سینماسینما، فرزانه متین
فیلم «گناهکاران» Sinners ساختهی رایان کوگلر، یک ماجراجویی سینمایی جسورانه است که وحشت را در کنار موتیف اصلی فیلم یعنی موسیقی بلوز با بافت غنی همنشینی سیاه پوستان در می سی سی پی دهه ی ۱۹۳۰ به تصویر می کشاند. در واقع می توان گفت «گناهکاران» از آثاری است که به درستی به سیاه پوستان و موسیقی شان ادای دین می کند.
داستان فیلم در پس زمینه ی تنش نژادی و آشوب فرهنگی شکل گرفته است که به زندگی دو برادر دوقلو به نام های اسموک و استک با بازی مایکل.بی جردن می پردازد که برای تاسیس کلوب جوک به زادگاه خود می سی سی پی باز می گردند، اما یک اتفاق شریر، آنها را وارد مسیری بی بازگشت می کند.
داستان فیلم چند خطی است. ما در داستان با درد کهنه سربازان جنگ جهانی اولی رو به رو هستیم (اسموک و استک) که در هر کجا با خود شر می آوردند ودر مقابل با پسر عمویشان، سمی مواجه ایم که فرزند یک کشیش متعصب است تا حدی که گیتار را نجس می داند اما سمی به دلیل علاقه اش به موسیقی بلوز که بخشی از هویت سیاهپوستان است، از خانه اش فرار می کند تا به دنبال علاقه اش برود. فیلم دارای دو نیمه ی قوی است در نیمه ی اول، کارگردان رنگین پوست، به معرفی شخصیت ها می پردازد و به روایت عمق می دهد در افتتاحیه کلوب این دو برادر، افراد از هر نوع نژاد و جنسیتی گردهم آمده اند. در این بخش ژانرِ غالب، اکشن و موسیقایی است. تمام رنج ها، دلخوشی ها و عقده های روانی و اجتماعی سیاهپوستان در این نیمه پررنگ تر می شود، اما در نیمه ی دوم با چرخش ناگهانی ژانر و یک نوع غافلگیری رو به رو می شویم در اینجاست که ما از کوگلر رو دست می خوریم.
فیلم حال و هوای خون آشامی به خود می گیرد و ما با ومپایرهای اسطوره ای رو به رو هستیم که سیر، نقره، سیخ چوبی و در نهایت طلوع خورشید آن ها را از پا در می آورد. این نوع داستان سرایی جدید، ما را وارد یک دنیای سورئال یا شبه فانتزی می کند.
«گناهکاران» از منظر فنی به شدت از آثار قوی به شمار می رود. فرم بصری که با پالت رنگی، نورپردازی به جا، لنزهای مختلف و طراحی لباس رعایت شده است یک اثر ۱۳۷ دقیقه ای بدون خستگی را برای مخاطبان فراهم می کند. «گناهکاران» از پرسروصداترین آثار سینمایی ۲۰۲۵ بوده و با این که با بودجه ی محدود ساخته شده در گیشه فروش خوبی داشته و تاکنون توانسته پنجمین فیلم پرفروش ۲۰۲۵ شود.
موسیقی متن با الهام از افسانه های بلوز، دلتا و اجراهای زنده، نقش محوری در این اثر دارد که می توان گفت به خودی خود به عنوان یک شخصیت عمل می کند. مایکل.بی جردن با اجرای دوگانه ی جذاب، تفاوت های ظریف بین دو برادر را نیز به خوبی به تصویر می کشاند.از زیباترین سکانس های گناهکاران، رقص خون آشام های سفید پوست و سیاه پوست در کنار یکدیگر است که می توان گفت کنایه آمیز است. هر چند که پایان بندی فیلم کلاسیک و بسیار کلیشه ای است اما فراتر از ارزش سرگرمی اش، «گناهکاران» را باید یک نقطه فرهنگی مطرح کرد که اتکای هالیوود را به فرانچایزها و دنباله ها به چالش می کشاند.
دیدگاه کوگلر نشان می دهد که مخاطبان مشتاق داستان سرایی نوآورانه هستند که تجربیات و تاریخ های متنوع را منعکس می کند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «چهار صندوق»؛ وقتی قدرت، سازندگانش را به بند میکشاند
- با بازی دیوید جانسون؛ دنباله سوم «پلنگ سیاه» ساخته میشود
- «گل سنگ»؛ سریالی که قواعد نمایش خانگی را بر هم زد
- جنابخان؛ لبخندی بر روزهای پرالتهاب
- دست پرِ «نبردی پس از دیگری»؛ جوایز اسکار ۲۰۲۶ اهدا شد
- نامزدهای جوایز فیلم بفتا معرفی شدند
- «مو به مو»؛ پرویز شهبازی و خلق جهانی متفاوت در نمایش خانگی
- افسانهای در حبس؛ سرنوشت «چریکه تارا»
- «چیزهایی که میکُشی»؛ پدرسالاری، سکوت و خشونت
- خوانشی از نخستین فیلم ناصر تقوایی/ در ستایش سکوت و انزوا
- «زعفرانیه ۱۴ تیر»؛ یک روزِ پرتنش در شمال تهران
- «مرجان»؛ فیلمی آبرومند درباره قتلهای ناموسی
- نگاهی به «پیرپسر» و تطابق آن با جهان سینمای کیارستمی/ اول به پیرامون، بعد به دوردستها
- سریال «متل جهنمی» یا نمایش اینفلوئنسرهای وحشت
- «شغال»؛ دری به سوی فرهنگسازی
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





