سینماسینما، فریبا جمور؛
سریال «سرزمین اوباش» (MobLand) درامی تاریک و لایهلایه از مناسبات جنایتسازمانی در دل یک ساختار مافیایی است که با بهرهگیری از بازیهای قوی (بهویژه تام هاردی و هلن میرن) و فضایی پرتعلیق، فراتر از یک سریال سرگرمکننده ظاهر میشود. آنچه این اثر را به موضوعی قابلمطالعه برای حوزه نظری بدل میکند، نحوه بازنمایی قدرت و خشونت در دل شبکههای انسانی و ساختارهای اجتماعی است.
در نگاه میشل فوکو، قدرت نه امری متمرکز و عمودی، بلکه شبکهای افقی از مناسبات میان عاملان اجتماعی است که از طریق دانش، نظم، و مراقبت بدنی اعمال میشود. در «MobLand» این تصور بهخوبی بازتاب یافته است. قدرت در این جهان نه صرفاً در دست رئیس خانواده، بلکه در تعامل پیچیدهای میان شخصیتها توزیع شده است.
شخصیت «هری دا سوزا»، مأمور بیسر و صدای حل بحرانها، نمونهای از اعمال قدرت از طریق حضور نامرئی است. او با حداقل کلمات، اما بیشترین تاثیر، ساختار مافیایی را در ثبات نگه میدارد. از سوی دیگر، «میو هریگان» با اتکای هوشمندانه به اطلاعات، کنترل عاطفی و استراتژیهای نمادین، نشان میدهد که چگونه قدرت از طریق سازوکارهای روانی و جنسیتی نیز اعمال میشود. در دنیای «MobLand»، قدرت نه در سلاح، بلکه در زبان، نگاه، و سکوت مستقر شده است؛ امری که بهتمامی در امتداد تحلیل فوکو از «قدرت/دانش» قرار میگیرد.
اسلاوی ژیژک، فیلسوف معاصر اسلوونیایی، خشونت را محدود به اعمال فیزیکی نمیداند. او بر آن است که خشونت واقعی در دل نظم نمادین و ساختارهای بهظاهر عادی جاری است؛ خشونتی که با عنوان «خشونت نمادین» یا «ساختاری» از آن یاد میکند. «MobLand» دقیقاً چنین خشونتی را بازنمایی میکند: خشونتی که کمتر به گلوله و شکنجه وابسته است و بیشتر به نظامی وابسته است که انسانها را در نقشهایی ناگزیر فرو میبرد.
خیانت پدر به فرزند، دستور قتل بیاحساس همکار قدیمی و تعلیق مدام میان وفاداری و بقا، نشانگر خشونتیاند که در دل مناسبات مافیایی نهادینه شده است. این خشونت، درونماندگار و سیستماتیک است؛ خشونتی که افراد را مجبور به انتخابهایی میکند که پیشاپیش تباه شدهاند. همانطور که ژیژک اشاره میکند، خطرناکترین خشونت، آن خشونتی است که دیگر به چشم نمیآید، چون قانون، خانواده، و «نظم» آن را مشروع جلوه دادهاند.
«MobLand» را میتوان بهعنوان نمایشی تمامعیار از نحوه کارکرد قدرت و خشونت در جهان مدرن فهمید؛ جهانی که در آن سلاحها شاید خاموش باشند، اما بدنها و روانها در تیررساند. از این منظر، سریال نهتنها یک تریلر جنایی موفق، بلکه نمونهای سینمایی برای تأملات نظری پیرامون ساختار، نظم، و خشونت است.
در زمانی که مخاطب بیش از همیشه از خشونت آشکار خسته شده و به درک پیچیدگیهای خشونت پنهان نیاز دارد، آثاری چون «MobLand» با عبور از سطح، امکان چنین تاملی را فراهم میآورند
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- شروودِ تالار وحدت؛ جایی که ماهان حیدری قهرمانان آینده را پیدا میکند
- از ساعدی تا همینگوی؛ ناصر تقوایی و رویای ترجمهی ادبیات به تصویر
- «آدمفروش» و یادآوری سینمایی که از دست رفته/ قصهگویی در برابر شتاب
- شگفتی امی ۲۰۲۵؛ اسکورسیزی و ران هاوارد نامزد جایزه بازیگری شدند!
- طنز پستمدرن در «استودیو»؛ بازنمایی صنعت سرگرمی در آینهای کج
- فیلم کوتاه «نیمهباز، نیمهبسته» به بخش افقهای جشنواره ونیز راه یافت
- ترجمه اختصاصی سینماسینما/ کاپولا در نشست خبری کن: این وظیفه هنرمند است که دنیای معاصر را نشان دهد
- یادداشت بلومبرگ بر سریال «شکوفههای شانگهای»/ اولین سریال تلویزیونی وونگ کار وای، نوستالژی دهه نود
- میراث پدر/ نگاهی به فیلم «شطرنج باد»
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ آیا فیلمی از ایران شانس رفتن به مسابقه را دارد؟
- هجوم به یک سالن تئاتر به دلیل مطالبه مالی!
- نهمین جایزه کتاب سال سینمایی در ایستگاه پایانی
- چرا «مزرعه حیوانات» نفروخت؟
- برای آخرین بار، «مرا ببوس»
- «استخر»؛ خواستن یا نخواستن؟
- فینال جام جهانی رقیب روز یکشنبهی فیلم نولان
- «جزیره رنگین»؛ وقتی خسرو سینایی جنوب را به روایت خود میآفریند
- معمای اقتباس از «طوبا و معنای شب»
- برندا فریکر درگذشت
- جشنواره سارایوو به اصغر فرهادی جایزه افتخاری میدهد
- «وسواس»؛ روایتی از عشق که آرام، چهره خودرا گم کرد
- فوت هنرمند جوان تئاتر؛ ساینا منصف درگذشت
- برای هفتاد و نهمین دوره؛ جشنواره فیلم لوکارنو داورانش را معرفی کرد
- «اودیسه»ی نولان خوب است اما نه بیشتر!
- «بیگانه»؛ در حال و هوای آن سکوت کمیاب ساحلی
- «شطرنج باد»؛ فروپاشی ساختارهای کهنه
- «این صحنه خانه من است»؛ افسانه، حمید، تئاتر و باقی ماجرا
- موزه سینمای ایران و شبی برای بزرگداشت عباس کیارستمی
- «روبیک» آماده نمایش و پخش شد
- «شیفتگی»؛ پیوند کلیشهی «آدم خوبه» با عنصر وحشت
- مقایسه سه تابلو در باب دوستی در سینما و ادبیات
- فوت ستاره «پارک ژوراسیک»/ سم نیل درگذشت
- آغاز بلیتفروشی «ویکُنتِ شقه شده» و بازگشت «باخ» به عمارت نوفللوشاتو
- اجرای نمایش هری پاتر تمدید شد/ «گردن»؛ تجربهای اکسپریمنتال با محوریت بدن و حرکت
- جبر جغرافیا/ کالبدشکافی روح مکان در «شهر خدا»
- «بامداد خمار» را چه چیزهایی «بامداد خمار» میکند؟
- درباره نمایشنامه «حسین شهید»/ نامهای سرگشاده
- «گرما»؛ فیلمی درباره اضطراب قتل غیرعمد
- سه جایزه آمریکایی به فیلم ایرانی رسید
