سینماسینما، یاسمن خلیلیفرد
در میان خیل عظیمی از فیلمهای گیشهپسند (مثلا) کمدی که بعضاً بسیار ناامیدکننده نیز هستند و حتی خندهدار هم نیستند، «شهسوار» یک طنز نسبتاً خوشساخت و قابلاحترام به حساب میآید.
فیلم در حال و هوای «شادروان» فیلم قبلی حسین نمازی ساخته شده است. خانوادهای حاشیهنشین از طبقهی فرودست جامعه که در بزنگاهی اخلاقی گرفتار میشوند و مواجههی آنها با این بزنگاه و روشی که برای عبور از آن انتخاب میکنند قصهی اصلی فیلم را شکل میدهد.
شاید در نگاه کلی، «شهسوار» به لحاظ اجرایی گامی رو به جلو در کارنامهی نمازی باشد. کارگردانی خوب، هدایت درست بازیگران، نماها و قابهای درست و خوشزاویه و میزانسنهایی قابلقبول در کنار صحنههای شلوغ از امتیازات مثبت «شهسوار» است. اما آنچه در مقایسه با «شادروان»، «شهسوار» را قدمی به عقب سوق میدهد، قصهی لاغر آن است.
شاید ایدهی اولیهی فیلم در نوع خود جالب توجه باشد اما پرداختن به چنین ایدهای اهمیت بیشتری نسبت به خود ایده دارد؛ چیزی که اینجا به درستی شکل نمیگیرد و در نتیجه «شهسوار» را تبدیل به اثری شلوغ میکند که بیش از آنکه قصهای پیشرونده داشته باشد از موقعیتهای نسبتاً خندهداری تشکیل شده که درست به هم چفت نمیشوند و داستانی نمیسازند. به همین دلیل است که فیلم از جایی به بعد درجا میزند. موقعیتهایش به قصه تبدیل نمیشوند و چیزی در حد و اندازهی همان هستهی اولیهاش باقی میماند.
شخصیتها اما بهرغم پرتعداد بودنشان، به درستی خلق و پرداخته شدهاند. اگر از اینکه بعضی از کاراکترها در حد تیپهای تکراری باقی ماندهاند چشمپوشی کنیم، شخصیتهای اصلی به درستی پرداخته شدهاند و به همین دلیل ملموس و باورپذیرند و تصویر درستی را از مناسبات و طبقهی اجتماعی خود ارائه میدهند. مواجههی هریک از آنها با این بحران و بزنگاه انسانی میتواند به تمایزات و تفاوتهای شخصیتی آنها اشاره کند.
در کنار آن، انتخاب درست بازیگران نیز از دیگر امتیازات «شهسوار» است.
مهرداد صدیقیان گزینهی مناسبی برای ایفای نقش شیرزاد است. همینطور گیتی قاسمی نقش مادر شیرزاد را آنقدر ملموس و روان ایفا میکند که گاهی حضور پررنگش در بستر کار فراموش میشود. دیگر بازیگران از هادی کاظمی و عباس جمشیدیفر گرفته تا الناز حبیبی و ناهید استواری نیز بازیهای نسبتاً خوبی دارند و انتخابهای درستی برای نقشهایی که ایفا میکنند هستند.
فیلم موسیقی متن مناسبی دارد. بازی با صدا و سکوت با در نظر گرفتن ناشنوا بودن کاراکتر نمکی هوشمندانه است و موسیقی به نحوی رنگمایههایی از فضای سینمای وسترن را در نظر مخاطب تداعی میکند.
با همهی این حرفها متأسفانه این روزها به سختی میتوان فیلمها را نقد و تحلیل کرد. بیشتر فیلمهای روی پرده آنقدر بیکیفیت شدهاند که دیگر نه حرفی برای گفتن باقی میماند و نه رغبتی برای دیدنشان. حالا باید بحث سفارشی بودن فیلمها، تصمیم به کار نکردن سینماگران بزرگ و ممنوعیت فعالیت گروهی دیگر از سینماگران را به موضوعات قدیمی کمبود قصه، فقدان شخصیتپردازی و لاغری فیلمنامهها اضافه کرد تا متوجه شویم که سینما چه روزهای هولناکی را سپری میکند و در چنین وضعیتی چشمانداز روشنی برای آن وجود ندارد.
شاید اگر «شهسوار» مثلاً پنج سال قبل ساخته و اکران شده بود، میشد به آن بیش از این سخت گرفت. میشد اشکالات و عیبهای بیشتری را از دلش بیرون کشید و رویشان فوکوس کرد. اما در این وانفسای فعلیِ اپیدمیِ فیلمهای ضعیف کمدی که دیگر حتی گیشه هم آنها را پس میزند ساخته شدن فیلمی که دست کم به ارزشهای سینما متعهد است و میکوشد شاخصههای ژانری خود را زیر پا نگذارد و برای خنداندن مخاطب دست به هر عمل سخیفی نزند «شهسوار» فیلمی شریف و محترم است که شایسته است برای یک بار دیدنش وقت گذاشت.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «استخر»؛ خواستن یا نخواستن؟
- نگاهی به سریال «گل سنگ»؛ آخرین شب آرامش
- انتشار کتاب صوتی «ستارهی لیلا» با صدای گلچهره سجادیه
- «کفایت مذاکرات»؛ شوخیهای نخنما
- «محکوم»؛ آغازی برای پایان
- «غریزه»؛ شکوهِ سینمای ناب
- «ستاره لیلا» رونمایی شد
- نگاهی به فیلمسینمایی «زن و بچه»؛ بحرانزدگی
- «ناتور دشت»؛ یک فیلم با داستانی سرشار از تعلیق
- «پیرپسر»؛ یک حماسهی مبتکرانه
- «زیبا صدایم کن»؛ بذرِ امید
- «رها»؛ بازگشت شکوهمند سینمای مستقل اجتماعی
- نگاهی به فیلم «هفتاد سی»/ در بستر واقعیت
- نگاهی به فیلم «باغ کیانوش»؛ پرهیز از شعارزدگی
- در آستانه سالگرد درگذشت بیتا فرهی؛ «بیتا؛ درختها ایستاده میمیرند» رونمایی شد
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





