سینماسینما، فریبا اشوئی
«بیرو» سومین فیلم بلند مرتضی علی عباس میرزایی در مقام فیلمساز بعد از دو فیلم «انزوا» و «خون خدا» است.
انزوا فیلم اول این کارگردان که شروع حرفه ای فیلمسازی اوست سوژه ای پرخطر و پردست انداز داشت که میرزایی توانست تا حدودی از پس آن برآید و برای شروع، فیلمی قابل دفاع بسازد. خون خدا، فیلم دوم این فیلم ساز از اتمسفر شخصی تری برخوردار بوده و به دغدغه های هنری در حرفه فیلمسازی وفادارتر است تا محتوا و رضایت مخاطب.
بیرو، سومین فیلم بلند عباس میرزایی اما از دو فیلم دیگرش پر مخاطب تر خواهد بود. چرا که سوژه ای مردمی تر دارد و قصه زندگی قهرمانی را روایت می کند که در دل میلیون ها ایرانیِ فوتبال دوست ارج و قربی خاص دارد.
بیرو، درامی اجتماعی ورزشی و البته شخصیت محور است که بیوگرافی یکی از قهرمانان فوتبال کشور را پیرنگ اصلی خود قرار داده است. همه چیز از شروع و شکل گیری یک علاقه آغاز می شود. علاقه ای که به دلایل مختلف به عشق و استقامت تا پیروزی و قهرمانی و نهایتا پیروزی اراده ختم می شود. فیلم علیرغم پیام پرطمطراق و انگیزشیای که دارد، فیلم بی ادعایی است و برخلاف دو فیلم قبلی فیلمساز، خیلی درگیر هنرنمایی هایی بصری نیست. ساده و بی تکلف قصه اش را روایت می کند. در این سادگی البته تعمدی هم است. تعمدی که باعث شده فیلم دلنشین تر شود و راحت تر بتواند با مخاطبش ارتباط برقرار کند. طبیعتا قصه زندگی علیرضا بیرانوند تا امروز قصه پرفراز ونشیبی بوده است و برای سرو شکل دادن به این همه پیرنگ در یک قصه شخصیت محور، تبحر، کدگذاری و بخصوص ایجاز در پرداخت روایت، حرف اول را می زند. به طوریکه مخاطب با دیدن فیلم خیلی درگیر حواشی نشود و قلب پیام را به راحتی دریافت کند. عباس میرزایی در تصویر روایتش در این چارچوب خوب عمل کرده است.
فیلم با وجود شخصیت های متعدد و وقایع ریز و درشت پیش روی قصه، توانسته است بده بستان های خوبی در بزنگاه های دراماتیک با مخاطبش برقرار سازد. پیرنگ های فرعی دیگری نیز در طول فیلم مطرح است. از جمله شرایط سخت ورود به فوتبال حرفه ای، فوتبال پایتخت نشین، حضور پارتی و پول در این حرفه و… که فیلمساز با هوشمندی همه را در کنار پیرنگ اصلی بدون اغراق و درشت نمایی پیش می برد و در جان داستان می نشاند، بدون این که متهم به شعار دادن شود. در پایان می توان به بازی خوب بازیگر اصلی(حسین بیرانوند) و موسیقی خوب پیام آزادی، به عنوان نقاط قوت فیلم اشاره کرد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- آخرین پلان مرد هزارچهره؛ اکبر عبدی در قاب جاودانگی
- «دکتر خوب»؛ از نقص تا نبوغ، جراحی که قواعد انسان بودن را دوباره مینویسد
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- اعلام اسامی فیلمهای راهیافته به جشنواره فجر
- درنگی بر جشنواره فیلم فجر/ قاب شکسته سینما
- اگر میدانستم مخالفت میکردم/ واکنش علی نصیریان به پوستر جشنواره فیلم فجر
- رونمایی از پوستر جشنواره فیلم فجر ۴۴ با تصویری از «شیر سنگی»
- به یاد استاد بیضایی؛ صدایی که نه فریاد بود، نه خطابه
- «کفایت مذاکرات» و خندههایی که از دل موقعیت میآیند
- «بامداد خمار»؛ عشق، طبقه و زبان تصویر
- فراخوان جشنواره فیلم فجر ۴۴ منتشر شد
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





