
تدی چان کارگردان هنگکنگی یکی از مهمانان حاضر در جشنواره جهانی فیلم فجر بود.
به گزارش سینماسینما، تدی چان کارگردان، نویسنده، تهیه کننده و بازیگر مطرح هنگ کنگی است. او در سمت استاد در کارگاههای فیلمسازی سی و پنجمین جشنواره بین المللی فیلم فجر شرکت کرده است. در زیر گفتوگوی کوتاهی را با او درباره آثارش و سینمای هنگ کنگ میخوانید.
سومین فیلم شما، «بیست و چند ساله» بسیار در هنگ کنگ مورد توجه قرار گرفت و جزء آثار پرفروش شد. کمی درباره آن فیلم صحبت کنید.
آن فیلم را در سال ۱۹۹۴ ساختم و داستانش درباره عدهای از افرادی است که در دهه سوم زندگیشان به سر میبرند. آنها به آینده فکر نمیکنند؛ شبها زندگی میکنند و زندگی چندان خوبی هم ندارند؛ پول چندانی ندارند و گمان میکنند آینده خوبی نخواهند داشت. این فیلم درباره زندگی نه چندان خوب این جوانان است. من برای ساختن این فیلم تحقیقات زیادی درباره زندگی شبانه در هنگ کنگ داشتم. فیلم هم، فیلمی سرگرمکننده است و به قول شما، موفق بوده است.
شما یک فیلم ساختهاید با بازی جکی چان، به نام «جاسوس تصادفی» (۲۰۰۱). چه شد که با جکی چان همکاری کردید؟
وقتی من ۲۳ ساله بودم و جکی چان ۱۸ ساله، من دستیار شخصی او بودم. همکاری ما از آنجا آغاز شد و ادامه پیدا کرد.
در کارنامه شما فیلمهای اکشن زیادی دیده میشود. نظرتان درباره این ژانر چیست؟
کونگفو و قهرمانان اسطورهای چینی تأثیر زیادی بر ژانر اکشن در هنگ کنگ و چین گذاشتهاند و اکثر فیلمهای اکشن هنگ کنگی-چینی درباره این دو موضوع هستند که با هم همپوشانی زیادی هم دارند، زیرا قهرمانان ما اهل ورزشهای رزمی بودند. آنها با هم مبارزه میکردند تا ثابت کنند چه کسی بهتر و پرقدرتتر است. در این میان، موضوعاتی چون عشق و نفرت هم در فیلمهای ما دیده میشوند. در غرب، از این نوع فیلمها نمیسازند. بنابراین، به نوعی از ما انتظار میرود که این نوع فیلمها را بسازیم. بسیاری از فیلمسازان چینی به هالیوود رفتهاند؛ نظیر جان وو، آنگ لی و خود جکی چان. در هالیوود به آثار کونگفویی علاقه دارند، اما بلد نیستند این نوع فیلمها را بسازند. برای همین به سراغ فیلمسازان چینی میروند.
به ژانرهای دیگر هم علاقه دارید؟
ژانر موضوع چندان مهمی در سینما نیست. برای من بینالمللی بودن موضوع مهم است؛ ماجرای فیلم باید بتواند هم در آفریقا هم آمریکا و در همه جای دنیا با مخاطب ارتباط برقرار کند. فیلم باید درام قوی داشته باشد و تماشاگران را تحت تأثیر قرار دهد.
جشنواره فیلم هنگ کنگ جشنواره بزرگی است. شما ظاهراً با آن جشنواره همکاری دارید؟
بعضی مواقع من عضو کمیته انتخاب فیلمها میشوم و آثار کارگردانان فیلم اولی را انتخاب میکنم. همچنین، فیلمنامه ها را میخوانم. هنگ کنگ پلی است که چین را به دنیا مرتبط میکند. اولین فیلم ما در هنگ کنگ، حدود صد سال پیش ساخته شد.
در هنگ کنگ، سالانه چند فیلم ساخته میشود؟
در دهه ۱۹۸۰، حدوداً ۳۵۰ فیلم در سال ساخته میشد اما هم اکنون سالی حدود ۵۰ تا ۶۰ فیلم. بیشتر آنها محصول مشترک با چین هستند.
دلیل اصلی شرکتتان در جشنواره فجر چیست؟
دوست دارم با فیلمسازان ایرانی فیلم مشترک بسازم.
در میان فیلمهای ایرانی که دیدهاید، کدام را بیشتر دوست دارید؟
«جدایی نادر از سیمین» را خیلی دوست دارم.
سی و پنجمین جشنواره جهانی فیلم فجر، ۸-۱ اردیبهشت ۱۳۹۶ (۲۱ تا ۲۸ آوریل ۲۰۱۷) به دبیری رضا میرکریمی در تهران برگزار میشود.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- بریس کووان: مادر هشتاد سالهام عاشق فیلمهای فرهادی است
- سخنان معتمدآریا در گفتوگو با سینماسینما/ تجربه داوری در یک جشنواره جهانی
- نگاهی به برگزاری بزرگداشت کیارستمی در جشنواره جهانی فیلم فجر
- این گروه بیدلیل/ عملکرد جشنواره ملی فجر و شگفتی های جشنواره جهانی فجر
- نگاهی به فیلم من دنیل بلیک هستم ساخته کن لوچ/ تعهد اجتماعی و انساندوستی
- نقد فیلم دلم می خواد/ خیال، تنها راه زنده ماندن است
- «از میفونه تا فرانتز » نگاهی به پنج فیلم جشنواره جهانی فیلم فجر
- شهاب اسفندیاری: در نظریه پردازی برای سینمای ایران باید پیشگام باشیم
- باران کوثری در پاسخ به سینماسینما/نوع نگاه آقای کیارستمی منحصر به فرد بود
- عکسی از محمدجواد ظریف و همسرش در یک مراسم
- عذرخواهی کیانیان بخاطر بی اخلاقی هایش/جایزه ای برای کیارستمی و تبریزی ها
- گزارش تصویری از ششمین روز سی و پنجمین جشنواره جهانی فیلم فجر
- جزئیات آیین اختتامیه جشنواره جهانی فیلم فجر بیان شد
- گفته های بهتاش صناعی ها درباره بازی در اولین فیلم سینمایی بداهه
- مجری مراسم اختتامیه جشنواره جهانی فیلم فجر مشخص شد
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





