گلشیفته فراهانی بازیگر ۳۲ ساله ایرانی گفت: « تبعید، مثل یک کودک مرده است که هرگز فراموش نمی شود. من هرگز متأسف نیستم: برای من افتخار است که این چیز عمیق و فوق العاده را در سن ۲۴ سالگی تجربه کردم. من کشورم را از دست دادم، اما دنیا را به دست آوردم.»
به گزارش سینماسینما،گلشیفته فراهانی، بازیگر ایرانی به زودی در نقش «آنا کارنینا » در پاریس به روی صحنه تئاتر می رود. خبرگزاری فرانسه به این منظور مصاحبه ای با وی انجام داده است.
این بازیگر ایرانی برای نخستین بار از هشت سال پیش که ایران را ترک کرد، در تئاتری در پاریس به ایفای نقش « آنا کارنینا » می پردازد، زن قهرمانی که به گفته خود گلشیفته، « مانند او » بهای سنگینی برای آزادی خود پرداخت.
این نمایش از ۱۲ مه تا ۱۲ ژوئن در سالن تئاتر « دو لا تامپت » ، نزدیک پاریس با کارگردانی گائتان واسار روی صحنه میرود. آنا کارنینا قهرمان تراژیک رمان لئو تولستوی، نویسنده نامدار روسی است.
گلشیفته با لبخند گفت : « بازی در این نمایش برای من بازگشت به ریشه های عمیقم است.»
گلشیفته فراهانی در سال ۲۰۰۸ با بازی در فیلم « مجموعه دروغها » ساخته ریدلی اسکات، در کنار لئوناردو دی کاپریو در سطح بینالمللی مطرح شد. او اولین بازیگر زن ایرانی بعد از انقلاب اسلامی است که توانست در یک فیلم هالیوودی ایفای نقش کند. گلشیفته پیش از بازی در این فیلم به همراه پدرش بهزاد فراهانی، بازیگر و کارگردان ایرانی به تئاتر و سینما مشغول بود.
شهرت بین المللی ناگهانی او پس از بازی در فیلم « مجموعه دروغ ها » خشم نظام جمهوری اسلامی را برانگیخت. وی که به خاطر نداشتن حجاب در این فیلم و بازی در کنار دی کاپریو مورد انتقاد قرار گرفت، ممنوع الخروج و گذرنامه اش توقیف شد، اما توانست از ایران خارج شود و تصمیم گرفت در تبعید زندگی کند.
گلشیفته فراهانی -۳۲ ساله- گفت: « تبعید، مثل یک کودک مرده است که هرگز فراموش نمی شود. من هرگز متأسف نیستم: برای من افتخار است که این چیز عمیق و فوق العاده را در سن ۲۴ سالگی تجربه کردم. من کشورم را از دست دادم، اما دنیا را به دست آوردم.»
فیلم های سینمایی زنجیره وار ادامه داشته ، اما تئاتر از صحنه هنرهای نمایشی محو شده بود.
مونولوگ های طولانی آناکارنینا، نزدیک بود او را فراری بدهد. پشتکار گائتان بود که مشکلات را برطرف کرد.
وی افزود: « نقش آنا بسیار سنگین و فوق العاده است و همه چیز را در بر می گیرد.»
گائتان واسار این بازیگر ایرانی را به صورت اتفاقی انتخاب نکرده است: اقتباس این نمایش از روی رمان تولستوی بر محوریت مسئله رهایی زنان قرار گرفته است که گلشیفته در ایران، نمادی از آن به شمار می رود.
این قهرمان داستان تولستوی، متأهل و مادر یک پسر شش ساله، پیش از آن که از قراردادهای اجتماعی سرپیچی کند، ابتدا با عشق خود برای یک افسر جوان می جنگد. گلشیفته می گوید: « آنا سازش نمی کند و حتی کار به جایی می رسد که تصمیم می گیرد خودسوزی کند. قدرت از افرادی مانند او می ترسد.»
گلشیفته گفت: « من همیشه دلم می خواهد (به کشورم) برگردم. اما همه آنچه که مانع بازگشت من می شود، آنجاست. گاهی فکر می کنم که در تبعید می میرم و ایرانی های مقیم پاریس مرا در گورستان « پر لاشز » پاریس دفن خواهند کرد.»
وی در مورد بازگشت به صحنه تئاتر گفت: « احساس می کنم که با تئاتر به ریشه های عمیق خود بازمی گردم. پدر من که کمی سوسیالیست و چپ گراست همیشه می گوید که ما در خدمت مردم هستیم و اینجا در این سالن نمایش همین اتفاق می افتد.»
این بازیگر ایرانی برای نخستین بار از هشت سال پیش که ایران را ترک کرد، در تئاتری در پاریس به ایفای نقش « آنا کارنینا » می پردازد، زن قهرمانی که به گفته خود گلشیفته، « مانند او » بهای سنگینی برای آزادی خود پرداخت.
این نمایش از ۱۲ مه تا ۱۲ ژوئن در سالن تئاتر « دو لا تامپت » ، نزدیک پاریس با کارگردانی گائتان واسار روی صحنه میرود. آنا کارنینا قهرمان تراژیک رمان لئو تولستوی، نویسنده نامدار روسی است.
گلشیفته با لبخند گفت : « بازی در این نمایش برای من بازگشت به ریشه های عمیقم است.»
گلشیفته فراهانی در سال ۲۰۰۸ با بازی در فیلم « مجموعه دروغها » ساخته ریدلی اسکات، در کنار لئوناردو دی کاپریو در سطح بینالمللی مطرح شد. او اولین بازیگر زن ایرانی بعد از انقلاب اسلامی است که توانست در یک فیلم هالیوودی ایفای نقش کند. گلشیفته پیش از بازی در این فیلم به همراه پدرش بهزاد فراهانی، بازیگر و کارگردان ایرانی به تئاتر و سینما مشغول بود.
شهرت بین المللی ناگهانی او پس از بازی در فیلم « مجموعه دروغ ها » خشم نظام جمهوری اسلامی را برانگیخت. وی که به خاطر نداشتن حجاب در این فیلم و بازی در کنار دی کاپریو مورد انتقاد قرار گرفت، ممنوع الخروج و گذرنامه اش توقیف شد، اما توانست از ایران خارج شود و تصمیم گرفت در تبعید زندگی کند.
گلشیفته فراهانی -۳۲ ساله- گفت: « تبعید، مثل یک کودک مرده است که هرگز فراموش نمی شود. من هرگز متأسف نیستم: برای من افتخار است که این چیز عمیق و فوق العاده را در سن ۲۴ سالگی تجربه کردم. من کشورم را از دست دادم، اما دنیا را به دست آوردم.»
فیلم های سینمایی زنجیره وار ادامه داشته ، اما تئاتر از صحنه هنرهای نمایشی محو شده بود.
مونولوگ های طولانی آناکارنینا، نزدیک بود او را فراری بدهد. پشتکار گائتان بود که مشکلات را برطرف کرد.
وی افزود: « نقش آنا بسیار سنگین و فوق العاده است و همه چیز را در بر می گیرد.»
گائتان واسار این بازیگر ایرانی را به صورت اتفاقی انتخاب نکرده است: اقتباس این نمایش از روی رمان تولستوی بر محوریت مسئله رهایی زنان قرار گرفته است که گلشیفته در ایران، نمادی از آن به شمار می رود.
این قهرمان داستان تولستوی، متأهل و مادر یک پسر شش ساله، پیش از آن که از قراردادهای اجتماعی سرپیچی کند، ابتدا با عشق خود برای یک افسر جوان می جنگد. گلشیفته می گوید: « آنا سازش نمی کند و حتی کار به جایی می رسد که تصمیم می گیرد خودسوزی کند. قدرت از افرادی مانند او می ترسد.»
گلشیفته گفت: « من همیشه دلم می خواهد (به کشورم) برگردم. اما همه آنچه که مانع بازگشت من می شود، آنجاست. گاهی فکر می کنم که در تبعید می میرم و ایرانی های مقیم پاریس مرا در گورستان « پر لاشز » پاریس دفن خواهند کرد.»
وی در مورد بازگشت به صحنه تئاتر گفت: « احساس می کنم که با تئاتر به ریشه های عمیق خود بازمی گردم. پدر من که کمی سوسیالیست و چپ گراست همیشه می گوید که ما در خدمت مردم هستیم و اینجا در این سالن نمایش همین اتفاق می افتد.»
منبع: تابناک
برچسبها: گلشیفته فراهانی
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- دو فیلم ایرانی در جشنواره شبهای سیاه تالین/ گلشیفته فراهانی در یک فیلم از افغانستان
- درباره بازیگران زن مولف سینمای ایران/ ترانه علیدوستی؛ آخرین بازیگر زن مولف
- «آلفا»؛ فیلمی ناامیدکننده از دو زاویه
- سهم سینمای ایران از اکران در غرب؛ فقط فیلمهای زیرزمینی
- با دلایل اعلام نشده؛ پروژه دیزنی درباره ایران متوقف شد
- مهرداد فرید : مسئولان آستان قدس می گفتند که چرا ازخواهر گلشیفته استفاده کرده اید؟
- داوران جشنواره برلین معرفی شدند/ گلشیفته فراهانی در لیست
- تاریخ فراموش نمیکند، شما هم فراموش نکنید/ درباره گلشیفته فراهانی و کنایههای مجددش به اصغر فرهادی
- آیا اظهار نظر وزیر ارشاد درباره ریحانه پارسا و گشت ارشاد، مشکلات بقیه فیلمها را هم حل میکند؟
- خسرو معصومی: عملکرد شورای پروانه ساخت سلیقهای است
- ویدئویی از مصاحبه با بهزاد فراهانی برگرفته از تاریخ شفاهی موزه سینما
- دروغ گفتن یا دروغ نگفتن، مسئله تنها این نیست/ نگاهی به «جدایی نادر از سیمین»؛ به مناسبت دهمین سالِ اکرانش
- نغمه های عرب/ تصویری از یک جامعه رها شده و بیمسئولیت
- ماجرای عجیب خود آزاری مدیران تلویزیون
- پروژه جدید گلشیفته فراهانی/ ایفای نقش یک مهاجر سوری
نظر شما
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
آخرین ها
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «کارنامهی بندار بیدخش»/ خردمندِ دربندِ رویینه دژ
- ایدفا۲۰۲۶؛ ایرانیها تریلر رسمی مهمترین جشنواره مستند جهان را ساختند
- «پاتریک استوارت» درگذشت
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد





