سینماسینما، مالک علوی
روزهای پایانی حضور مدیران سینمایی را می‌توان این‌گونه نوشت و آن‌ها را با این جمله بدرقه کرد؛ شما میراث‌دار خوبی برای سینمای ایران نبودید.
با تمام مشکلات و پیشامدهایی که در سال‌های اخیر وجود داشت، اما نمی‌توان به این نکته اذعان نداشت که مدیران سینمایی دولت سیزدهم میراث‌داران خوبی برای این شاخه از هنر نبودند.
یکی از بزرگ‌ترین مضرات این مدیران، بی‌اعتبار کردن جشنواره‌هایی بود که سابقا جزو بهترین جشنواره‌ها در داخل و خارج از کشور بودند؛ جشنواره‌ای همچون جشنواره جهانی فیلم فجر که با حضور دبیری چون مجتبی امینی به زمین گرم خورد و دیگر امیدی به برپایی این جشنواره نیست، مگر اینکه معجزه‌ای در سینما رخ دهد تا دوباره این جشنواره بتواند خود را به درستی در سطح جهان مطرح کند.
مدیران دولت سیزدهم استاد تحویل گرفتن جشنواره در رده جهانی و تحویل دادن آن در حد محلی بودند. جشنواره جهانی فیلم فجر، جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان، جشنواره فیلم مستند که البته تا حدی در اندازه‌های گذشته خودش برگزار شد و در نهایت جشنواره بزرگ، خوب و پراعتبار فیلم کوتاه تهران.
واقعا از این جشنواره با آن همه شکوه و اعتبار چه چیزی باقی مانده است؟ آیا واقعا این جشنواره اسکار کوالیفای است؟ آیا واقعا در این ۳ سال فیلمسازان مطرحی که بتوان به آینده آن‌ها در سینما امیدوار بود به سینمای ایران معرفی شده‌اند؟
از این دست سوال‌ها بسیار است که در نهایت باید کلمه خیر را جلوی این سوالات قرار داد، اما طبق گفته و اظهار نظر خود مدیران و دست‌اندرکارن انجمن سینمای جوان در این سال‌ها، سوق دادن فیلمسازان به سمت ژانر در فیلم‌های کوتاه را می‌توان تنها دستاورد آن‌ها دانست؛ دستاوردی که به اذعان بسیاری از فیلمسازان کوتاه توهمی بیش نیست.
سینمای فیلم کوتاه ایران در سال‌های قبل از مدیران دولت سیزدهم هم دوران خوبی نداشت و کلا اغلب فیلم‌ها فیلم‌هایی سیاه و با اغراق از بدبختی مردم ایران بود. سوژه‌هایی که کلا مخاطب خود فیلم کوتاه نیز با آن‌ها غریبه بود. در ۳ سال اخیر از این حجم سیاهی کاسته شده اما عملا این جشنواره به گعده‌ای برای مدیران و نهادها و سازمان‌هایی بدل شده که با امتیاز دادن به یکدیگر فقط راه خود را برای ساخت فیلم بلند در این سازمان‌ها و ارگان‌ها فراهم می‌کنند.
با نگاهی گذارا به هیئت انتخاب این دوره و برندگان جایزه در دوره‌های قبل کاملا می‌توان درک کرد که نوعی قرض نان صورت گرفته که اکنون در حال جبران شدن است و بعد از پایان جشنواره قطعا این تغییر و تحولات و جبران مافات و نان قرض دادن‌ها عیان خواهد شد.
کمی صبر برای رهایی جشنواره‌های سینمایی از گعده و گروه و دسته باقی مانده است. با آرزوی موفقیت برای مدیران جدید در حوزه سینما و موفقیت دوباره سینمای ایران در سال‌ها و روزهای پیش رو.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «روز چهلم» و «منجمد» در جشنواره فیلم کوتاه تهران
- نامه آقااسفندیار به رائد فریدزاده؛ اهدای نشان به آقای داوودنژاد را به شما تبریک میگویم!
- حقیقتِ حذف/ وقتی حذف، جای گفتوگو را در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی میگیرد
- آغاز شمارش معکوس برای میزبانی فارس از جشنواره جهانی فیلم فجر
- خلف وعده سازمان سینمایی/ خانه سینما از حضور در کمیته انتخاب نماینده ایران برای اسکار کنارهگیری کرد
- بماند به یادگار از دولت وفاق!/ نامه سرگشاده یک مستندساز به رئیس سازمان سینمایی
- خروج کانون کارگردانان سینما از شورای صنفی نمایش/ برای رائد فریدزاده متاسفیم
- بیانیه سازمان سینمایی در پی حمله به صداوسیما
- برگزاری فعالیتهای هنری تا اطلاع ثانوی لغو شد
- حرفهای تازه رییس اسبق سازمان سینمایی؛ ایوبی: پشتم را خالی کردند/ دولت باید پایش را عقب بکشد
- موتمن: سردر سینماهای کشور شبیه تئاتر بولینگ عبدو شده است/ فارابی را تعطیل کنید
- مسعود نجفی مدیر روابط عمومی سازمان سینمایی شد
- به بهانه تغییر رییس سازمان سینمایی/ باید مدیران را پاسخگو کنیم
- سینمای استراتژیک به استراتژی سینما تبدیل شود
- ابراز شگفتی هیأت رئیسه خانه سینما از انگیزههای تنظیم کنندگان سند ملی سینما
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سال‌ها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- کوچ سینماگران ایرانی به اروپا و آمریکا/ چه اتفاقی در راه است؟
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
آخرین ها
- کوچ سینماگران ایرانی به اروپا و آمریکا/ چه اتفاقی در راه است؟
- برای محسن راستانی/ حیرت
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «کارنامهی بندار بیدخش»/ خردمندِ دربندِ رویینه دژ
- ایدفا۲۰۲۶؛ ایرانیها تریلر رسمی مهمترین جشنواره مستند جهان را ساختند
- «پاتریک استوارت» درگذشت
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
