اسرافیلآیدا پناهنده فیلمساز بااستعدادی است. از همان زمان که فیلم کوتاه می ساخت نوید یک فیلمساز کاربلد را که می تواند صاحب نگاه متفاوتی باشد، داده بود. فیلم اولش “ناهید” هم به عنوان اولین فیلم بلند همچنان امیدوار کننده بود. “اسرافیل” گرچه به لحاظ کارگردانی نشان از پختگی بیشتر پناهنده دارد اما جهش عمده ای به حساب نمی آید.
شاید به عنوان کسی که خودش زاده مرزوبوم مربوط به داستان فیلم است استفاده از قاب های زیبای طبیعت شمال و ریل های قطار و ته لهجه مازندرانی را برای فضا سازی قابل باور، کافی ندانم.
اما مساله ام با فیلم پناهنده اینها نیست.
من برای فهم دوراهی یک مرد و درک بلاتکلیفی اش، دلیل نیاز دارم و این دلیل، فهم نمی شود مگر اینکه فیلمساز اجازه دهد به او نزدیک شوم. و وقتی اجازه نمی دهد و به کلام بسنده می کند و نزدیک شدن به زن های فیلم را کافی می داند، شخصیت مرد پرداخت نمیشود و کمیت کار در جاهایی لنگ می زند.
اما پناهنده در فیلم دومش دارد تلاش می کند دنیای عاشقانهای را که دوست دارد همچنان تکمیل کند؛ “عشق ورزیدن در دشوارترین شرایط”.
شرایط دشواری که موانعش هم بیرونی است و مربوط به جامعه اطراف و هم درونی است و مربوط به جدال آدم ها با خودشان. و این تلاش محترمی است.
توقعم از پناهنده بالاست و کاری هم نمی شود کرد.
دوست داشتم لحظات حس برانگیز -نه به معنای اشک انگیز- ببینم و بیش از این ها با فیلم درگیر شوم. از حق نگذریم که زنان فیلم به ویژه ماهی و سارا درست پرداخت شده اند و همدلی برانگیزترند.
بازی خوب هدی زین العابدین هم بیش از سایرین به چشم می آید.
۲.۵ از ۵
خفهگیهمه اش دارم فکر می کنم درباره فیلمی که میتوانست خیلی بهتر از این که هست، باشد چه میشود نوشت.
فضاسازی متفاوت و تازه، قصه دوخطی قابل توجه، انتخاب لحن مینیمال و کار با سایه روشن در فیلمی سیاهوسفید همگی میتوانست به یک فیلم خوب و تروتمیز بینجامد.
اما پرداخت داستان و اجرا ماگزیمالیستی است، حشو و زوائدی دارد که فیلم را اذیت می کند.
ضمن آنکه فیلم در بخشهایی بهجای تمرکز روی قصه معمایی- جنایی اش به سمت یک فیلم سبک خانوادگی میرود و این، فیلم را دولحنی می کند.
برخی بیمنطقیهای ریز و درشت که در جاهایی از فیلم وجود دارد و زمان طولانی فیلم و برخی دیالوگها را هم که اضافه کنیم، گمان میکنم تاحدودی باید “خفهگی” را یک فیلم هدررفته و حیفشده بدانیم که البته شاید جای تجدیدنظر داشته باشد.
۲ ستاره از ۵
ماجانرحمان سیفیآزاد در فیلم اولش تلاش کرده است قصه ای را در قالب ملودرام، بیلکنت و روان بگوید. تاحدودی هم موفق می شود که فیلم آبرومندی بسازد. اما فیلم کمجان است. موقعیتها و بازیها و شخصیتها به بار ننشستهاند. خامند، هنوز جای کار دارند. موسیقی گاهی اذیت می کند و بعضی جاها زائد است. فیلم خیلی موفق نمی شود حس آدم را برانگیزد؛ چیزی که لازمه یکملودرام موفق است.
بازی فرهاد اصلانی در نقش یک پدر عصبانی دارد تکراری می شود و شاید این نکته نیاز به توجه داشته باشد.
ولی با همه اینها موضوع فیلم و تلاش فیلمساز برای ساخت یک ملودرام حس برانگیز، قابل احترام است.
۱.۵ ستاره از ۵
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- نگاهی به اجرای «کارنامهی بندار بیدخش»؛ داستان کبوتری که نرسید و پیکی که در نکوفت
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- یادداشتی بر برخوانی نمایشنامه «آرش»؛ از ستوربانی تا کمانداری، از حماسه تا تراژدی
- اجراهای تازه از پروژه «بیضائیخوانی»؛ «آرش» و «اژدهاک» دوباره خوانده میشوند
- «آرش» در «بیضاییخوانی»
- فیلم کوتاه «شامیر» نامزد بهترین فیلمبرداری جشنواره امریکایی شد
- جایزهای فراتر از پناهی و فیلمش
- طبقه فرودست، اخلاق و مسالهی انتخاب
- یک یادداشت در هفت پرده
- آنها که «علت مرگ: نامعلوم» را توقیف کردند باید پاسخگو باشند!
- چند کلمه دربارهی فساد و فحشا و ابتذال و «کیک محبوب من»
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد





