به گزارش سینما سینما:بهاره رهنما در واکنش به شایعه های اخیر درباره جدایی اش در صفحه اینستاگرامش نوشت:
پشت میکنم به همه مزخرفات و قضاوتهای این روزها، با آتش زندگی و مهر آدمهایی که دوستم دارند و دوستشان دارند گرم میشوم و همچنان به مسیرم ادامه میدهم. بعد از بیست و چهار سال تلاش در عرصه کار هنری و اخذ دو لیسانس و دو فوق لیسانس از دانشگاههای معتبر کشورم، بی شک عقل و درایت کافی برای تصمیمات مهم زندگیام دارم، پیمان قاسمخانی هم همیشه بهترین دوست و آدم عزیز زندگی من هست و خواهد بود و بی اندازه بزرگ و محترم
آن دسته بیمارین روحی که منتظر جنگ بین ما و آزار فرزندمان هستند هم بی شک در حسرت این آرزو خواهند ماند، به گمانم هر آدم معروفی مثل هر انسانی حق دارد بخشهایی از زندگیش را که دوست دارد در فضای مجازی به تماشای عموم بگذارد و بخشهایی را نه، هرگز با دروغ و دغل زندگی نکردم و نمیکنم و همچنان به روش تلاش و کوشش و جلو رفتنم در مسیری که دوست دارم تا زندهام ادامه خواهم داد، کسانی را هم که من و ما را قضاوت میکنند و قصد دارند تمام تلاشهایمان در عرصه کار و اجتماع را ندیده بگیرند و ما را شکستخورده بنامند، به خداوند بزرگ واگذار کردم و امیدوارم در سال نود و پنج با سختترین تغیرات و چالشهای زندگیشان مواجه بشوند تا دست از قضاوت آدمها بردارند، خوشبختی احساس درون ماست.
من بهاره رهنما در این بهار هزار و سیصد و نود و پنج خودم را زن خوشبخت و پر تلاشی میدانم که تغیرات زندگی رابا جرات و آغوش باز میپذیرد و هرگز کسی را مقصر اتفاقات شخصی عمرش نمیداند، این اولین و اخرین پیام من درباره این تنشهای اخیر بود و هست، حالا بیماران بیکار بروند تا ماهها این نوشته مرا تحلیل کنند! خدا را شکر به آمار اشتغال کشور با این جوابم أضافه کردم! من بعد به بازی احمقانهنون به نرخ روزخورهای اینترنی به هیچ عنوان تن نخواهم داد و در مقابل این افراد مجازی و فضای مجازی در این گونه موارد و سرک کشیدنها سکوت میکنم، در برخورد با آدمهای حقیقی هم همچنان بدون دروغ و ریا خود واقعی، سرزنده و خوشحال خودم هستم.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- نگاهی به فیلم «لیلا» ساخته داریوش مهرجویی/ ماخولیای زنِ ستمکشِ ایرانی
آخرین ها
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
- «سازمان پسماندیه و نظارت بر اَزبله»؛ نقد نابهنجاریهای رفتاری شهروندان
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «روز چهلم»؛ بچهای روی پله آخر
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- دراماتورژی چیست و چه میکند؟
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- روایت ایرانی «سرخ و سیاه» استاندال
- میراث گناه و اراده رستگاری؛ کلاژ اسطوره و فرم در بازآفرینی «شرق بهشت»
- نمایش کمدی «قبض روح» / گزارش تصویری
- پوستر «من میترسم» رونمایی شد
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- در ۷ ماه؛ فروش گیشه سینماها به ۱۰۰۰میلیارد تومان رسید
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه





