سینماسینما، الناز راسخ
بهندرت پیش میآید که یک فیلم در ذهن آدمی ماندگار شده و ساعاتی در پسزمینه افکارش چون یک موسیقی آرام نواخته شود. این روزها که کارگردانها تزریق هیجانهای کاذب به مخاطب را چون شیوهای برای تثبیت خویش در روزمرگی تماشاگرانشان برگزیدهاند، آثاری چون «زغال» و افرادی چون اسماعیل منصف که داستانی بهظاهر تکراری را به شیوهای متفاوت روایت میکنند و احساسات مخاطب را گروگان نمیگیرند، بسیار جای تامل دارند.
«زغال» داستان خانوادهای است با بضاعت مالی اندک. خانوادهای با دستان خالی و آرزوهای کوچک که بهناگاه در میان چرخدندههای قدرت و ثروت گیر میافتند و برای رهایی ره به خطا میبرند. داستان ساده سرقت از طلافروشی و برگشت مال بهیغمارفته!
در ظاهر همه چیز به همین سادگی است. اما زندگی میتواند با همه سادگیاش پیچیده و با همه پیچیدگیاش ساده باشد. زندگی غیرت در ظاهر ساده و آرام و دمدستی است. اما فقط در ظاهر! باطن زندگی غیرت همان درون بههمریخته اوست که مدام میشنود و دم برنمیآورد. قدم برمیدارد و نمیشود. میسوزد و شعله نمیگیرد، اما دودش رنگ رخسارش را چون زغال میسازد.
«زغال» خط باریک صبوری است، تا آنجا که دیگر لبریز میشوی. «زغال» تصویر مردی است که ندارد و نداشتن حقیرش ساخته. مردی که راه داشتن را به خطا برگزیده و برای اثبات خویش چون دانههای فلفل در درون آتش بالا و پایین میپرد و تق و توقش دیگران را از حضور خویش آگاه میسازد.
وجه تمایز «زغال» از آثاری شبیه به خویش، جغرافیای روایت داستانش است. آذربایجان و طبیعت و مردمانش این اثر را منحصربهفرد کرده است. همه چیز درست و بهاندازه است. بازیها روان و جذاب و در خدمت روایت فیلم است. قابهایش زیباست، اما نه آنقدر که شبیه واقعیت زندگی نباشد.
بازیگر نقش آقا غیرت و دخترش (ژیلا شاهی) قدرت خیرهکنندهای برای همراه کردن مخاطب با خود دارند. (البته پیش از این مهارت ژیلا شاهی را در «قصر شیرین» میرکریمی دیده بودیم.)
اسماعیل منصف و تجربههای گذشتهاش در تدوین آثاری چون «پریدن از ارتفاع کم» به او این امکان را داده است تا در چیدن میزانسنش گلدرشت عمل نکند و چون ناظری ساکت و آرام به تماشای زندگی ازدسترفته خانوادهای روستایی بنشیند که معادلات پیچیده بازی قدرت و ثروت را بلد نیست و محکوم به تباهی و نیستی است.
و کلام آخر آنکه میشود به اسماعیل منصف برای روایت متفاوت داستانی بسیار دیده و شنیدهشده تبریک گفت و برایش آرزوی موفقیت و انگیزه روزافزون کرد.
منبع: ماهنامه هنروتجربه
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- اخراجیها/ نگاهی به فیلم «خروج»
- بیحاصل!/ نگاهی به فیلم «خروج»
- گفتوگو با مهرشاد کارخانی/ جورقانیان عاشق واقعی سینما بود
- حتی اگر برای هیچکس مهم نباشد/ نگاهی به مستند «تیتراژ در سینمای ایران»
- اختصاصی/ گفتوگوی زندهیاد همایون خسروی دهکردی با خسرو سینایی/ با زندگی، زندگی کنید!
- اختصاصی/ گفتوگوی زندهیاد همایون خسروی دهکردی با خسرو سینایی/ پا روی زمین واقعیت و سر در تخیل داستان
- اختصاصی/ گفتوگوی زندهیاد همایون خسروی دهکردی با خسرو سینایی/ سه میلیمتر، راه زندگی من را عوض کرد!
- گفتوگو با ژرژ هاشمزاده، کارگردان «در سکوت»/ معتقد به مانیفست دادن نیستم
- سونامی سرطان و سینما/ نگاهی به فیلم «تمام چیزهایی که جایشان خالیست»
- عجایب و غرایبی به نام «کتاب آشپزی»/ نگاهی به فیلم «کتاب آشپزی»
- گفتوگو با کارگردان فیلم «ذغال» / فیلم من می تواند۹۰ دقیقه مخاطب را راضی نگه دارد
- جهان برزخی متوسط / نگاهی به فیلم “روسی”
- حسرت/ نگاهی به فیلم «سورنجان»
- سکوت به مثابه فریاد/ نگاهی به فیلم “در سکوت”
- تمام داشتههای پنهان ما/ نگاهی به فیلم «تمام چیزهایی که جایشان خالی است»
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- دادستانی تهران علیه عوامل یک تئاتر اعلام جرم کرد
- «عاشقان تنها میخوابند» در جشنواره سن سباستیان درخشید
- «چهار صندوق»؛ وقتی قدرت، سازندگانش را به بند میکشاند
- ایتالیا با «مارپیچ» وارد رقابت اسکار ۲۰۲۷ شد
- «نقطه ضعف» در موزه سینما
- برپایی مراسم چهلم ایرج در زادگاهش / گزارش تصویری
- بدنمندی زن در سینما
- «داستانهای موازی» برندهی بهترین فیلمنامه از فستیوال جادهی ابریشم چین
- به کارگردانی دیوید آیر؛ «قلب هیولا» با بازی برد پیت اکران میشود
- «داستانهای موازی»؛ تغییر پارادایم در زبان سینمایی اصغر فرهادی
- در حسرت حرمت و شان بازیگری
- «داستانهای موازی»؛ چشمچرانیِ وراثتی
- جشنواره رم از سوزان ساراندون تجلیل میکند
- «بی/نا بینا» از ۱۳ مهر در عمارت هما روی صحنه میرود
- «بچه عودلاجان»؛ پدر به روایت فرزندان
- سیروس ابراهیمزاده؛ رده بازیگران حرفهای
- درباره بازی محسن قصابیان در «کلاغ»/ جایی که بازیگر محو میشود
- از ماک تا خاموشی؛ پرترهای از فرسودگی صنعت ایران
- با دریافت جایزه بخش پلتفرم جشنواره تورنتو؛ فیلم هندی، نامزد اسکار ۲۰۲۷ شد
- وطن مادر است؛ نمایشگاه عکاسان جوان زن ایرانی در اسپانیا
- نماینده اسپانیا در اسکار ۲۰۲۷، مهمترین جایزه جشنواره تورنتو را گرفت
- سیروس ابراهیمزاده درگذشت
- موزه فضاپیمای جرج لوکاس افتتاح شد
- برای نخستین بار؛ السالولدور به اسکار نماینده میفرستد
- سینمای اجتماعی از ناگزیری تا ضرورت
- «امیرعلی»؛ جستوجوی عدالت آموزشی در قاب مستند
- «کلاغ»؛ چرا زخمها تمام نمیشوند؟
- «چهار صندوقِ» بهرام بیضایی نمایشنامهخوانی میشود
- مارتین اسکورسیزی به فیلم بهمن قبادی پیوست
- نگاهی به موسیقی فیلم «زیبا صدایم کن»/ یک عاشقانه آرام





