گلشیفته فراهانی بازیگر ۳۲ ساله ایرانی گفت: « تبعید، مثل یک کودک مرده است که هرگز فراموش نمی شود. من هرگز متأسف نیستم: برای من افتخار است که این چیز عمیق و فوق العاده را در سن ۲۴ سالگی تجربه کردم. من کشورم را از دست دادم، اما دنیا را به دست آوردم.»
به گزارش سینماسینما،گلشیفته فراهانی، بازیگر ایرانی به زودی در نقش «آنا کارنینا » در پاریس به روی صحنه تئاتر می رود. خبرگزاری فرانسه به این منظور مصاحبه ای با وی انجام داده است.
این بازیگر ایرانی برای نخستین بار از هشت سال پیش که ایران را ترک کرد، در تئاتری در پاریس به ایفای نقش « آنا کارنینا » می پردازد، زن قهرمانی که به گفته خود گلشیفته، « مانند او » بهای سنگینی برای آزادی خود پرداخت.
این نمایش از ۱۲ مه تا ۱۲ ژوئن در سالن تئاتر « دو لا تامپت » ، نزدیک پاریس با کارگردانی گائتان واسار روی صحنه میرود. آنا کارنینا قهرمان تراژیک رمان لئو تولستوی، نویسنده نامدار روسی است.
گلشیفته با لبخند گفت : « بازی در این نمایش برای من بازگشت به ریشه های عمیقم است.»
گلشیفته فراهانی در سال ۲۰۰۸ با بازی در فیلم « مجموعه دروغها » ساخته ریدلی اسکات، در کنار لئوناردو دی کاپریو در سطح بینالمللی مطرح شد. او اولین بازیگر زن ایرانی بعد از انقلاب اسلامی است که توانست در یک فیلم هالیوودی ایفای نقش کند. گلشیفته پیش از بازی در این فیلم به همراه پدرش بهزاد فراهانی، بازیگر و کارگردان ایرانی به تئاتر و سینما مشغول بود.
شهرت بین المللی ناگهانی او پس از بازی در فیلم « مجموعه دروغ ها » خشم نظام جمهوری اسلامی را برانگیخت. وی که به خاطر نداشتن حجاب در این فیلم و بازی در کنار دی کاپریو مورد انتقاد قرار گرفت، ممنوع الخروج و گذرنامه اش توقیف شد، اما توانست از ایران خارج شود و تصمیم گرفت در تبعید زندگی کند.
گلشیفته فراهانی -۳۲ ساله- گفت: « تبعید، مثل یک کودک مرده است که هرگز فراموش نمی شود. من هرگز متأسف نیستم: برای من افتخار است که این چیز عمیق و فوق العاده را در سن ۲۴ سالگی تجربه کردم. من کشورم را از دست دادم، اما دنیا را به دست آوردم.»
فیلم های سینمایی زنجیره وار ادامه داشته ، اما تئاتر از صحنه هنرهای نمایشی محو شده بود.
مونولوگ های طولانی آناکارنینا، نزدیک بود او را فراری بدهد. پشتکار گائتان بود که مشکلات را برطرف کرد.
وی افزود: « نقش آنا بسیار سنگین و فوق العاده است و همه چیز را در بر می گیرد.»
گائتان واسار این بازیگر ایرانی را به صورت اتفاقی انتخاب نکرده است: اقتباس این نمایش از روی رمان تولستوی بر محوریت مسئله رهایی زنان قرار گرفته است که گلشیفته در ایران، نمادی از آن به شمار می رود.
این قهرمان داستان تولستوی، متأهل و مادر یک پسر شش ساله، پیش از آن که از قراردادهای اجتماعی سرپیچی کند، ابتدا با عشق خود برای یک افسر جوان می جنگد. گلشیفته می گوید: « آنا سازش نمی کند و حتی کار به جایی می رسد که تصمیم می گیرد خودسوزی کند. قدرت از افرادی مانند او می ترسد.»
گلشیفته گفت: « من همیشه دلم می خواهد (به کشورم) برگردم. اما همه آنچه که مانع بازگشت من می شود، آنجاست. گاهی فکر می کنم که در تبعید می میرم و ایرانی های مقیم پاریس مرا در گورستان « پر لاشز » پاریس دفن خواهند کرد.»
وی در مورد بازگشت به صحنه تئاتر گفت: « احساس می کنم که با تئاتر به ریشه های عمیق خود بازمی گردم. پدر من که کمی سوسیالیست و چپ گراست همیشه می گوید که ما در خدمت مردم هستیم و اینجا در این سالن نمایش همین اتفاق می افتد.»
این بازیگر ایرانی برای نخستین بار از هشت سال پیش که ایران را ترک کرد، در تئاتری در پاریس به ایفای نقش « آنا کارنینا » می پردازد، زن قهرمانی که به گفته خود گلشیفته، « مانند او » بهای سنگینی برای آزادی خود پرداخت.
این نمایش از ۱۲ مه تا ۱۲ ژوئن در سالن تئاتر « دو لا تامپت » ، نزدیک پاریس با کارگردانی گائتان واسار روی صحنه میرود. آنا کارنینا قهرمان تراژیک رمان لئو تولستوی، نویسنده نامدار روسی است.
گلشیفته با لبخند گفت : « بازی در این نمایش برای من بازگشت به ریشه های عمیقم است.»
گلشیفته فراهانی در سال ۲۰۰۸ با بازی در فیلم « مجموعه دروغها » ساخته ریدلی اسکات، در کنار لئوناردو دی کاپریو در سطح بینالمللی مطرح شد. او اولین بازیگر زن ایرانی بعد از انقلاب اسلامی است که توانست در یک فیلم هالیوودی ایفای نقش کند. گلشیفته پیش از بازی در این فیلم به همراه پدرش بهزاد فراهانی، بازیگر و کارگردان ایرانی به تئاتر و سینما مشغول بود.
شهرت بین المللی ناگهانی او پس از بازی در فیلم « مجموعه دروغ ها » خشم نظام جمهوری اسلامی را برانگیخت. وی که به خاطر نداشتن حجاب در این فیلم و بازی در کنار دی کاپریو مورد انتقاد قرار گرفت، ممنوع الخروج و گذرنامه اش توقیف شد، اما توانست از ایران خارج شود و تصمیم گرفت در تبعید زندگی کند.
گلشیفته فراهانی -۳۲ ساله- گفت: « تبعید، مثل یک کودک مرده است که هرگز فراموش نمی شود. من هرگز متأسف نیستم: برای من افتخار است که این چیز عمیق و فوق العاده را در سن ۲۴ سالگی تجربه کردم. من کشورم را از دست دادم، اما دنیا را به دست آوردم.»
فیلم های سینمایی زنجیره وار ادامه داشته ، اما تئاتر از صحنه هنرهای نمایشی محو شده بود.
مونولوگ های طولانی آناکارنینا، نزدیک بود او را فراری بدهد. پشتکار گائتان بود که مشکلات را برطرف کرد.
وی افزود: « نقش آنا بسیار سنگین و فوق العاده است و همه چیز را در بر می گیرد.»
گائتان واسار این بازیگر ایرانی را به صورت اتفاقی انتخاب نکرده است: اقتباس این نمایش از روی رمان تولستوی بر محوریت مسئله رهایی زنان قرار گرفته است که گلشیفته در ایران، نمادی از آن به شمار می رود.
این قهرمان داستان تولستوی، متأهل و مادر یک پسر شش ساله، پیش از آن که از قراردادهای اجتماعی سرپیچی کند، ابتدا با عشق خود برای یک افسر جوان می جنگد. گلشیفته می گوید: « آنا سازش نمی کند و حتی کار به جایی می رسد که تصمیم می گیرد خودسوزی کند. قدرت از افرادی مانند او می ترسد.»
گلشیفته گفت: « من همیشه دلم می خواهد (به کشورم) برگردم. اما همه آنچه که مانع بازگشت من می شود، آنجاست. گاهی فکر می کنم که در تبعید می میرم و ایرانی های مقیم پاریس مرا در گورستان « پر لاشز » پاریس دفن خواهند کرد.»
وی در مورد بازگشت به صحنه تئاتر گفت: « احساس می کنم که با تئاتر به ریشه های عمیق خود بازمی گردم. پدر من که کمی سوسیالیست و چپ گراست همیشه می گوید که ما در خدمت مردم هستیم و اینجا در این سالن نمایش همین اتفاق می افتد.»
منبع: تابناک
برچسبها: گلشیفته فراهانی
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- درباره بازیگران زن مولف سینمای ایران/ ترانه علیدوستی؛ آخرین بازیگر زن مولف
- «آلفا»؛ فیلمی ناامیدکننده از دو زاویه
- سهم سینمای ایران از اکران در غرب؛ فقط فیلمهای زیرزمینی
- با دلایل اعلام نشده؛ پروژه دیزنی درباره ایران متوقف شد
- مهرداد فرید : مسئولان آستان قدس می گفتند که چرا ازخواهر گلشیفته استفاده کرده اید؟
- داوران جشنواره برلین معرفی شدند/ گلشیفته فراهانی در لیست
- تاریخ فراموش نمیکند، شما هم فراموش نکنید/ درباره گلشیفته فراهانی و کنایههای مجددش به اصغر فرهادی
- آیا اظهار نظر وزیر ارشاد درباره ریحانه پارسا و گشت ارشاد، مشکلات بقیه فیلمها را هم حل میکند؟
- خسرو معصومی: عملکرد شورای پروانه ساخت سلیقهای است
- ویدئویی از مصاحبه با بهزاد فراهانی برگرفته از تاریخ شفاهی موزه سینما
- دروغ گفتن یا دروغ نگفتن، مسئله تنها این نیست/ نگاهی به «جدایی نادر از سیمین»؛ به مناسبت دهمین سالِ اکرانش
- نغمه های عرب/ تصویری از یک جامعه رها شده و بیمسئولیت
- ماجرای عجیب خود آزاری مدیران تلویزیون
- پروژه جدید گلشیفته فراهانی/ ایفای نقش یک مهاجر سوری
- کوتاه درباره فیلم «نجات» ساخته سم هارگریو/ بازیهای رایانهای در سینما
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- یادداشتی بر یک فیلم محترم؛ «ایرو»
- یادداشت محسن امیریوسفی در سوگ عباس اسفندیاری، بازیگر «خواب تلخ»/ مرگ یک سلبریتی خصوصی
- «ماهی سیاه کوچولو» نه سفارشی است نه سیاسی/ حاشیهنگاری بر سال ۱۳۶۰
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
آخرین ها
- به بهانه اجرای «چهار صندوق» بیضایی در تهران/ مترسکی که با دست خودمان میسازیم
- فردریک وایزمن درگذشت
- «روایت یک انتصاب »؛ شروع سرخوشانه، پایان تراژیک
- رابرت دووال درگذشت
- جسد تهیهکننده سریال «تهران» پیدا شد
- محک خوردن نامزدهای اسکار در جوایر اسپیریت
- حذف لوکیشن برای یک فیلم؛ «کشتن ساتوشی» با پسزمینهی هوش مصنوعی فیلمبرداری میشود
- بدرقه پیکر اسفندیار شهیدی به خانه ابدی
- ماجرای یک جایزه برای ۲ فیلم
- عنایت بخشی درگذشت
- یک سقوط آماری در سینما/ برنامه نامشخص سینماها برای ماه رمضان
- اسفندیار شهیدی درگذشت
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
- با حضور «ویم وندرس» رئیس هیأت داوران؛ هفتاد و ششمین جشنواره بینالمللی فیلم برلین افتتاح شد
- «روح انگیز شمس» درگذشت
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- هوای تازه در جشنواره/ ۴ فیلم مستقل ایرانی در برلین ۷۶
- یادداشتی بر «همنت»؛ نوعی تجربهی سوگ که تسکینی از ما دریغ شده را بازمیگرداند
- فوت یکی از بنیانگذاران سینمای آزاد ایران/ بصیر نصیبی درگذشت
- یادداشتی بر مستند «خاکستر»؛ سیفالله در آتش
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- یادی از نظامالدین کیایی؛ صدابرداری که اخلاق حرفهایاش زبانزد بود
- بخش قابل توجهی از فیلمبرداری فیلم مارون هنوز به پایان نرسیده است
- اهدای جوایز انجمن کارگردانان آمریکا ۲۰۲۶/ مهمترین جایزه DGA به پل توماس اندرسن رسید
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- برگزیدگان جشنواره روتردام ۲۰۲۶ معرفی شدند
- گفتوگو با پرویز نوری/ سینمای ایران از تماشاچی جدا شده است*
- دیالکتیک آشوب و سینمای مقاومت: از مانیفستهای مدرن تا استیصال پستمدرن
- نظامالدین کیایی درگذشت





