امید در اوج ناامیدی
مجتبی راعی در سفحه آخر شرق نوشت:
هر بار که به گذشته برمیگردم یکی از خاطرات تلخ و فراموشنشدنیام به خودکشی یکی از جوانان محلهمان برمیگردد. خانواده فقیری بودند که بهسختی از عهده مخارج زندگی برمیآمدند و اینطور که ما شنیدیم، یک روز پسر خانواده پسانداز آنها را به بازار میبرد و برای خودش یک شلوار لی میخرد. در بازگشت به خانه، عتاب پدر چنان هولناک است که باورکردنی نیست. همین بهانهای میشود برای آن پسر که دست به خودکشی بزند. نیاز برای خرید یک شلوار لی به قصد پرکردن خلأ که از حقارت آن نوجوان به وجود آمده بود، مرگی خودخواسته را برایش رقم زد و ما را با پرسشی ریشهای مواجه کرد که شاید هنوز هم محلی از طرح و بحث دارد؛ بهویژه که مسئولان به مناسبت روز جهانی پیشگیری از خودکشی اعلام کردهاند، یکی از اصلیترین عوامل خودکشی در کشور، «ناامیدی» است.
سؤال مطرحشده این است که جامعه ما چطور جامعهای است که میتواند آدمی را که براساس اقتضای سن باید سرشار از امید باشد، چنین ناامید میکند؟ پاسخ این سؤال را هرکس از دریچهای خواهد داد، اما جوابی که من برای آن دارم این است وقتی نظام ارزشی یک جامعه به سمت اشرافیگری سوق پیدا کرد و شرافت دیگر ارزشی در زندگی شهروندان ندارد، باید منتظر چنین فاجعههایی باشیم. طبقه کوچکی که میتوانند اشرافیت بورزند نسبت به طبقه گستردهای که از آن محروم هستند، شکافی را پدید میآورند که مثل تیغ در چشم ما میرود و ناامیدی را جایگزین امید میکند. اکنون نیز ما با دو نظام ارزشی مواجهیم؛ نظامی که رسانهها بهطور شبانهروزی آن را در گوش مردم پمپاژ میکنند و سرشار از شعارزدگی برای زندگی بدون اشرافیگری است و نظام ارزشی عملی جامعه که صرفا براساس همان شکاف طبقاتی شکل گرفته. جوانهایی که مایل به موفقیت هستند و سعی میکنند از بالای این شکاف به سوی دیگر بپرند، از اولین گروههایی هستند که قربانی این فاصله دهشتناک میشوند. ما بهعنوان نسل انقلاب، هرگز فکر نمیکردیم حقوق نجومی روزی عادی شود، فکرش را هم نمیکردیم نظام ارزشی جامعه به جایی برسد که پنهانکردن فسادی میلیاردی باعث افتخار کسی شود. این همان فرهنگ اشرافیگری است که بیشترین تجلیاش را میتوان به صورت عملی در انحطاط اخلاقی دید و ناکامیهایی که از پس آن میآید. اما نباید چنین سیستمی را صرفا برآمده از تحلیلهای اقتصادی دید، برعکس، اگر همانقدر که دلسوزان جامعه ما تاکنون برای اقتصاد زحمت کشیدهاند، برای فرهنگ زحمت کشیده بودند، نظام اقتصادی درستی در جامعه شکل میگرفت که از ترویج اشرافیگری، ممانعت میکرد. هنوز هم گاهی به آن نوجوان فکر میکنم و شلواری که آن سرنوشت تلخ را برایش رقم زد؛ جامعه ما تا چه زمانی باید تاوان این نظام ارزشی نامناسب را با ناامیدی و شاید هم خودکشی پس دهد؟
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- آتش و باد کمکم میگسترد/ نگاهی به سریال «آتش و باد»
- سینماگران هشدار دادند: بیکاری؛ بحران سینما در سال ۱۴۰۱/ آیا مدیران جدید میخواهند سینما را از ابتدا اختراع کنند؟!
- روایت مجتبی راعی از آخرین وضعیت سریالش/ با وجود حسین زندباف جشن سربرون دیدنی است
- تصویربرداری سریال «جشن سربرون» در خاوران ادامه دارد
- نجاریان: پخش «جشن سربرون» نیمه دوم سال ۱۴۰۰/ استفاده از برف مصنوعی
- بخشهایی از فیلم «عصر روز دهم» + ویدئو
- اختصاصی سینماسینما/ مجتبی راعی: سینایی انسانی اخلاقمدار و بی ادعا بود
- محمود پاک نیت از سریال «جشن سربرون» میگوید/ جذابیتهای بازی در نقش یک شخصیت منفی
- با تغییر تهیه کننده، سریال مجتبی راعی وارد مرحله پیشتولید شد
- /اختصاصی /مجتبی راعی در انتظار بودجه برای ساخت یک سریال تاریخی با موضوع پیروزی مشروطه خواهان
- /اختصاصی /راعی :تصمیم عاقلانه این است که دست از اشتباه گذشته برداریم وعصبانی نیستم را اکران کنیم
- ساخت سریال الف «جشن سربرون» به کارگردانی مجتبی راعی
- همه چیز درباره ترنج/ عبور از مرز برزخ و رسیدن به آرامش
- مجتبی راعی: صداوسیما مدتهاست اعتباری میان مردم ندارد
- فیلم اختصاصی سینماسینما/ راعی: به هر هفت داور توهین می کنند
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





