پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، مینو خانی
بهروز شعیبی، کارگردان جوانی که در عرصه سینما و تلویزیون اصولا با ساخت آثاری دینی با حضور زنان چادری، مردان مسجدرو و حتی حضور روحانی شناسنامه‌دار حرفه ای خود را کامل می کند، این بار با محوریت یک روحانی معروف و شناخته شده به سراغ بحث داغ روز یعنی اختلاس و فساد اقتصادی می رود. اینکه همیشه معتقد بودم شعیبی در آثارش خصوصا سریالهای تلویزیونی اش پیوندش را با جامعه حفظ می کند، با ساخت روز بلوا قوت بیشتری گرفت.
روز بلوا فرزند زمانه خود است، اما فرزندی که کمی لکنت دارد. حرف فساد اقتصادی برخی مسوولان و خانواده هایشان و مشکلی که مردم از بابت اعتماد به بنگاههای اقتصادی کرده اند، حرف امروز جامعه است و درد همه مردم، حتی اگر مبتلا به آن نباشند ولی نمی توان منکر آن شد که فشار اقتصادی ناشی از فساد اقتصادی «برخی ها» زندگی همه را تحت تاثیر قرار نداده است.
اما چرا لکنت دارد؟ چون همان چیزهایی را می گوید که تا به امروز از اخبار شنیده ایم و نه بیشتر. چون خصوصا آب تطهیر بر روحانیت می ریزد و همه آنچه را که در این عرصه اتفاق افتاده است مربوط به سوء استفاده اطرافیان روحانیت می داند و او را بری از هر گونه خطایی می سازد. روز بلوا لکنت دارد، چون نمی توان غفلت شخصیت اول فیلم را خصوصا در عرصه اقتصادی باور و قبول کرد؛ چون نمی توان وابستگی اش به همسرش را که بیشتر به حرف پدرش گوش داده تا همسر روحانی اش باور کرد؛ چون نمی توان باور کرد که روحانی خدا ترس نبوده و آن همه مال اندوزی کرده و شیک و لاکچری زندگی کرده؛ چون نمی توان باور کرد روحانی وقتی حقیقت را می فهمد، به جای توکل بر خدا و حرکت انقلابی برای براندازی ناراستی ها و فسادها، به حمایت همسر و دیگران احتیاج دارد تا واکنش مناسب نشان دهد؛ چون نمی توان حتی تزلزلش را وقتی روی پله های آگاهی ایستاده و می خواهد اسناد به دست آورده را به مامور آگاهی تحویل دهد را پنهان کند.
اما با همه اینها تلنگر و تذکری به این بخش از جامعه است، روحانیت که نهاد مذهبی قابل اتکا و قابل باور ایرانیان در همه وجوه زندگی شان است، اول و بیش از دیگران نیاز به تلنگر و تذکر دارد تا بیش از پیش مراقب اعمال و رفتار اجتماعی و اقتصادی خود باشد تا جایگاهش در جامعه ایران که را به طور سنتی مذهبی است از دست ندهد.