پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

لادن طباطبایی در اینستاگرامش نوشت:

ما داریم میریم…
دور و دورتر…
جایی که شاید آینده سها روشن تر باشه…
بخاطر ترس همیشگی مادران اوتیسم؛  من نباشم چه بر سر فرشته ام میاد؟
نه…دلتنگ نمیشم، اگر خیالم راحت باشه… همه جای دنیا خونه من خواهد بود، اگر بتونم مفید و مثبت باشم….
خیلی صبوری کردیم….چهار سال…
چقدر حرف شنیدیم، دشمنی دیدیم، دروغ شنیدیم.
چه سنگها که جلوی راهمان ننداختند، چه اشکالاتی که نتراشیدند. …چقدر انرژی من بیهوده تلف شد و وقت گرانبهای سها از دست رفت..
چقدر گذاشتمش کلاس، مربی گرفتم، حتی مدرسه اوتیسم گذاشتم و چقدر دوست داشت…
نگذاشتند. ..
هزار حرف و تهمت و توهین
هزار انگ و نفرین
جایی رسید که دوستان معدودی دیگه به من باور داشتند…
میگفتن با مسخره؛ یهودی سرگردان! متوهم ! روانی!
میگفتند؛  نمیتونی! عرضه نداری! غیرممکنه!
ولی دوستان واقعی ام رو شناختم…
و این صفحه …. و شما دوستان و همراهان جان… هرگز فراموش نمی کنم که چقدر در بدترین زمانها کنارم بودید…بهم انرژی دادید….دعا کردید…
و من بودم و هستم….
من از پا نمی نشینم…
زندگی زیباست. ..
با همه چالش ها و نبردهاش. ..
خدایا شکرت….
خوشحالم که همیشه فقط و فقط به تو توکل کردم. …
دست همه شما رو میبوسم
هشتم جولای دوهزار و شانزده
هجدهم تیر ماه نود و پنج

این بازیگر در توضیحات تکمیلی بابت سوالات مردم نوشت:

سلام بر یاران مهربان
در جریان مهاجرت من و سها ،سوالات زیادی برای تعدادی از دوستان پیش آمده و من به چند دلیل نمیدونم چکار کنم؛
حرف برای گفتن و تعریف کردن خیلی زیاده. دوستانی که از سال قبل در کنارم بودن، تا حدودی میدونن جریان چیه و یا آنقدر ارتباط قلبی دلنشینی با ماجراهای من و سها برقرار کردن که انگار در کنارم هستند. حرف زدن با اونها و پست گذاشتن براشون،  برای من مثل درددل کردن با یک دوست قدیمیه.
برخی از دوستان از میانه راه به ما پیوستن. آنقدر محبت داشتن که پستهای قبلی رو تک به تک خوندن ( دمشون گرم واقعا) و در جریان ماوقع هستند.
تعداد زیادی هم مرتب اضافه میشن، که من رو حیرتزده میکنند، چون من چند ساله فعالیت بازیگری ندارم، و خیلی از حجم فالورها حیرتزده و شرمنده ام.
مطلب اینجاست که عده ای در جریان اتفاقات نیستن . حالا من هرچیزی بگم، ممکنه سوءتعبیر بشه. از طرفی وارد کشور جدیدی شدم که باید به شدت و به سرعت تلاش کنم تا زمان از دست رفته سها جبران بشه…پس مثل سابق وقت پاسخ دادن به کامنت ها و دایرکت ها رو ندارم. که همین جا عذرخواهی میکنم.
نمیخوام تعریف کنم…ولی کمک لازم دارم! اونایی که میدونن برای اونایی که نمیدونن اگر تعریف کنن، کار من سبک میشه خیلی!
جمعه بعد از ظهر ما رسیدیم به لس آنجلس. ..چرا آمریکا؟ چرا لس آنجلس؟ بعد از سالها تحقیق فهمیدم بزرگترین مهد تحقیقات و آموزش اوتیسم در دنیا اینجاست. البته سوئد هم هست، ولی چون من با فکر کردن به سوئد هم از سرما فلج میشم! کلا بهش فکر هم نکردم!
*خب ، این حرکت اول…ببینم عکس العملها چیه، اگر زنده موندم، قبل و بعدش رو تعریف میکنم!
پ.ن.یک. این هفته سها رو میبرم برای سنجش، قطعا مراحل رو توضیح میدم.
پ.ن. دو. قصد پیوستن به هیچ کانال، فیلم و سریال رو ندارم! کلا قصد بازیگری ندارم!
پ.ن.سه. اگر بخاطر سها و وضعیت خاصش در ایران نبود، عمرا از ایران تکون نمیخوردم که سر پیری خودم رو آواره کنم!
پ.ن. چهار. نخیر . هیچ راه دیگه ای نبود!
دوستتون دارم همیشه