محسن امیریوسفی، رییس کانون کارگردانان سینمای ایران در صحبتهایی در شهریور سال ۹۷ با تمجید از مهرجویی گفت: آقای مهرجویی فیلسوف سینما است .
به گزارش سینماسینما ، متن کامل اظهارات این کارگردان به شرح زیر است:
«به نام خدای هامون
دهه چهل خورشیدی در تاریخ فرهنگ و هنر ایران دورهای تکرارنشدنیست. از ادبیات و نقاشی گرفته تا تئاتر و سینما. در همین دهه درخشان است که موج نویی در سینمای ایران شکل میگیرد که ما هنوز وامدار آن هستیم و در این میان نام داریوش مهرجویی میدرخشد.
آقای مهرجویی در پنجاه سال فعالیت، خالق ماندگارترین شخصیتهای سینمایی و کاشف بازیگران بزرگی در سینمای ایران بود، از مش حسن فیلم گاو با بازی درخشان مرحوم عزت الله انتظامی تا آقای هالو و پستچی با بازی به یادماندنی استاد علی نصیریان. از سامری فیلم دایره مینا تا شخصیتهای دوست داشتنی فیلم اجاره نشین ها، همچنین از شخصیت به یادماندنی هامون با درخشش مرحوم خسرو شکیبائی تا شخصیت های متفاوتی همچون بانو(بیتا فرهی) سارا و پری (نیکی کریمی) لیلا با بازی لیلا حاتمی و میم افسونگر درخت گلابی با بازی گلشیفته فراهانی و همچنین شخصیت علی در فیلم مظلوم سنتوری.
آقای مهرجوئی همچنین مهمترین اقتباس های ادبی سینما را انجام دادند از آثار غلامحسین ساعدی فقید، گئورگ بوشنر، سالینجر، ایبسن، گلی ترقی وهوشنگ مرادی کرمانی. اقتباسهائی که همچنان نیاز فعلی سینمای ایران برای گریز از سوژه های تکراری و سفارشی است.
با این حال اگرچه زمانی داریوش مهرجویی همراه با دیگر همنسلانش تاریخ سینمای ایران را به قبل و بعد از خود تقسیم کرد اما بعدها این سانسور بود که تاثیر عمیقی بر کارنامه کاری او گذاشت. توقیف فیلم های او در قبل و بعد از انقلاب همواره وجود داشت ولی اتفاقی که برای داریوش مهرجویی و فیلم سنتوریاش افتاد یکی از تلخترین اتفاقهای تاریخ توقیف و سانسور ماست. چه اتفاقی افتاد که در برابر چنین فاجعهای همه سکوت کردیم و چیزی نگفتیم؟ چه شد که تمام این سالها خانهنشینی ناصر تقوایی را دیدیم و به روی خودمان نیاوردیم؟ چه شد که ترک وطن بهرام بیضایی که با آثارش یکی از ستون های فرهنگ ایران است را دیدیم و چیزی نگفتیم؟ چند سال است که با دریغ و افسوس شاهد زوال سینمای ایرانیم؟
از تلخی توقیف که بگذریم آقای مهرجوئی استاد ترسیم سیمای طبقات مختلف اجتماعی در سینما میباشند از طبقات مرفه تا طبقات پائین جامعه و مهم تر از همه ترسیم هوشمندانه طبقه متوسط ایرانی که الگوئی قدرتمند برای کارگردانان سینمای اجتماعی در سال های اخیر است.
آقای مهرجوئی فیلسوف سینما و فخر کارگردان-تهیهکنندگان سینمای ایران هستند و در دوران فعلی که متاسفانه سینمای ایران در غوغای پول سالاری درسطح کیفی مناسبی به سر نمی برد همچنان می توانند الگوئی شایسته برای اصلاح مسیر سینمای ایران باشد.
کانون کارگردانان سینمای ایران ضمن تجلیل و ستایش از مقام شامخ استاد مهرجوئی در سینمای ایران، امیدوار است موانع از سر راه اشان برداشته شود تا در پنجاهمین سال فیلمسازی استاد مهرجوئی شرایط ساخت فیلمی جدید از ایشان فراهم گردد.
برچسبها: داریوش مهرجویی, محسن امیر یوسفی
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- نامه آقااسفندیار به رائد فریدزاده؛ اهدای نشان به آقای داوودنژاد را به شما تبریک میگویم!
- «آشغالهای دوست داشتنی»؛ جنگ روایتها
- تحلیل بازیگری نیکی کریمی؛ شمایل زن فیلسوف و پرسشگر
- نمایش «بانو»ی داریوش مهرجویی در بنیاد حریری
- اکران نسخه مرمت شده یکی از فیلمهای مهم داریوش مهرجویی
- «لیلا» در آینه مکتب نقد عمیقگرا
- یادداشتی بر کتاب «سینماگر متفکر: گفتوگو با داریوش مهرجویی»/ فراتر از تصویر؛ از جهان فلسفه تا زبان سینما
- محسن امیریوسفی: آقای تقوایی عزیز! شما هنوز هم ناخدای کشتی سینمای مستقل ایران هستید
- محسن امیریوسفی: روزی در این مملکت دادگاه رسیدگی به جنایات فرهنگی تشکیل میشود
- به یاد دو استاد موج نو سینمای ایران؛ آرامش در درود بیکران
- از خانه تا شهر؛ تداوم فلسفهی زیستن در سینمای مهرجویی
- اولیای دم مرحوم مهرجویی و محمدیفر از حکم قصاص گذشت کردند
- نمایش آثار مهرجویی، بیضایی و فرهادی در جشنواره مطرح ایتالیایی
- همصدایی چهرههای مهم فرهنگی و اجتماعی با فرزندان مهرجویی
- واکنش مونا مهرجویی به حکم پرونده قتل والدینش؛ ما درخواست اعدام نداریم
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- «امیرعلی»؛ جستوجوی عدالت آموزشی در قاب مستند
- «کلاغ»؛ چرا زخمها تمام نمیشوند؟
- «چهار صندوقِ» بهرام بیضایی نمایشنامهخوانی میشود
- مارتین اسکورسیزی به فیلم بهمن قبادی پیوست
- نگاهی به موسیقی فیلم «زیبا صدایم کن»/ یک عاشقانه آرام
- یادداشتی بر برخوانی نمایشنامه «آرش»؛ از ستوربانی تا کمانداری، از حماسه تا تراژدی
- برای شرکت در نود و نهمین دوره جوایز آکادمی؛ برای نخستین بار واتیکان یک فیلم به اسکار میفرستد
- گرامیداشت روز سینما / گزارش تصویری
- «داستانهای موازی»؛ همه نمیدانند
- «مردن ترسناک نیست»؛ شرافت در قامت زیبای معشوق
- فوت مستندساز شیلیایی؛ پاتریشیو گازمن درگذشت
- نامه آقااسفندیار به رائد فریدزاده؛ اهدای نشان به آقای داوودنژاد را به شما تبریک میگویم!
- مدیر جشنواره جهانی مونترال درگذشت
- همزمان با معرفی هیات انتخاب؛ فیلمهای تجربی راهیافته به چهلوسومین جشنواره فیلم کوتاه تهران معرفی شدند
- نخستین پیشنشست همایش نمایشنامهپژوهی/ از آسیبشناسی پژوهش تئاتر تا ضرورت بازخوانی تاریخ ادبیات نمایشی ایران
- «غروب در دیاری غریب» به باغ کتاب رسید
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی
- روز سینما مبارک، اگر چیزی برای مبارک گفتن مانده باشد
- «پرده آخر»؛ نمونهای از یک فیلم ایرانی در ژانر پلیسی و معمایی
- «زن ناشناس»؛ داستانی از روزهای آزادی دانمارک در سال ۱۹۴۵
- ماموریت جدید صدای نمایشنامه نویس؛ بیشتر شنیده شدن/ برگزیدگان دوره پنجم معرفی شدند
- تصویربرداری «ده پهلوان» آغاز شد
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ جایزه آیرون دلا لاگونا به «مُراقب» رسید
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ شیرطلایی به «زن ناشناس» رسید/ یک جایزه برای بازیگر ایرانی
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ لاله مرزبان بهترین بازیگر زن بخش افقها شد
- نشست رسانهای روسای خانه سینما؛ عسگرپور: شورای پروانه ساخت حذف شود، نه پروانه ساخت
- «عبور از نمیدانم» در موزه سینما
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ گزارشی از آرای منتقدان فیپرشی/ «مراقب» در صدر جدول افقها
- گذری در جشنواره فیلم ونیز / گزارش تصویری
- نمایش «رومولوس»؛ این رومولوسِ مغموم





