سینماسینما، گلاره محمدی
چند پسر بچه در دشتی نشسته اند و با افتخار از کارهای خلافی که انجام داده اند، می گویند و دختری با تذکر دادن به یکی از آنها، او را با خود به محل کارش می برد. پروانه تلاش می کند در محله ای که کار خلاف کردن امری بدیهی و روزمره محسوب می شود، سالم زندگی کند غافل از اینکه رابطه ای عاشقانه در مکانی غیرمعمول، این مسیر را به کلی تغییر می دهد.
امید شمس پس از موفقیت در حوزه فیلم کوتاه و در ادامه دغدغه مندی خود در زمینه مسائل اجتماعی، «ملاقات خصوصی» را براساس داستانی واقعی و با تکیه بر تحقیقات مفصلی در همین ارتباط، ساخته و در اولین تجربه حضورش در جشنواره فیلم فجر به نظر می رسد موفقیتهای پیشین را تکرار خواهد کرد. فیلمی که می توانست با پرداخت احساسی و بازی بیش از حد با احساسات تماشاگر به دام سانتیمانتالیسم بیفتد، چنان در بیان موقعیت ها و روایت قصه فاصله گذاری منطقی را حفظ می کند که روند طبیعی داستان بدون کوچک ترین لکنتی بیان می شود و داستان اصلی و خرده داستانها با گره افکنی و گره گشایی های فکر شده و پشت سر هم مسیر قصه را پیش می برند.
فیلم صحنه های غافلگیر کننده و نفس گیر کم ندارد، از پس انتخاب سوژه ای که انتخاب کرده به خوبی برآمده و عملاً موضوع ملتهب و جسورانه اش را هدر نداده است، قالبی که برای طرح داستانش برگزیده نیز ساده اما حساب شده است، بازی های تاثیرگذار و استانداردی از بازیگران (و حتی نابازیگرانش مانند پسر بچه) گرفته، و در یک کلام گامی بلند و مطمئن به عنوان نخستین تجربه ساخت فیلم بلند سینمایی برداشته است.
بخش قابل توجهی از زمان فیلم داخل زندان می گذرد و نکاتی از روابط و فضای حاکم بر زندان مطرح می شود که تاکنون در سینما به این شکل به آن نپرداخته اند پس باور مخاطب و پذیرش آن در مواجهه با این موضوعات کار چندان ساده ای نیست ولی کارگردان (و در کنارش فیلمنامه نویسان) با شخصیت پردازی مبتنی بر تحقیق و واقعیتهای موجود، تلاش کرده اند کاراکترها و اتمسفر باورپذیری از آنچه بیننده تجربه نکرده است را ارائه دهند.
طراحی و اجرای دقیق و پرجزئیات محل وقوع داستان و به نمایش گذاشتن جغرافیایی که شخصیتهای فیلم در بستر آن تعریف می شوند یکی از نقاط قوت «ملاقات خصوصی» است. برای نمونه سکانس های خانه پروانه را به یاد بیاورید، موقعیتی که دوربین به تماشاگر نشان می دهد یک چهاردیواری است که فقط نام خانه را یدک می کشد مهمترین نکته درباره این مکان اشراف همسایه ها با یا بدون دوربین بر مکانی است که قرار است فضایی امن به نظر برسد. این ویژگی ها وقتی بیشتر به چشم می آید و کارکرد پیدا می کند که در مقابل سکانس پایانی قرار می گیرد. اتاقی سرد و سینمایی که هیچ نشانی از زندگی در آن نیست با وسایلی حداقلی عملاً جای خانه را می گیرد. گویی برای زندگی عاشقانه مکانی جز پشت میله های زندان وجود ندارد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- علیرضا تابش دبیر چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر شد
- روایت هوتن شکیبا از حسرت و خوشبختی
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- اعلام اسامی فیلمهای راهیافته به جشنواره فجر
- درنگی بر جشنواره فیلم فجر/ قاب شکسته سینما
- اگر میدانستم مخالفت میکردم/ واکنش علی نصیریان به پوستر جشنواره فیلم فجر
- رونمایی از پوستر جشنواره فیلم فجر ۴۴ با تصویری از «شیر سنگی»
- فراخوان جشنواره فیلم فجر ۴۴ منتشر شد
- «زن و بچه»؛ دوئلی تصویری با چهرههایی خیرهشده به دوربین
- با صدور احکامی از سوی رائد فریدزاده؛ دبیران جشنوارههای ملی و جهانی فیلم فجر معرفی شدند
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





