
دکتر مصطفی جلالی فخر با انتشار این عکس در اینستاگرام خود نوشت:
این عکس را دیشب عباس یاری عزیز برایم فرستاد، کنار کیانوش عیاری خوب. هر دو دچار بلای کرونای، اما امیدوار و توانا. خوشبختانه جناب عیاری دیروز از بیمارستان مرخص شد و آقای یاری هم فردا. یکی از واقعیترین و دوستداشتنیترین دو انگشتهای پیروزی را در جدال با همین بیماری میتوان دید. و این اطمینان به بهبودی، بخشی از درمان است. کسانی که جناب یاری را میشناسند، میدانند که خنده و شوخی بخشی از سبک زندگی اوست. و حتی وقتی کرونایش تشدید یافته بود و ضعف و تنگینفس هم به سراغش آمده بود، وقتی برایم شرحِ حال میگفت، آن را با خنده و مزاح همراه میکرد. و در چنین حال و هوایی، وقتی به خود و دیگران اطمینان میداد که در همآوردی با بیماریاش پیروز خواهد شد، همه مطمئن بودیم که میتواند.
پیک چهارم به مراتب سرکشتر است و خیلیها را دچار کرده، به ویژه در شکل خانوادگی. و نکتهی مهم، سرعت پیشرفت درگیری ریه است. سیتیاسکنهای هر دو بزرگوار را که در ابتدا دیدم، کمتر از پنج درصد درگیر بودند اما ظرف چند روز به حدود سی چهل درصد رسیدند. طبعا چون پروتکل ثابت جهانی برای ارزیابی و درمان مرحلهبندی کرونا وجود ندارد، قضاوت بالینی پزشکان با توجه به شرایط بیمار و امکانات درمانی، مرز باریکی از تصمیم را ایجاد کرده است. حتی میان درمان در منزل و بستری در بیمارستان هم مرز قطعی و شفافی وجود ندارد. درصدگویی درگیری ریه هم بیشتر چشمیست و تا حدود ده درصد اختلاف میان پزشکان، ممکن است و محل مناقشه نیست.
یکی دیگر از ویژگیهای تصادفی این پیک، درگیری پرشمار هنرمندان بود، در حدی که برخی آن را «پیک هنرمندان» نامیدند. چرا؟ احتمالا به دلیل تولیدات متعدد سینمایی تلویزیونی که بدون توجه به پروتکلها، بسترهای پرخطری برای ابتلا ایجاد کردند. بیماری برخی مشاهیر، رسانهای شد و عدهای دیگر توانستند روزهای سخت بیماری را در سکوت خبری سپری کنند. خوشحالم که آقایان یاری و عیاری توانستند بر این بدبیاری غلبه کنند. و کاش همه در کنار هم بتوانیم زودتر از این گردنهی سرسخت و پرخطر عبور کنیم. مطمئن باشیم که این ویروس تاجدار لاکردار، هوشمند نیست و تحت تاثیر شهرت و محبوبیت و ثروت و قدرت، کوتاه نمیآید. همه با تمام توان مراقب خود و دیگران باشیم.
پیک چهارم به مراتب سرکشتر است و خیلیها را دچار کرده، به ویژه در شکل خانوادگی. و نکتهی مهم، سرعت پیشرفت درگیری ریه است. سیتیاسکنهای هر دو بزرگوار را که در ابتدا دیدم، کمتر از پنج درصد درگیر بودند اما ظرف چند روز به حدود سی چهل درصد رسیدند. طبعا چون پروتکل ثابت جهانی برای ارزیابی و درمان مرحلهبندی کرونا وجود ندارد، قضاوت بالینی پزشکان با توجه به شرایط بیمار و امکانات درمانی، مرز باریکی از تصمیم را ایجاد کرده است. حتی میان درمان در منزل و بستری در بیمارستان هم مرز قطعی و شفافی وجود ندارد. درصدگویی درگیری ریه هم بیشتر چشمیست و تا حدود ده درصد اختلاف میان پزشکان، ممکن است و محل مناقشه نیست.
یکی دیگر از ویژگیهای تصادفی این پیک، درگیری پرشمار هنرمندان بود، در حدی که برخی آن را «پیک هنرمندان» نامیدند. چرا؟ احتمالا به دلیل تولیدات متعدد سینمایی تلویزیونی که بدون توجه به پروتکلها، بسترهای پرخطری برای ابتلا ایجاد کردند. بیماری برخی مشاهیر، رسانهای شد و عدهای دیگر توانستند روزهای سخت بیماری را در سکوت خبری سپری کنند. خوشحالم که آقایان یاری و عیاری توانستند بر این بدبیاری غلبه کنند. و کاش همه در کنار هم بتوانیم زودتر از این گردنهی سرسخت و پرخطر عبور کنیم. مطمئن باشیم که این ویروس تاجدار لاکردار، هوشمند نیست و تحت تاثیر شهرت و محبوبیت و ثروت و قدرت، کوتاه نمیآید. همه با تمام توان مراقب خود و دیگران باشیم.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- نگاهی به فیلم سینمایی «شاهنقش»؛ وقتی میز و قدرت، آلودگی میآورد…
- بزرگداشت کیانوش عیاری با نمایش «شبح کژدم»
- یادداشت «کیانوش عیاری» در سوگ ناصر تقوایی
- نسخه اصلی «خانه پدری» آنلاین اکران شد
- یک نمایش برای «خانه پدریِ» کیانوش عیاری
- از راههای رفته/ چیزهایی که نباید میگفتم!
- واکنش کیانوش عیاری به قاچاق فیلم «کاناپه»؛ از نمایش غیرقانونی اثرم ناراضی هستم
- نوبت فیلم کیانوش عیاری شد؛ انتشار نسخه قاچاق از فیلم توقیفی «کاناپه»
- مجوز ساخت سینمایی برای ۶فیلمنامه صادر شد
- در مراسم زادروز زندهیاد «داریوش مهرجویی» مطرح شد؛ مهرجویی سهم عمدهای در بخشهای مختلف تاریخ سینمای ایران دارد
- کیانوش عیاری در بیمارستان بستری شد
- تقدیم «ترانهای عاشقانه برایم بخوان» به کیانوش عیاری/ سینما دارای یک زبان مشترک است
- سرنوشت نامعلوم سریال کیانوش عیاری/ چرا تلویزیون ۸۷ متر را گردن نمیگیرد؟
- نشست «بررسی ارتباط میان کتاب و سینما»؛ کیانوش عیاری: نمیدانم اگر سینما نباشد باید چه کار کنم؟
- نگاهی به کارنامه فیلمسازی کیانوش عیاری
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





