داستان‌های این مجموعه، جملگی برگرفته از پرونده‌های امنیتی و قضایی است و اغلب شخصیت‌های آن دارای مابه‌ازای بیرونی‌اند که بنا بر مصالح و ملاحظاتی با نام و چهره‌ای دیگر به نمایش گذاشته شده‌اند. در این اثر تلویزیونی، تماشاگر – برعکس آثار هالیوودی- شاهد نظامیان و ماموران اطلاعاتی و امنیتی تنومند و افسانه‌ای نیست.
تماشگر با صحنه‌های رویایی و دور از واقعیت و محصول جلوه‌های ویژه روبرو نمی‌شود. قهرمانان از جنس مردم عادی اما مسلح به سلاح باور و مقید به تکلیف‌اند. برتری‌ها و موفقیت‌های نظامی و اطلاعاتی این ماموران نه مانند رمبو و مانند آن؛ که مبتنی بر خرد و دلاوری برآمده از ایمان و حس تکلیف، شکل می‌گیرند.
گاندو تا اندازه‌ای موفق است که دشمنان داخلی و خارجی را برافروخته می‌سازد هرچند که این بدخواهان، مانند سفیر انگلیس در تهران – سایمون شرکلیف – بکوشند خود را خونسرد جلوه دهند و برای القای دروغ بودن مجموعه؛ در فضای مجازی ادعا کنند:« از گاندو لذت می‌برم»!
با پخش گاندو، چنانکه پیش‌بینی می‌شد؛ پادوهای رسانه‌ای – در بستر مطبوعات و خبرگزاری‌ها و فضای عفن مجازی- شروع به هیاهو کردند و در پوشش حمایت از دولت دوازدهم، به مجموعه تاختند.
برخی مانند وزیر خارجه – محمد جواد ظریف – اثر یاد شده را سراسر دروغ توصیف کرد و برخی هم به بهانه‌هایی چون «رویکرد ضد اصلاحات» تاختند و هتاکی نمودند. مهاجمان هتاک در واقع مستندات امنیتی و قضایی را به شکلی وقیحانه کتمان می‌کردند.
در حالی که بخشی از همین مستندات، پیشتر در سطح رسانه‌ها منتشر شده بود. مثل بازداشت برخی افراد منتسب به شخص رئیس‌جمهور دوازدهم ، معاون وی و برخی عناصر نفوذی در تیم هسته‌ای کشورمان! عناصری که اخبار و اطلاعات لازم درخصوص فعالیت و تصمیم‌های مهم هسته‌ای را بی‌شرمانه، در کف دست دشمن قرار می‌دادند.
حالا جای پرسش نیست که، آیا برخورد با مفسدین و جاسوسان و خیانتکاران را براحتی می‌توان در پوشش «رویکرد جناحی و گروهی» تحریف نمود و به تحمیق مخاطب دل سپرد؟ قطعا خیر…! به قطع و یقین؛ برخی رسانه‌های داخلی مهاجم و سیاسیون ایستاده در پشت سر آنان؛ به کل؛ رویکرد و دغدغه گروه و جناحی ندارند. اگر چه هم، ممکن است تابلوی یک حزب و جناح را هم بر سر دست گرفته‌اند. آن «برخی» بی‌تردید پیاده نظام و پادوهای دشمنان‌اند. اینان؛ برای تصحیح ذهن مردم نسبت به ام آی سیکس و دولت فخیمه انگلیس(!)؛ مسئله و موضوع گاندو را به مسائل و آدم‌های داخلی و جناح‌های سیاسی درون مرزی تقلیل می‌دهند.
اینان بواقع؛ پادوهای دشمن‌اند که در گاه ضرورت، به میدان می‌آیند و در نقش وکیل مدافع پنهان دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی اجنبی ظاهر می‌شوند.
این مدافعان اگر چه سزاوار برخورد امیتی و قضایی‌اند اما پاسخی بهتر و برخوردی کاری‌تر هم وجود داد: ادامه گاندو و ادامه رسوایی خائنان به دین و میهن!…شناخت مخالفان گاندو در واقع شناخت خائنان است!

خبر آنلاین در ادامه این خبر نوشت : گفتنی است برخلاف ادعای کیهان، یکی از روزنامه نگاران اصولگرا، داستان سازی برای این سریال را کار دو سرکرده منافقین ساکن در غرب دانسته است.