سینماسینما، نوید جعفری
تلخترین واقعه در زندگی بازیگران مطرح و چهرهای که در دورهای مورد توجه مخاطبان و کارگردانان بودهاند و بازیهای درخشانی را ارائه دادهاند، فراموشی است.
فراموشی برای بازیگران که بخشی از زندگیشان در دیده شدن و تشویق مخاطبان خلاصه شده است، در حکم مرگی ذهنی و روحی است.
میگویند آدمها دوبار میمیرند؛ یک بار بصورت واقعی و پیش از آن، وقتی فراموش میشوند.
فریماه فرجامی ستارهای که در پس از انقلاب به اوج رسید یکی از آن هنرمندان است که خبر بیماری و این روزها به کما رفتنش و نهایت شب قبل درگذشتش دل هر علاقهمند سینمایی را به درد میآورد.
فریماه فرجامی چهره زیبای زنان پس از انقلاب در سینما بود، سینمایی که ستارههایش به واسطه تحولات جامعه خاموش و خانهنشین شدند و در همان دوران او در کنار سوسن تسلیمی و چند چهره محدود با حضور درخشانش به بخشی از خاطره جمعی سینما بدل شد.
از ۱۳۵۵ وارد تئاتر شد و دو سال پس از انقلاب سینما را ادامه داد و در دهه ۸۰ به یکباره رفت تا حضور کوتاهش در لامینور که به زحمت شناخته میشد و شرایط جسمی و روحیاش اجازه نداد نقش بیشتری داشته داشته باشد.
بازیهای درخشانی در آثار کیمیایی همانند «خط قرمز»، «سرب» و «تیغ و ابریشم» به جا گذاشت، در فیلم «مادر» علی حاتمی حضوری درخشان و خاطره انگیز داشت در «اجاره نشینها»ی مهرجویی حاضر شد و شاه نقشش را در «پرده آخر» ساخته واروژ کریم مسیحی و «نرگس» رخشان بنیاعتماد ایفا کرد (که کاش اسم فیلم هم به نام شخصیت او آفاق نام گرفته بود) اما به یکباره از عالم سینما فاصله گرفت و دور و دورتر شد در مقطعی کاملا فراموش شد و با یک مصاحبه در برنامه هفت باز به یاد آورده شد و دوباره در تاریکی فرو رفت.
فریماه فرجامی در اوج بلوغ حرفهایاش و زمانی که مرکز توجه بود به آهستگی محو شد که اگر مانده بود در این سالها میتوانست لحظات ماندگار بسیاری خلق کند و بیتردید کارنامه هنریاش پربارتر از این بود اما چهره بیرحم سینما اینجا خودش را ثابت کرد و نشان داد چقدر آدمها ساده و زود فراموش میشوند مثل بسیاری از هنرمندانی که دیگر کسی یادش نیست آخرین بار در کدام تصویر زندگی کردهاند.
سکانس راه رفتنش در افق در «پاییز بلند»، تراشیده شدن موهایش در «سرب»، نگاه غمزده و اشکبارش هنگام دیکته گفتن به برادرش در فیلم «مادر»، آن نگاه سرد رنج دیده آفاق و مرگ تراژیکش در «نرگس»، ویرانیاش در «پرده آخر» تصاویر ماندگار حضور اوست که در خاطره سینما باقی خواهد ماند همانگونه که در همه این سالها در یاد مانده بود. خبر رفتنش افسوس را صد چندان میکند. خبر رفتنش باز توجه را به او بازگردانده هرچند دیر، خیلی دیر…
۱۰ تیر ۱۴۰۲
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- کدام احمد؟/ نگاهی به فیلم «احمد»
- برای خاطره سینما/ روایت شیراز و جشنواره فیلم فجر
- زخم کاری بر پیکر هملت/ نگاهی به سریال «زخم کاری ۲»
- «پایان دنیا» در شیراز به صحنه رفت
- حالا من خود مرگم!/ نگاهی به فیلم «اوپنهایمر»
- ناگریز از زندگی زیر تنها سقف امن/ نگاهی به فیلم «اجارهنشینها»
- شوکرانِ خنده در عزا/ درباره بهروز افخمی
- در جستجوی رویا/ نگاهی به فیلم «بیرویا»
- «تفریق»؛ معلق میان پرسشهای ناتمام
- کپی که برابر اصل نشد/ نگاهی به سریال «حیثیت گمشده»
- تکنولوژی در خدمت جهانِ معنا/ نگاهی به انیمیشن «دریای عمیق»
- سکانس پایانی خانم بازیگر؛ فریماه فرجامی به خانه ابدی بدرقه شد
- از مرگ هنری تا مرگ حقیقی/ به بهانه درگذشت فریماه فرجامی
- پیکر فریماه فرجامی از خانه هنرمندان ایران بدرقه میشود
- روحش بود که از درون به شکل دردناکی شلاق خورده بود/ در یادبود فریماه فرجامی
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- درگذشت صدابردار جوان سینما
- اریک دین درگذشت
- سینماگران فرانسوی در مقابل هوش مصنوعی جبهه گرفتند
- نقش و جایگاه فیلمبرداران در سینمای ایران/ طراحان جهان دیداری فیلم
- خوانشی فرمال و اجتماعی از «خشت و آینه»؛ خشتِ توسعه، آینه تنهایی
- معرفی فیلم «حقیقت و خیانت»/ نوبت شما محفوظ است
- از آقااسفندیار مُرده شورِ فیلم سینمایی «خواب تلخ» به آقای رئیسجمهور پزشکیان
- تجربهای تقدیرگونه از موج نو و بازآفرینی روح گدار
- آغاز به کار هشتادوسومین جشنواره ونیز برای پذیرش فیلمها
- به بهانه اجرای «چهار صندوق» بیضایی در تهران/ مترسکی که با دست خودمان میسازیم
- فردریک وایزمن درگذشت
- «روایت یک انتصاب »؛ شروع سرخوشانه، پایان تراژیک
- رابرت دووال درگذشت
- جسد تهیهکننده سریال «تهران» پیدا شد
- محک خوردن نامزدهای اسکار در جوایر اسپیریت
- حذف لوکیشن برای یک فیلم؛ «کشتن ساتوشی» با پسزمینهی هوش مصنوعی فیلمبرداری میشود
- بدرقه پیکر اسفندیار شهیدی به خانه ابدی
- ماجرای یک جایزه برای ۲ فیلم
- عنایت بخشی درگذشت
- یک سقوط آماری در سینما/ برنامه نامشخص سینماها برای ماه رمضان
- اسفندیار شهیدی درگذشت
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
- با حضور «ویم وندرس» رئیس هیأت داوران؛ هفتاد و ششمین جشنواره بینالمللی فیلم برلین افتتاح شد
- «روح انگیز شمس» درگذشت
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- هوای تازه در جشنواره/ ۴ فیلم مستقل ایرانی در برلین ۷۶
- یادداشتی بر «همنت»؛ نوعی تجربهی سوگ که تسکینی از ما دریغ شده را بازمیگرداند
- فوت یکی از بنیانگذاران سینمای آزاد ایران/ بصیر نصیبی درگذشت
- یادداشتی بر مستند «خاکستر»؛ سیفالله در آتش
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
