پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سعید مطلبی
تسلیت؟؟ چه معنایی دارد تسلیت بخاطر انسانی که از شکنجه بی وقفه شبانه روزی رهیده و پس از سالها رنج و اندوه و حسرت، به آرامی سر به خاک گذارده است.
اگر تسلیتی بود، باید سالها پیش ابراز می شد. همان زمان که گروهی بداندیش، فرصت طلب، ضد مردم نادان و پر از عقده و کینه، تمامی یادگاران سینمای یک عصر و زمانه را، با قساوت و وقاحت زنده به گور کردند. از فردین و بهروز و بیک و ایرج و ناصر گرفته دیگران و دیگران و دیگران.
همه گی شان ایستاده مردند و زنده زنده به خاک سپرده شدند- بی هیچ مرثیه و فاتحه و مجلس یادبودی، بی هیچ تسلیتی، بی هیچ همدردی، در سکوت کامل- غریبانه و معصومانه.
امروز آنها که بر سفره غنائم چریده اند و اکنون نیز دست از این سفره برنمی دارند، می دانند چه می گویم و همه در این جنایت بی رحمانه که حتی در انقلابات خشونت بار تاریخ بدون همتا و بدون قرینه است شریک اند. از آن گروهی که عربده کشیدند، طومار جمع کردند و عریضه نوشتند تا آنهائی که آلت دست شدند و خواسته سخیف و غیرانسانی این گروه را به اجرا در آوردند. تا آنهائی که سکوت کردند و چشم بر این ظلم بستند. آنهائی که تریبونی داشتند و هیچ نگفتند: قلمی داشتند و کلمه ای ننوشتند، امکانی داشتند و از آن برای مخالفت از این جنایت استفاده نکردند. پیوند نامبارک منفعت یابی و عافیت طلبی و عقده گشائی. ستمی را رقم زد که بی تردید نه خدا از آن می گذرد، نه تاریخ و نه مردم…
این ستم نیز که جرم بسیار دارد و به هر نام و عنوان و بهانه ای که انجام گرفته باشد وحشیانه و غیرانسانی است. زنده به گور کردن فقط سابقه در اعراب عصر جاهلیت دارد که در پایان قرن بیستم و آغاز قرن بیست و یکم در مورد هنرمندان مردمی این ملک- یکبار دیگر اجراء شد.
آری- اما جای تسلیت هم هست ولیک نه برای ناصرخان و خانواده و دوستدارنش. بل برای آنها که هنوز مردم را باور ندارند- هنوز قدرت مردم، وفای مردم. عشق مردم و خشم مردم را باور ندارند حرکت امروز مردم در تشییع پیکر ناصرخان. مرگ این فکر و صاحبان این فکر است که هنوز مردم را رمه ای محتاج چوپان می پندارند… این تسلیتی برای مرگ محتوم این اندیشه.
و تبریک به ناصرخان که سالها مردانه، مهربانانه، نجیبانه و استوار ایستاد. بخشندگی و مهر و عطوفت ذاتی اش را حتی به دشمنان و قاتلانش ارزانی کرد. و با شکوه و عزت رفت.
خداحافظ ناصرخان.
منزل نو مبارک

بانی فیلم