سینماسینما، عباس اقلامی:
سال دوم دانشکده من (رسول صدر عاملی)
رسول صدر عاملی در رزومهی فیلمسازیاش فیلمهایی با مضامین اجتماعی و نگاه به مسائل و دغدغههای جوانان دارد و این بار هم در فیلم تازهاش سال دوم دانشکده من به سراغ یکی از همین مضامین رفته است. یک سوژهی خوب و قابل توجه که میتوانست در روند یک فیلمنامهی چندلایه نگاه تازهای به روابط جوانان در بستر اجتماعی موجود داشته باشد. فیلم داستان دو دختر دانشجو است که در جریان تدارک یک سفر و اردوی دانشجویی پی به میزان علاقه و همراهی این دو با یکدیگر میبریم و همزمان متوجه مشکلات یکی از این دو (آوا) با پسری که با او در رابطه بوده و بخاطر شک به خیانت در رابطه از او جدا شده است، میشویم. فیلم میتوانست با ورود به دنیای دوستانهی این دو و نوع مواجهه با عشق و نسبتش با خیانت از سویی و تردید در درستی یا نادرستی ورود به یک رابطهی عاشقانه و مرزهای رابطه در شرایط خاص، وارد مضامین جدیدی در سینمای ما شود که از قضا از فیلمسازی مانند صدرعاملی برمیآید. تا نیمههای راه و نزدیک یک سوم پایانی هم نشان میدهد که میخواهد به این مضمون بپردازد. اما در یک سکته و لکنت عجیب و غیرمنتظره در پیشبرد روند داستان و به نتیجه رساندن آن در فیلم سال دوم دانشکده من، با یک پایان بیاثر، فوری و کلیشهای و دم دستی روبرو میشویم که ضربهی بدی میزند به کل اثر و ساختمان ذهنی نزد تماشاگر از فیلم که از ابتدا در حال شکلگیری بود.
سال دوم دانشکده من، میتوانست یکی از بهترینها و دغدغهمندترینها در سینمای صدرعاملی شود؛ حیف که نشد.

غلامرضا تختی (بهرام توکلی)
نوع نگاه بهرام توکلی به سوژهی فیلمش که در مورد نه فقط یک ورزشکار مشهور در تاریخ ورزش ایران و جهان، که یک شخصیت اجتماعی – ورزشی در تاریخ معاصر ایران است در این فیلم تقریبا با رعایت جنبههای بیطرفی و یک بیان سینمایی بدون شیفتهگی یا نفرت از کار درآمده است. پرداختن به زندگی غلامرضا تختی که در زمان زنده بودن و حتی پس از مرگش داستانسراییهای بسیاری پیرامون شخصیت او شکل گرفته و جنبههای اسطورهای که از شخصیت تختی ساخته شده، میتوانست فیلمساز را به چالشهایی بکشد که باعث ضربه خوردن فیلم شود. اما بهرام توکلی با دقتی که در نزدیک شدن به جنبههای حساسیتبرانگیز روند پر فراز و نشیب زندگی تختی داشته و با همهجانبهگرایی که رعایت کرده موفق شده فیلم مهم و مؤثری بسازد. یک فیلم سینمایی که نشان میدهد تلاش شده تا جنبههای هنری و سینمایی آن در بهترین سطوح رعایت شود. دارای ارجاعات و استنادات نسبتا قویست که در جاهایی متن فیلم را به مستند نزدیک میکند اما پرداخت سینمایی که در فرم انجام شده ما را تا انتها در فضای فیلم سینمایی نگه میدارد.
البته فیلم بدون کاستی نیست. از جمله سکانسهایی از جمله تمرین و مسابقه یا تکرار کمک کردن تختی به نیازمندان، که به نظر کشدار میآید و میشد کوتاهتر باشد و نریشنهایی که در طول فیلم گفته میشود نباشد و اجازه داده میشد همینها هم با بیان و تصویر و به کمک سینما به تماشاگر نشان داده شود. نریشنهایی که جاهایی باعث جدا شدن تماشاگر از روند فیلم و دچار وقفه در بیان سینمایی داستان میشود.
غلامرضا تختی فیلمیست که باید دید. فیلمی که به اوج و حضیض یکی از مهمترین شخصیتهای ورزشی – اجتماعی معاصر ایران میپردازد و در مواجهه با این روند پر افت و خیز به نقش همگان در شکلدهی به آن چه پایان زندگی تختی شد، اشاره دارد.
فیلمی که در انتها همانطور که خود بهرام توکلی فیلمش را به علی حاتمی تقدیم میکند، به ما یادآور میشود که چقدر جای علی حاتمی در سینمای امروز ما خالی است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- سیزدهمین جشنواره فیلم بلغارستان میزبان ۱۳ فیلم ایرانی
- «سال دوم دانشکده من» و «جهان با من برقص» در جشنواره فیلم صوفیه منار/ «بندر بند»، «کشتارگاه» و «دختر آبی» در داکا
- «سال دوم دانشکده من» به شبکه نمایش خانگی آمد
- آنچه را میپرورانی پشت پیشانی بگو*/ نگاهی به فیلم «سال دوم دانشکده من»
- جدیدترین تیزر فیلم سال دوم دانشکده من منتشر شد
- تهیهکننده «سال دوم دانشکده من»: از شرایط اکران و فروش فیلم راضی نیستیم
- نقد ایگور ساویلیو Igor Savelyev منتقد مطرح روسیه درباره فیلم «سال دوم دانشکده من»/ «دوست بهترین دوستم»
- نمایش «سال دوم دانشکده من» در استرالیا پس از دعوت به مسابقه جوایز آسیا پاسیفیک
- گزارش فروش هفتگی سینمای ایران/ ادامه صدرنشینی «ماجرای نیمروز: رد خون»
- آمار فروش هفتگی سینمای ایران/ صدرنشینی «ماجرای نیمروز: رد خون»
- اکران “سال دوم دانشکده من” از چهارشنبه
- زمان اکران آخرین فیلم رسول صدرعاملی مشخص شد
- رسول صدرعاملی داور جشنواره بینالمللی سنگاپور شد
- بدون کانسپت/ نگاهی به فیلم «تختی»
- نمایش «سال دوم دانشکده من» در جشنواره شانگهای
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





