عزت الله ضرغامی با انتشار قسمتی از سریال قهوه تلخ، نسبت به رشوه گیران انتقاد کرد. رئیس اسبق سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، با انتشار قسمتی از سریال قهوه تلخ، از مدیرانی که نه گفتن را بلد نیستند و رشوه میگیرند، انتقاد کرد. عزت الله ضرغامی نوشت:
“باقلوا.
ویدئوی طنز بالا مربوط به سریال قهوه تلخ است. دیالوگها شیرین و شنیدنی است. شاه ایران به اندک هدیه ناچیز از سوی میهمانان خارجی، امتیازات فراوانی به آنان میدهد. برای شاه باقلوای خوشمزهای آوردهاند و قرار است آنتالیا را در مقابل آن هدیه بگیرند! مشاور اعظم شاه در مقابل تردید به وجود آمده در مجلس، خطاب به شاه میگوید: «بالاخره باقلوا آوردهاند، نمیشود که دست خالی برگردند!!»
.
. *پی نوشت*
.
. «وامدار شدن» آدمها حکایت طولانی دارد. در حوزه مسائل فردی و شخصی یک جور آسیب و مصیبت دارد و در مسائل حکومتی در سطحی دیگر و به مراتب بالاتر از عرصه شخصی. پدیده «رشوه» که متأسفانه در سطح وسیعی در مناسبات کشور رواج پیدا کرده، صرفنظر از علل ایجاد و شیوع آن، که بحث مستقلی میخواهد، فرآیند خاصی دارد که به تدریج جای خود را باز میکند.نوع آدمهایی که رشوهگیر حرفهای شدند، ابتدا با محبتهای مغرضانه «وامدار» شدند. آرام آرام به آن عادت کردند و قبح شیرینی گرفتن در نظر آنان از بین رفت و پس از مدتی آن را حق مسلم قلمداد کردند و بر سر میزان آن به چانه زنی پرداختند!
به تجربه دریافتهام که قدرت «نه» گفتن مدیران به درخواستهای غیرقانونی و شبهه ناک، تابعی است از وامداری آنان به دیگران. آنجا که حق و حقیقت در مقابل دیدگان خواص مدعی به مسلخ می رود وام داری آنان بیش از هر زمان دیگر جای سوال است . فرق نمیکند که این وامداری نقدی باشد یا اعتباری ! از طریق تطمیع مالی و مادی باشد یا حمایتهای سیاسی! استقلال آدمها به شدت در گرو آن است که تکلیف خودشان را با این وامها روشن کنند و البته هزینهاش را هم بپردازند. بالاخره باقلوا آوردهاند، دست خالی که نمیشود برگردند”.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





