
کارگردان مولف دانمارکی که با فیلم «خانه ای که جک ساخت» بعد از هفت سال به جشنواره کن بازگشته، در گفتوگو با سایت سینمایی «سینیوروپا» از واکنش تماشاگران به ساخته جدیدش حرف زده است. لارس فون تریه در اشاره به تماشاگرانی که سالن نمایش فیلم او را ترک کردهاند گفته بعید میداند به قدر کافی از فیلمش بیزار شده باشند. کارگردان دانمارکی همچنین تاکید کرده اگر یک روز قصد کشتن کسی را داشته باشد، آن شخص حتما یک «خبرنگار» خواهد بود.
فون تریه ۶۲ ساله بالاخره بعد از گذشت چند روز از نمایش فیلم جدیدش در بخش خارج از مسابقه جشنواره کن سکوتش را شکست. دوشنبه شب گذشته، نمایش «خانهای که جک ساخت» با واکنش تماشاگران خشمگین فیلم روبرو شد که بعد از تماشای صحنه تیراندازی شخصیت محوری به سر دو کودک، به نشانه اعتراض کاخ جشنواره را ترک کردند و هنگام خروج از سالن به فون تریه و ساخته جدیدش بد و بیراه گفتند. در پایان نمایش فیلم، تعداد تماشاگران حاضر در سالن به نصف رسیده بود.
فون تریه در فیلم جدیدش داستان یک قاتل سریالی را به تصویر کشیده که عمدتا زنان و کودکان را هدف جنایات بیرحمانهاش قرار میدهد. مت دیلن نقش «جک» شخصیت محوری این درام جنایی را ایفا کرده است. کارگردان دانمارکی در تازهترین مصاحبهاش گفته از واکنش تماشاگران به «خانهای که جک ساخت» بسیار راضی است و خیالش آسوده شده است.
فون تریه توضیح داد: «خیلی مهم است که همه آدم را دوست نداشته باشند، چون اگر غیر از این باشد شما شکست خوردهاید. اگرچه مطمئن نیستم به قدر کافی از فیلم بیزار شده باشند. اگر فیلمم زیادی محبوب شود، با این مسئله مشکل خواهم داشت. اما به گمانم تا اینجا میزان استقبال از فیلم درست و منطقی بوده است.»
کارگردان برنده جایزه نخل طلای کن (برای فیلم «رقصنده در تاریکی») شناختش از قاتلهای سریالی را سطحی توصیف کرد و در ادامه افزود: «شناخت من از روانیها چندان زیاد نیست. خودم هم تا به حال کسی را نکشتهام. ولی اگر قرار باشد یک روز مرتکب قتل کسی شوم، احتمالا طرف خبرنگار خواهد بود.»
فون تریه همچنین در اشاره به دوری چند سالهاش از جشنواره کن گفت در طول هفت سال گذشته، آدم به مراتب «متواضعتری» شده است و بخشی از این تحول درونی را ناشی از درمان اعتیادش به الکل عنوان کرد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- کن ۲۰۲۶ در راه است؛ از اصغر فرهادی تا پدرو آلمودوار، این فیلمها شانس انفجار روی فرش قرمز را دارند
- فریاد، فضیلت است/ یادداشتی بر فیلم «داگویل» با نگاهی به پرفورمنس «ریتم صفر» مارینا آبراموویج
- وقتی غم، نفس زندگی را بند میآورد/ نگاهی به فیلم «ملانکولیا»
- بازتولید شهروندانی تودهوار/ «داگویل»؛ روایتی از شهری بی در و دیوار
- لارس فون تریه فصل سوم سریال «قلمرو» را میسازد
- سکانس طلایی/ عنصر جنایت
- از فیلمساز جنجالی دانمارک تجلیل میشود
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- «صد سال به این سالها»؛ یک تایملپس سینمایی از زندگی «ایران»
- توضیحات گروه اجرایی «تهران پاریس تهران / پل» درباره حاشیهها
- دادستانی تهران علیه عوامل یک تئاتر اعلام جرم کرد
- «عاشقان تنها میخوابند» در جشنواره سن سباستیان درخشید
- «چهار صندوق»؛ وقتی قدرت، سازندگانش را به بند میکشاند
- ایتالیا با «مارپیچ» وارد رقابت اسکار ۲۰۲۷ شد
- «نقطه ضعف» در موزه سینما
- برپایی مراسم چهلم ایرج در زادگاهش / گزارش تصویری
- بدنمندی زن در سینما
- «داستانهای موازی» برندهی بهترین فیلمنامه از فستیوال جادهی ابریشم چین
- به کارگردانی دیوید آیر؛ «قلب هیولا» با بازی برد پیت اکران میشود
- «داستانهای موازی»؛ تغییر پارادایم در زبان سینمایی اصغر فرهادی
- در حسرت حرمت و شان بازیگری
- «داستانهای موازی»؛ چشمچرانیِ وراثتی
- جشنواره رم از سوزان ساراندون تجلیل میکند
- «بی/نا بینا» از ۱۳ مهر در عمارت هما روی صحنه میرود
- «بچه عودلاجان»؛ پدر به روایت فرزندان
- سیروس ابراهیمزاده؛ رده بازیگران حرفهای
- درباره بازی محسن قصابیان در «کلاغ»/ جایی که بازیگر محو میشود
- از ماک تا خاموشی؛ پرترهای از فرسودگی صنعت ایران
- با دریافت جایزه بخش پلتفرم جشنواره تورنتو؛ فیلم هندی، نامزد اسکار ۲۰۲۷ شد
- وطن مادر است؛ نمایشگاه عکاسان جوان زن ایرانی در اسپانیا
- نماینده اسپانیا در اسکار ۲۰۲۷، مهمترین جایزه جشنواره تورنتو را گرفت
- سیروس ابراهیمزاده درگذشت
- موزه فضاپیمای جرج لوکاس افتتاح شد
- برای نخستین بار؛ السالولدور به اسکار نماینده میفرستد
- سینمای اجتماعی از ناگزیری تا ضرورت
- «امیرعلی»؛ جستوجوی عدالت آموزشی در قاب مستند
- «کلاغ»؛ چرا زخمها تمام نمیشوند؟
- «چهار صندوقِ» بهرام بیضایی نمایشنامهخوانی میشود





