به گزارش سینما سینما:بهاره رهنما در واکنش به شایعه های اخیر درباره جدایی اش در صفحه اینستاگرامش نوشت:
پشت میکنم به همه مزخرفات و قضاوتهای این روزها، با آتش زندگی و مهر آدمهایی که دوستم دارند و دوستشان دارند گرم میشوم و همچنان به مسیرم ادامه میدهم. بعد از بیست و چهار سال تلاش در عرصه کار هنری و اخذ دو لیسانس و دو فوق لیسانس از دانشگاههای معتبر کشورم، بی شک عقل و درایت کافی برای تصمیمات مهم زندگیام دارم، پیمان قاسمخانی هم همیشه بهترین دوست و آدم عزیز زندگی من هست و خواهد بود و بی اندازه بزرگ و محترم
آن دسته بیمارین روحی که منتظر جنگ بین ما و آزار فرزندمان هستند هم بی شک در حسرت این آرزو خواهند ماند، به گمانم هر آدم معروفی مثل هر انسانی حق دارد بخشهایی از زندگیش را که دوست دارد در فضای مجازی به تماشای عموم بگذارد و بخشهایی را نه، هرگز با دروغ و دغل زندگی نکردم و نمیکنم و همچنان به روش تلاش و کوشش و جلو رفتنم در مسیری که دوست دارم تا زندهام ادامه خواهم داد، کسانی را هم که من و ما را قضاوت میکنند و قصد دارند تمام تلاشهایمان در عرصه کار و اجتماع را ندیده بگیرند و ما را شکستخورده بنامند، به خداوند بزرگ واگذار کردم و امیدوارم در سال نود و پنج با سختترین تغیرات و چالشهای زندگیشان مواجه بشوند تا دست از قضاوت آدمها بردارند، خوشبختی احساس درون ماست.
من بهاره رهنما در این بهار هزار و سیصد و نود و پنج خودم را زن خوشبخت و پر تلاشی میدانم که تغیرات زندگی رابا جرات و آغوش باز میپذیرد و هرگز کسی را مقصر اتفاقات شخصی عمرش نمیداند، این اولین و اخرین پیام من درباره این تنشهای اخیر بود و هست، حالا بیماران بیکار بروند تا ماهها این نوشته مرا تحلیل کنند! خدا را شکر به آمار اشتغال کشور با این جوابم أضافه کردم! من بعد به بازی احمقانهنون به نرخ روزخورهای اینترنی به هیچ عنوان تن نخواهم داد و در مقابل این افراد مجازی و فضای مجازی در این گونه موارد و سرک کشیدنها سکوت میکنم، در برخورد با آدمهای حقیقی هم همچنان بدون دروغ و ریا خود واقعی، سرزنده و خوشحال خودم هستم.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





