پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

طبیعتا مانند بسیاری دیگر از این‌همه عجله در اعلام این خبر بسیار تعجب کردم. برای هر تصمیم بزرگ و کوچک تأمل و مشورت از ضروریات امر است و نشان از دانش تصمیم‌گیرنده دارد و برعکس قضاوت سریع می‌تواند نشانه عدول از دایره انصاف و جانبداری یک‌سویه باشد.

به نظر من فارغ از عملکرد مدیران و دست‌اندرکاران جشنواره جهانی فجر و نحوه برگزاری درخشان و نتایج بسیار سودمند آن، مهم‌ترین دستاورد جشنواره پس از سال‌ها تلاش و زحمت بی‌شائبه، ثبت جهانی و ورود به باشگاه جهانی جشنواره‌های رده الف در کنار سایر جشنواره‌ها است؛ به عبارت دیگر ما جشنواره‌ای داشتیم و با قدری عنایت و توجه می‌توانیم همچنان داشته باشیم که در مقابل جریان‌سازی فرهنگی دیگران در نقاط مختلف جهان، جریان مد‌نظر و مطلوب ایران اسلامی را در حوزه هنر فیلم‌سازی ایجاد کنیم؛ کما‌اینکه این اتفاق در حوزه سینما به طرق مختلف اما به نام جشنواره‌های دیگر رخ داده است؛ اما حالا زمان آن فرا رسیده است که امکان حصول افتخارات هنری در عرصه سینما از‌سوی جشنواره جهانی فجر در رده الف نمایندگی و به دنیا معرفی شود.

به نظرم باید توجه داشته باشیم که متأسفانه سازمان سینمایی با اعلام این تصمیم ناگهانی متوجه اهمیت این دارایی نیست و اساسا آن را به‌عنوان یکی از داشته‌های گران‌بهای خود تلقی نمی‌کند. پیشنهاد من به همه مدیران و دلسوزان جشنواره جهانی فجر این است که در اولین فرصت جلسه‌ای فوری با رئیس سازمان سینمایی داشته باشند و ایشان را درخصوص زحمات و تلاش‌های انجام‌شده باخبر و درمورد ضرورت حفظ و نگهداری این دستاورد ارزشمند توجیه کنند.

بهتر است بگوییم وقتی برگزاری جشنواره در چند سال اخیر به نحوی بوده که از‌سوی فدراسیون بین‌المللی انجمن تهیه‌کنندگان فیلم (فیاپف) در رده برگزاری الف ارزیابی و به ثبت می‌رسد، نشانه این است که جشنواره جهانی فجر در نحوه برگزاری و انتخاب فیلم‌ها و هیئت داوران و جوایزش به موقعیت ممتاز و درخور‌توجه از سوی فیلم‌سازان بین‌المللی دست یافته است. در‌عین‌حال باید اضافه کنم کسانی که در دوران برگزاری جشنواره جهانی فجر در آن شرکت کرده و حضور یافته‌اند، اغلب اذعان کرده‌اند که مدل برگزاری و طراحی بخش‌های مختلف آن کاملا متفاوت و در سطح واقعا جهانی و غیرقابل قیاس با سایر جشنواره‌های داخلی بوده است.

برگزاری هم‌زمان جشنواره ملی و جهانی فجر در سال‌های گذشته لازم و کافی بوده است اما با گذشت زمان، گسترش و تقویت سینمای ایران و موفقیت آن در حوزه‌های بین‌المللی، ضرورت جدایی این دو بخش اجتناب‌ناپذیر بود. در‌واقع این دوره‌ها را نباید باهم مقایسه کرد، زیرا در طول زمان، جشنواره ملی فجر هویت اصلی خود را برای جریان‌سازی مناسب بر بستر سینمای ملی و بدنه داخلی بازیافته است و از سوی دیگر جشنواره جهانی فجر به‌شکلی مستقل، مسیر حضور مؤثر سینمای هنری را در عرصه‌های بین‌المللی تبیین و تضمین می‌کند. تجمیع این دو جشنواره در گذشته، شکلی ابتدایی و اجتناب‌ناپذیر داشته است، اما به‌مرور زمان و با رشد و توسعه سینما در هر دو بخش، نیاز به تفکیک این دو بخش و عملکرد مستقل و متفاوت از یکدیگر آنها، کاملا ضروری بوده و در رسیدن به اهداف مورد‌نظرشان هم موفق بوده‌اند و در‌حال‌حاضر تلفیق دوباره این دو بخش، اشتباهی بزرگ و جبران‌ناپذیر خواهد بود؛ به‌نحوی‌که در فاصله کوتاهی بعینه و در عمل بر همگان ثابت و آشکار خواهد شد.

به نظرم وجهه بین‌المللی سینمای هر کشوری را فیلم‌سازان همان کشور تعیین می‌کنند و سینمای ایران نیز کماکان در عرصه‌های بین‌المللی حضور موفق خواهد داشت اما روش و عملکرد دولتمردان در خصوص رفتار با سینمای ایران می‌تواند تأثیر دوسویه داشته باشد. دولت می‌تواند سینما را حمایت و تقویت کند‌ یا برعکس مانند مانعی بزرگ در برابر آن عمل کند. ‌با‌این‌حال، حقیقتی وجود دارد که به‌صورت شعله‌ای فروزان در قلب سینماگران این سرزمین برافروخته خواهد بود. خدا را چه دیدید شاید روزی برسد که خانه سینما و خود سینماگران به‌شکلی مستقل، جشنواره‌ای برپا کنند که در تراز وجهه بین‌المللی سینمای ایران باشد.

منبع: شرق