محمد تاجبک :پرویز کلانتری، نقاش، تصویرگر و نویسنده، جمعه شب ۳۱ اردیبهشتماه ۱۳۹۵ پس از ۸۵ سال زندگی گرانبار درگذشت.
به گزارش سینما سینما ،آن طور که خبرگزاری هنر آنلاین خبر داده :پرویز کلانتری که آذرماه سال ۹۳ دچار سکته مغزی شده بود و طی ماهها گذشته دوران نقاهت را سپری میکرد جمعه شب به دلیل عوارض ناشی از این سکته و کهولت سن دارفانی را وداع گفت.پرویز کلانتری طالقانی، متولد اول فروردین سال ۱۳۱۰ در زنجان بود. او در دانشکده هنرهای زیبای تهران به تحصیل پرداخت و درسال ۱۳۳۸ در رشته هنرهای تجسمی دانش آموخته شد.
این نقاش مشهور چند سال پیش در نشستی ،روایت جالبی ازخلق یکی از آثار معروفش،بازگو کرده است.
/گل گرفتن تلویزیون به خاطر دوست نداشتن آن/
کلانتری که یکی از مهمترین آثار خود را طی این سالها اثر «گلویزیون» میداند، دراین باره گفته :«یک روز تلویزیونام را گل گرفتم چون دوست نداشتم آن را ببینم. ابراهیم جعفری اسم آن را «گلویزیون» گذاشت. امروز هم اگر از من بپرسید که مهمترین اثرت کدام است، همان را معرفی میکنم که البته عنوان اصلیاش «آنچه جوان در آیینه بیند، پیر در خشت خام بیند» است که در لندن هم به نمایش درآمد و اکنون در گنجینه موزه هنرهای معاصر نگهداری میشود. این مهمترین و سادهترین کارم بود.»
/گلویزیون بهترین اثر من است/
کلانتری همچنین روایت دیگری از این اثر جنجالی را بازگو کرده :سال ها قبل با هزار بدبختی تاکسی کرایه کردم تا من را به میدان امام خمینی (ره) ببرد. مقدار زیادی تلویزیون قدیمی بدرد نخور خریدم که برای فروشنده و راننده خیلی عجیب بود. به آنها گفتم این تلویزیون ها را خریده ام که کاردستی درست کنم.
وی ادامه داده : روی صفحه یکی از تلویزیون ها را کاهگل مالیدم. اسم آن را از این بیت “آنچه جوان در آینه بیند/ پیر در خشت خام ببیند” گذاشتم اما بعدا جعفری که یکی از دوستان قدیمی من است (محمد ابراهیم جعفری، شاعر و نقاش) پیشنهاد کرد نام اثر را گلویزیون را بگذاریم.
جالب است بدانید این نقاش در مورد علاقه اش به این اثرگفته : اگر از من بپرسید مهم تری کارم چیست، می گویم همین گلویزیون که اتفاقا ساده ترین اثرم نیز هست.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





