۳۱ سال است در سینما و تلویزیون حضوری مستمر دارد، در دهه های ۶۰ و ۷۰ در پرفروش ترین فیلم های سینما بازی می کرد که از میان آنها می توان به مهاجران، خانه خلوت، می خواهم زنده بمانم، غزال و … اشاره کرد.همزمان در تلویزیون هم حضور داشت و سریال های پربیننده ای مانند گالش های مادربزرگ، رعنا و آپارتمان با بازی او از تلویزیون پخش می شد.فاطمه گودرزی که این روزها مشغول بازی در سریال « لحظه گرگ و میش» به کارگردانی همایون اسعدیان است با این سابقه کار و کارنامه درخشان می تواند از برخی همکارانش گله مند باشد که گاهی به او اعترض می کنند که چرا از دختر و پسر جوانش که بازیگری و کارگردانی را به صورت آکادمیک خوانده اند، حمایت می کند ! گودرزی معتقد به فرمول « ژن خوب» نیست و می گوید فرزندانم درس خوانده اند و به عنوان مادر باید از آنها حمایت کنم اما همانقدر حامی بچه هایم هستم که از دیگر جوانان هم حمایت می کنم.
گودرزی یکی از بازیگرانی است که خانواده پایداری دارد؛ همسرش کارگردان است و دو فرزندش نیز در ادامه کار پدر و مادر وارد دنیای هنر شده اند.این بازیگر عکس های زیادی با فرزندانش در اینستاگرام منتشر می کند، عکس هایی که نشان می دهد خانواده گودرزی، خانواده ای شاد و موفق هستند.با این بازیگر هم صحبت شدیم تا برایمان از راز های موفقیت یک خانواده را بگوید.
با نگاهی به صفحه اینستاگرام شما می توان چنین برداشت کرد که شما زندگی خانوادگی موفقی دارید، این خانواده چگونه به ثبات و پایداری رسید، خانواده چگونه با شما همراهی کرد و شما چه حمایت هایی از آنها کردید؟
فرزندانم وقتی به دنیا آمدند من بازیگر حرفه ای بودم و آنها به مرور با شرایط من آشنا شدند و آن را درک کردند.وقتی همه اعضای خانواده از همان اول رفاقتی و دوستانه کنار هم باشند مسلما به تدریج یکدست می شوند و یاد می گیرند چطور به هم توجه کرده و از یکدیگر حمایت کنند.البته باید به این نکته هم توجه داشت که هر فردی و اعضای هر خانواده ای از خوشبختی و موفقیت تعریف خود را دارند، شاید به نظر گروهی خانواده من، چندان هم موفق نباشند ! اما واقعیت این است من به عنوان مادر خانواده که به نوعی محور خانواده هم هست؛ از ارتباطی که با فرزندانم دارم خیلی راضی ام چون همیشه تلاش کردم با بچه هایم رفیق باشم و آنها هم همین احساس را نسبت به من دارند به همین دلیل کنار هم خوشحال هستیم.
حس خوب شما به عنوان اعضای یک خانواده قابل درک است، یکی دیگر از نشانه های موفقیت شما، پایداری خانواده است، چیزی که این روزها به عنوان یک دغدغه مطرح می شود اما شما هر چند بازیگر هستید و مشغله های خاص خود را دارید اما توانسته اید خانواده را حفظ کنید.
البته برخی این نگاه خوش بینانه شما را ندارند و عکس های ما را که در اینستاگرام می بینند، می گویند: « ای بابا ! باز گودرزی با بچه هایش راه افتاد و رفت اینور و اونور » ! نگاه منفی این دوستان را درک می کنم؛ شاید گروهی از آنها دوست داشتند در موقعیت من باشند، اما نیستند و این کمبود اذیتشان می کند.برخی هم اطلاعات نادرست داشته و خبر ندارند که پسر و دختر من درس خوانده اند، هر چند پدر و مادرشان هر دو اهل هنر هستند اما هیچوقت کسی برای این بچه ها استثنایی قائل نشده و با پارتی و رابطه و سفارش سرکاری نرفته اند.بچه های من تلاش کرده و درس خوانده اند.
یعنی برخی می گویند که شما سفارش می کنید فرزندانتان سرکار بروند؟
متاسفانه بله ! هر چند وظیفه هر پدر و مادری است که از فرزندانشان حمایت کنند.اما این را بجد می گویم که من همانقدر از فرزندان خودم حمایت می کنم که از فرزندان دیگران.وقتی کسی به من مراجعه می کند و می گوید فرزندم مثلا دوست دارد بازیگر شود به او می گویم، باید درس این حرفه را بخواند ! همین توصیه را به فرزندانم هم کردم و آنها هر دو وارد دانشگاه شدند و درس خواندند.هیچ وقت برایشان پُل نشدم که به واسطه من کاری بدست بیاورند چون معتقدم اگر قرار است در آینده موفق شوند و در این حرفه بمانند باید سختی بکشند و خودشان یاد بگیرند چگونه با توانمندی وارد این حرفه شوند تا بتوانند دوام بیاورند و به کارشان ادامه دهند.
ما هم آرزو می کنیم خانواده شما همچنان پایدار ، شاد و موفق بوده و هم این نگرش های منفی تاثیری روی آن نداشته باشد.
امیدوارم همه خانواده ها در این روزهای سخت بتوانند در کنار هم دوام بیاورند.چون شرایط اقتصادی خیلی سخت شده و خانواده ها با مشکلات زیادی روبه رو شده اند، مشکلاتی که گاهی به فروپاشی خانواده ختم می شود.
البته بیشتر مردم این تصور را دارند که بازیگران با دستمزدهایی که دریافت می کنند، کمتر دچار مشکل اقتصادی می شوند…
مگر می شود اقتصاد جامعه بیمار باشد و منِ بازیگر دچار مشکل نشوم.از طرفی مگر می شود وقتی همسایه ام، دوست و آشنا مشکل داشته باشد خودم را کنار بکشم و بگویم به من ربطی ندارد.وقتی بچه ای را می بینم که سرش توی سطل زباله کنار کوچه و خیابان است و دنبال چیزی برای خوردن می گردد، بشدت اذیت می شوم.این طور نیست که چون من سیرم به آدم های اطرافم کاری نداشته باشم.چرا برخی فکر می کنند که همه دردها و مشکلات به پول ربط دارد، گاهی دردهای روحی و معنوی خیلی بیشتر آزار دهنده است. دیدن آدم هایی که در شرایط سخت گرفتار شده اند و راهی برای برون رفت از این مشکلات ندارند،واقعا برایم دردآور است.متاسفم برای کسانی که با دیدن یک عکس خندان در اینستاگرام واکنش نشان می دهند و کامنت می گذارند که شما خوش هستید و با پولتان تفریح کنید ! به این گروه باید این را توضیح داد که به هرحال باید زندگی کرد و نمی توان مدام زانوی غم بغل گرفت.شادی بخشی از زندگی است و این شادی را خودمان باید به وجود بیاوریم و گرنه همه دچار افسردگی می شویم.
روزنامه جام جم
لینک کوتاه
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





