سینماسینما، نوید جعفری
تلخترین واقعه در زندگی بازیگران مطرح و چهرهای که در دورهای مورد توجه مخاطبان و کارگردانان بودهاند و بازیهای درخشانی را ارائه دادهاند، فراموشی است.
فراموشی برای بازیگران که بخشی از زندگیشان در دیده شدن و تشویق مخاطبان خلاصه شده است، در حکم مرگی ذهنی و روحی است.
میگویند آدمها دوبار میمیرند؛ یک بار بصورت واقعی و پیش از آن، وقتی فراموش میشوند.
فریماه فرجامی ستارهای که در پس از انقلاب به اوج رسید یکی از آن هنرمندان است که خبر بیماری و این روزها به کما رفتنش و نهایت شب قبل درگذشتش دل هر علاقهمند سینمایی را به درد میآورد.
فریماه فرجامی چهره زیبای زنان پس از انقلاب در سینما بود، سینمایی که ستارههایش به واسطه تحولات جامعه خاموش و خانهنشین شدند و در همان دوران او در کنار سوسن تسلیمی و چند چهره محدود با حضور درخشانش به بخشی از خاطره جمعی سینما بدل شد.
از ۱۳۵۵ وارد تئاتر شد و دو سال پس از انقلاب سینما را ادامه داد و در دهه ۸۰ به یکباره رفت تا حضور کوتاهش در لامینور که به زحمت شناخته میشد و شرایط جسمی و روحیاش اجازه نداد نقش بیشتری داشته داشته باشد.
بازیهای درخشانی در آثار کیمیایی همانند «خط قرمز»، «سرب» و «تیغ و ابریشم» به جا گذاشت، در فیلم «مادر» علی حاتمی حضوری درخشان و خاطره انگیز داشت در «اجاره نشینها»ی مهرجویی حاضر شد و شاه نقشش را در «پرده آخر» ساخته واروژ کریم مسیحی و «نرگس» رخشان بنیاعتماد ایفا کرد (که کاش اسم فیلم هم به نام شخصیت او آفاق نام گرفته بود) اما به یکباره از عالم سینما فاصله گرفت و دور و دورتر شد در مقطعی کاملا فراموش شد و با یک مصاحبه در برنامه هفت باز به یاد آورده شد و دوباره در تاریکی فرو رفت.
فریماه فرجامی در اوج بلوغ حرفهایاش و زمانی که مرکز توجه بود به آهستگی محو شد که اگر مانده بود در این سالها میتوانست لحظات ماندگار بسیاری خلق کند و بیتردید کارنامه هنریاش پربارتر از این بود اما چهره بیرحم سینما اینجا خودش را ثابت کرد و نشان داد چقدر آدمها ساده و زود فراموش میشوند مثل بسیاری از هنرمندانی که دیگر کسی یادش نیست آخرین بار در کدام تصویر زندگی کردهاند.
سکانس راه رفتنش در افق در «پاییز بلند»، تراشیده شدن موهایش در «سرب»، نگاه غمزده و اشکبارش هنگام دیکته گفتن به برادرش در فیلم «مادر»، آن نگاه سرد رنج دیده آفاق و مرگ تراژیکش در «نرگس»، ویرانیاش در «پرده آخر» تصاویر ماندگار حضور اوست که در خاطره سینما باقی خواهد ماند همانگونه که در همه این سالها در یاد مانده بود. خبر رفتنش افسوس را صد چندان میکند. خبر رفتنش باز توجه را به او بازگردانده هرچند دیر، خیلی دیر…
۱۰ تیر ۱۴۰۲
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- کدام احمد؟/ نگاهی به فیلم «احمد»
- برای خاطره سینما/ روایت شیراز و جشنواره فیلم فجر
- زخم کاری بر پیکر هملت/ نگاهی به سریال «زخم کاری ۲»
- «پایان دنیا» در شیراز به صحنه رفت
- حالا من خود مرگم!/ نگاهی به فیلم «اوپنهایمر»
- ناگریز از زندگی زیر تنها سقف امن/ نگاهی به فیلم «اجارهنشینها»
- شوکرانِ خنده در عزا/ درباره بهروز افخمی
- در جستجوی رویا/ نگاهی به فیلم «بیرویا»
- «تفریق»؛ معلق میان پرسشهای ناتمام
- کپی که برابر اصل نشد/ نگاهی به سریال «حیثیت گمشده»
- تکنولوژی در خدمت جهانِ معنا/ نگاهی به انیمیشن «دریای عمیق»
- سکانس پایانی خانم بازیگر؛ فریماه فرجامی به خانه ابدی بدرقه شد
- از مرگ هنری تا مرگ حقیقی/ به بهانه درگذشت فریماه فرجامی
- پیکر فریماه فرجامی از خانه هنرمندان ایران بدرقه میشود
- روحش بود که از درون به شکل دردناکی شلاق خورده بود/ در یادبود فریماه فرجامی
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ آیا فیلمی از ایران شانس رفتن به مسابقه را دارد؟
- هجوم به یک سالن تئاتر به دلیل مطالبه مالی!
- نهمین جایزه کتاب سال سینمایی در ایستگاه پایانی
- چرا «مزرعه حیوانات» نفروخت؟
- برای آخرین بار، «مرا ببوس»
- «استخر»؛ خواستن یا نخواستن؟
- فینال جام جهانی رقیب روز یکشنبهی فیلم نولان
- «جزیره رنگین»؛ وقتی خسرو سینایی جنوب را به روایت خود میآفریند
- معمای اقتباس از «طوبا و معنای شب»
- برندا فریکر درگذشت
- جشنواره سارایوو به اصغر فرهادی جایزه افتخاری میدهد
- «وسواس»؛ روایتی از عشق که آرام، چهره خودرا گم کرد
- فوت هنرمند جوان تئاتر؛ ساینا منصف درگذشت
- برای هفتاد و نهمین دوره؛ جشنواره فیلم لوکارنو داورانش را معرفی کرد
- «اودیسه»ی نولان خوب است اما نه بیشتر!
- «بیگانه»؛ در حال و هوای آن سکوت کمیاب ساحلی
- «شطرنج باد»؛ فروپاشی ساختارهای کهنه
- «این صحنه خانه من است»؛ افسانه، حمید، تئاتر و باقی ماجرا
- موزه سینمای ایران و شبی برای بزرگداشت عباس کیارستمی
- «روبیک» آماده نمایش و پخش شد
- «شیفتگی»؛ پیوند کلیشهی «آدم خوبه» با عنصر وحشت
- مقایسه سه تابلو در باب دوستی در سینما و ادبیات
- فوت ستاره «پارک ژوراسیک»/ سم نیل درگذشت
- آغاز بلیتفروشی «ویکُنتِ شقه شده» و بازگشت «باخ» به عمارت نوفللوشاتو
- اجرای نمایش هری پاتر تمدید شد/ «گردن»؛ تجربهای اکسپریمنتال با محوریت بدن و حرکت
- جبر جغرافیا/ کالبدشکافی روح مکان در «شهر خدا»
- «بامداد خمار» را چه چیزهایی «بامداد خمار» میکند؟
- درباره نمایشنامه «حسین شهید»/ نامهای سرگشاده
- «گرما»؛ فیلمی درباره اضطراب قتل غیرعمد
- سه جایزه آمریکایی به فیلم ایرانی رسید
