رسول نجفیان با اشاره به مرز کار طنز اظهار کرد: طنز باید مرزی در روشنبینانهترین و هوشیارانهترین شکل داشته باشد تا بفهمیم مسالهای که به عنوان طنز مطرح میشود، توهین است یا یک نابههنجاری اجتماعی را بیان میکند.به گزارش سینماسینما٬ این بازیگر و خواننده با اشاره به سابقه فعالیتهای طنز خود گفت: من طنزهای چخوف را برای اولین بار به تلویزیون آوردم. قبل از انقلاب فعالیت طنز داشتم و بعد هم به تشویق هوشنگ گلمکانی به مدت ۱۰ سال، صفحه طنز «مجله فیلم» را به عهده گرفتم و آن جا تعریفی از طنز ارائه دادم؛ بنابراین با این مفهوم بیگانه نیستم. عدهای تصور میکنند به دلیل اینکه شعر «رسم زمونه» را گفتهام اهل گریه و زاری هستم اما بسیار طنازم و به شکل علمی هم طنز مینویسم و کار میکنم.
او با ارائه تعریفی جامع از مفهوم طنز گفت: «طنز شلیکی است به سوی نابهسامانیها». این تعریف را با اشاره به اسم خودم در خارج از کشور هم بازتعریف کردند. ما معمولا به مسائلی میخندیم که نباید باشد ولی هست و همچنین به مسائلی میخندیم که باید باشد و نیست. هر طنزی که میبینید مستثنی از این تعریف طنز نیست یعنی خنده به ناهنجاریها و بیهنجاریها.
این بازیگر با بیان اینکه برنامههایی مانند «خندوانه» و «دورهمی» از کیفیت بسیار عالی برخوردار هستند، اظهار کرد: اگر این برنامهها در تلویزیون تولید نشوند، اشتباه است. بسیاری از سریالهای تلویزیونی هم که بستر خنده دارند از لحاظ کیفیت، شدت و ضعف دارند و گاهی ممکن است در سریال حرفی زده یا مسالهای نمایش داده شود که مخاطب یا قشر خاصی را ناراحت کند که بگویند تعدیل کنید؛ برای مثال سریال مهران مدیری به دلیل اعتراض برخی از پزشکان ادامه پیدا نکرد.
او با اشاره به اینکه طنز باید مرز مشخص داشته باشد، ادامه داد: طنز باید مرزی در روشنبینانهترین و هوشیارانهترین شکل داشته باشد تا بفهمیم مسالهای که به عنوان طنز مطرح میشود، توهین است یا یک نابههنجاری اجتماعی را بیان میکند. گاهی در طنز جوزدگی سیاسی و سیاستزدگی هم رخ میدهد که اگر طنز به این سمت برود به هجو، خودخواهی و برخوردهای شخصی تبدیل میشود، در حالی که طنز باید جهان شمول باشد.
این کارگردان با تاکید بر اینکه افرادی که طنز کار میکنند باید به مطالعه ادبیات کلاسیک بپردازند، اظهار کرد: هیچکس حق ندارد بدون مطالعه ادبیات کلاسیک طنز و فهم آن به طرف کار طنز برود. مگر میشود یک ایرانی عبید زاکانی را نخواند و به طرف طنز برود. طنز عبید نه تنها شما را میخنداند بلکه به شما تکنیک آموزش میدهد.
او اضافه کرد: افرادی در این عرصه برای نان سریال میسازند و عدهای هم برای معنویت، ضرورت و جان کار و سریال تولید میکنند. معمولا افرادی که در این عرصه برای نان کار میکنند به حاشیه میروند.
این نویسنده با اشاره به اینکه افرادی که طنز کار میکنند چه ویژگی باید داشته باشند، گفت: عوامل سازنده یک برنامه یا سریال طنز بدون مطالعه طنازهای ایران و جهان به خصوص کلاسیکها حق ندارند دست به نوشتن بزنند و کارگردانی کنند. همچنین آنها باید به دلیل ضرورت و معنویت، کار طنز انجام دهند. در حال حاضر میبینید که داعش مردم را میکشد و شما با طنز میتوانید چنان ضربهای به داعش بزنید که بلند نشود، این قدرت طنز است و شلیک به سوی نابهسامانیهاست.
رسول نجفیان در بخش پایانی این گفتوگو به مجموعه جدیدی که در حال نگارش آن است اشاره و بیان کرد: اسم سریالی که در حال نوشتن آن هستم «ژرفاخند» است و نامش ثبت شده است. داستانهای طنز جناب مولانا، سعدی، عبید زاکانی و بسیاری از این عزیزان را به شکل بی پیرایه و ساده در ۱۰۰ قسمت نوشتهام که قرار است هر قسمت آن به مدت ۲۰ یا ۴۰ دقیقه باشد. در حال حاضر به دنبال اسپانسر هستم تا این سریال را بسازم و به تلویزیون ارائه کنم. در همین راستا با رامبد جوان هم تماس خواهم گرفت.
منبع: ایسنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
آخرین ها
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد





