قسم ها را نمی دانند چطور باور و تحمل کنند و همه چیز را می شکنند اما در نهایت، در خود خرد می شوند و قربانی شرایط پیرامون.
۵- شنای پروانه هم به فهرست فیلم های اولی می پیوندد که در جشنواره امسال از فیلم های چندم کارگردان ها، بهتر هستند. چه در داستانگویی و چه در اجرا. مثل هر فیلم اولی ضعف هایی دارد اما در جشنواره امسال با فیلم هایی که اغلب تا نصف زمان خودشان هم نمی توان تحملشان کرد، جزو معدود کارهای اثرگذار است و جزو معدود بودن، غنیمتی است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «شنای پروانه»؛ تصویری روشن از لایههای تاریک اجتماع
- فیلمنامه «شنای پروانه» از اسپانیا جایزه گرفت
- موفقیت سینمای ایران در جشنواره بینالمللی فیلم ولز/ «کشتارگاه» و «شنای پروانه» جایزه گرفتند
- گفتوگو با محمد کارت، کارگردان «شنای پروانه»/ جبر تو را نمیسازد تو هستی که شرایط را میسازی
- عبور از باتلاق/ نگاهی به فیلم «شنای پروانه»
- «شنای پروانه» به صورت آنلاین اکران میشود
- شیرجه بلند
- عذاب وجدان تماشاگرانی که نسخه غیر قانونی شنای پروانه را دیده اند و پیشنهاد محمد کارت
- سرنوشت شوم پروانهها با ضربه بر یک دکمه
- محمد کارت: با اکران دوباره «شنای پروانه» در سینماها مخالفم/ بهترین گزینه اکران آنلاین است/ فیلم را قانونی ببینید
- تازهترین مصوبات شورای صنفی نمایش/ «شنای پروانه» میآید
- کدام فیلمها برای معرفی به اسکار مناسب هستند؟
- دلیل اکران یک هفتهای «درخت گردو» چیست؟
- گزارش آمار فروش سینمای ایران در گیشهها
- آخرین تصمیمات شورای صنفی نمایش/ کمک مالی به فیلمهایی که در دوران کرونا اکران میشوند
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





