به گزارش سینماسینما، جیمز ویکتسون، فیلمساز ۶۹ ساله استرالیایی ژوئن گذشته پس از آن که با استفاده از یک پهپاد در حال فیلمبرداری از یک تجمع جناح مخالف بود، بازداشت شد. این تجمع توسط حزب نجات ملی کامبوج سازماندهی شده بود؛ حزبی که اندکی بعد از سوی نظام حاکم این کشور منحل شد.
ویکتسون به جاسوسی متهم شده اما این که برای چه جناح یا کشوری جاسوسی کرده، مشخص نیست. خانواده این فیلمسازی استرالیایی صدور چنین حکمی از سوی دادگاه را به شدت فاجعهبار قلمداد کردهاند و خود این فیلمساز نیز در خصوص آن ابراز ناباوری کرده و گفته است: من برای کدام کشور جاسوسی کردهام؟
خانواده ویکتسون با انتشار بیانیهای اعلام کردند: جیمز تقریبا ۷۰ ساله است و وضعیت سلامت وی چندان مناسب نیست. خانواده ما درباره آنچه برای او اتفاق خواهد افتاد، بسیار نگران است.
قاضی این دادگاه هنگام صدور حکم گفت: این دادگاه جیمز ریکتسون را به خاطر جاسوسی و گردآوری اطلاعات مغایر با امنیت و منافع ملی بین دسامبر ۲۰۱۰ و ژوئن ۲۰۱۷ به شش سال حبس محکوم میکند. در حکم دادگاه و پرونده اتهامی مشخص نشده است که انگیزه ریکتسون از جاسوسی چه بوده است.
در طول محاکمه، که به طور علنی از هفته گذشته آغاز شد، دادستان آثار تولیدی این متهم را مصداق “تبلیغ علیه حکومت کامبوج” به منظور آسیب رساندن به امنیت و اعتبار این کشور توصیف کرد و گفت که فعالیتهای او به وجهه مردم کامبوج در جهان آسیب رسانده است.

جیمز ویکتسون از حدود بیست سال گذشته بارها به منظور تهیه فیلم مستند به کامبوج سفر کرده است.
بازداشت این شهروند استرالیایی در جریان موج جدید فشار بر مخالفان صورت گرفت که هدف اصلی آن، محدود کردن آزادی بیان و رسانهها در آستانه انتخابات پارلمانی جدید بود. ماه گذشته، حزب مردم کامبوج، به رهبری هون سن، نخستوزیر در انتخابات پارلمانی بار دیگر اعلام پیروزی کرد. با توجه به محدودیتهای اعمال شده علیه احزاب و گروههای مخالف و منتقد و فشار بر رسانههای خبری، سلامت و منصفانه بودن انتخابات و صحت نتیجه اعلام شده آن با تردید روبهرو شده است.
کشور کامبوج در جنوب شرق آسیا در ساحل خلیج تایلند واقع شده و با کشورهای تایلند، لائوس و ویتنام هممرز است. این کشور حدود پانزده میلیون جمعیت دارد که اکثر آنان پیرو مذهب بودایی هستند.
کامبوج در سال ۱۹۵۳ به عنوان یک کشور دارای نظام مشروطه پادشاهی استقلال خود را از فرانسه به دست آورد اما در سالهای بعد، از بحرانهای منطقهای از جمله جنگ ویتنام، آسیب دید. بین سالهای ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۸، کامبوج تحت حکومت خمرهای سرخ بود که در اجرای ایدئولوژی خاص خود، هزاران تن را کشتند و اقتصاد کامبوج را به ویرانی کشاندند.
در سال ۱۹۷۸، ویتنام با حمله به کامبوج، رژیم خمرهای سرخ را سرنگون کرد و این کشور تا سال ۱۹۹۲ درگیر بیثباتی سیاسی و نزاع داخلی بود. در سال ۱۹۹۳، قانون اساسی جدید مشروطه در این کشور به تصویب رسید و اعلام شد که کامبوج از دموکراسی برخوردار شده است.
اگرچه کامبوج دارای نظام پارلمانی است اما هون سن، نخستوزیر که از فرماندهان سابق خمرهای سرخ است، کمابیش از سال ۱۹۸۵ در قدرت سهیم بوده یا قدرت را در دست داشته است.
با وجود برگزاری مرتب انتخابات پارلمانی و رعایت ظواهر قانونی، طی سالهای اخیر، دولت به رهبری هون سن با فشار بر احزاب و رسانههای مخالف قدرت را در انحصار خود حفظ کرده و حزب مردم کامبوج، به رهبری او، اکثریت قاطع کرسیهای پارلمان را در اختیار داشته است. در جدیدترین دور انتخابات، این حزب ۱۲۱ کرسی از ۱۲۵ کرسی مجمع ملی و ۵۸ کرسی از ۶۲ کرسی سنا را به خود اختصاص داد.
نظام سیاسی کامبوج مشروطه سلطنتی است و قدرت اجرایی در دست نخستوزیر است و نهاد سلطنت جنبه تشریفاتی دارد. در کامبوج سلطنت موروثی نیست بلکه پس از درگذشت پادشاه، شورایی متشکل از شخصیتهای کشور، از جمله نخستوزیر، فردی را از میان شاهزادگان به سلطنت انتخاب میکنند. نوردوم سیهامونی، پادشاه فعلی در سال ۲۰۰۴ به سلطنت برگزیده شد.
منبع: ایسنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- ایناریتو از جشنواره سارایوو جایزه گرفت
- اپرایی که وودی آلن به سبک دسیکا و فلینی روی صحنه میبرد
- غول ژانر وحشت سینمای اسپانیا درگذشت
- موفقیت «چرنوبیل»، روسیه را مجبور به ساخت سریال کرد
- جزییاتی تازه درباره پنجاه و یکمین فیلم وودی آلن
- برگزاری هفته فیلم اروپایی در هشت شهر ایران
- فروش ۵۰ میلیون دلاری قسمت جدید «گودزیلا»
- ساخت «یک افسر و یک پلیس» رومن پولانسکی به پایان رسید
- گاف جدید سریال «بازی تاج و تخت» + عکس
- رقابت بزرگان در جشنواره فیلم کن برای نخل طلا/ از کن لوچ تا آلمودوار
- نمایش فیلمهایی از مصر، استونی و مجارستان در جشنواره جهانی فیلم فجر
- معرفی شش نماینده سینمای چین در جشنواره جهانی فیلم فجر
- اعلام اسامی هفت فیلم خارجی بخش کلاسیک مرمت شده جشنواره جهانی فجر
- سایه سنگین جشنواره فیلم ونیز بر معتبرترین جایزه سینمای جهان
- گمانهزنی درباره برندگان معتبرترین جایزه سینمای جهان/ کدام چهرهها برنده اسکار میشوند؟
نظر شما
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
آخرین ها
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال





