تاثیر روانی که توقیف فیلم‌ها به دنبال دارد در پاره‌ای از مواقع حتی از ضرر و زیان مالی آن‌ هم بیشتر بوده است، مقوله‌ای که ابوالحسن داودی کارگردان فیلم «زادبوم» با تلخی از آن یاد می‌کند و به «اعتماد» می‌گوید:«آسیب‌های روانی ناشی از ۱۰ سال در محاق ماندن فیلم «زادبوم»(۸ سال توقیف و دو سال سنگ‌اندازی حوزه هنری) هیچگاه از خاطرم محو نخواهد شد.» فیلم «زادبوم» از نظر کارگردانش از دو زاویه مورد ظلم واقع شد:«فیلم هم از جانب مدیران فرهنگی آن دوره مورد ظلم قرار گرفت و هم از ناحیه کسانی که خود دست‌اندرکار تولید فیلم بودند! به بیان دقیق سازمانی که مرا به سمت ساخت این فیلم هدایت کرده بود هم بعدا با تغییر مدیریت در صف اول سنگ‌اندازی برای ممانعت از اکران فیلم قرار گرفتند! من این فیلم را بر اساس پیشنهاد اولیه یک ارگان فرهنگی چون دفتر سینمایی حوزه هنری ساختم. وقتی کار را شروع کردم، سرمایه‌گذاری صددرصدی این فیلم با حوزه هنری بود، بعد وقتی فیلم از جانب وزارت ارشاد توقیف شد از جانب مدیریت جدید حوزه هنری هم مورد ظلم قرار گرفت. یعنی با وجود اینکه سهم آنان را خریده بودم و نقدا پولش را پرداخت کرده بودم، وقتی قرار شد فیلم در سینماها اکران شود به ‌کلی مانع از نمایش فیلم در سینماهای حوزه هنری شدند.» دردناک بودن این قضیه از جانب این فیلمساز آنجا بود که هیچ‌کس هم به وی توضیحی نمی‌داد و هیچ دلیلی هم آورده نمی‌شد که موانع اکران این فیلم چیست؟«شگفتی اینکه با این‌ همه سختی و فشاری که بر من فیلمساز تحمیل شد، فیلم بعد از ۸ سال توقیف بی‌دلیل به لحاظ ممیزی و سانسور هیچ مشکلی نداشت و اصلا مورد جرح ‌و تعدیل قرار نگرفت و نسخه کامل آن بر پرده سینماها رفت!» داودی در ادامه تلقی خود را از موانعی که گاهی سر راه فیلمسازان قرار می‌گیرد این‌گونه توضیح می‌دهد:«چنین موانعی بر اساس کج‌سلیقگی سر راه سینماگران قرار می‌گیرد، برای اینکه عمر سینماگر را نابود کنند و به لحاظ روحی آنها را تحت‌ فشار قرار داده تا فیلمساز به ‌زانو دربیاید که مطابق خواست آنها حرکت کند؛ اما همه می‌دانند من سینماگر شاید بندهایی از قانون را نپسندم اما وظیفه‌ دارم تابع آن عمل کنم اما اینکه سالیان سال از جانب قدرتی که هیچ حرف منطقی ندارد مورد ظلم قرار بگیرم برای من سینماگر جز اذیت و آزار روحی چیزی به ارمغان نمی‌آورد. در هر شغلی پیش می‌آید که محصول بعد از ساخت مطابق سلیقه مدیران و یا صاحبان قدرت از کار درنمی‌آید اما اینکه به فیلمساز فشار روحی وارد کنی و به تخریب روانی او دامن بزنی، قابل ‌پذیرش نیست و تحمل‌ناپذیر است و به نظر من مسوولیت شرعی آن به ‌مراتب بالاتر است.»