سینماسینما، محمد تقیزاده – خانه دختر که اولین نمایشش در جشنواره سی و سوم برای اهالی رسانه بود، نزدیک به سه سال در کمد توقیف ارشاد ماند تا با رویکرد جدید فرهنگی هنری دولت و اجازه نمایش فیلمهای توقیفی، بتواند نمایش عمومی اش را برای مخاطبان غیرجشنواره ای در نیمه دوم سال ۹۶ تجربه کند.
خانه دختر که بازگشتی دوباره برای پرویز شهبازی بعد از فیلم متفاوت و جسور نفس عمیق محسوب می شود، بیشتر فیلم فیلمنامه شهبازی است و نگاه اجتماعی و رئالیستی شهبازی که با داستانگویی سهل و ممتنع توام شده است، در اثر بیش از هر چیز برای تماشاگر قابل رویت و تشخیص است. فیلم های شهبازی که همواره رگه هایی اجتماعی و شهری در آن نمایان است سندی تصویری از زندگی جوانان معاصر و رنج ها و رفتارهای این نسل سوخته و پرچالش ایرانی را به تصویر می کشد. جوانانی عاصی خسته و از همه جا بریده که درگیر مناسبات غلط جامعه و فرهنگ های سنتی و جا افتاده بزرگسالانی می شوند که خودشان هم تحلیل و تعریف درستی از آن ندارند.
خانه دختر فیلمی جسورانه و متفاوت در سینمای ایران است که با دستمایه قرار دادن موضوعی ملتهب و تجربه نشده در سینما سعی کرده است داستانی جذاب برای مخاطبش تعریف کند و در این میان از همه مهم تر شخصیت پردازی ها حایز اهمیت هستند. شخصیت هایی مبهم و پیچیده که در صورت کم دقتی به نگاه ها و دیالوگ هایشان میتوان معنای داستان فیلم و محتوای اثر را به کجی فهمید و یکی از دلایل موفقیت فیلم همین توجه دقیق به دیالوگ نویسی و شیوه روایت داستان است که با دقت و ظرافت نگارش و ساخته شده است.
سمیرا دختر جوانی است که در آستانه ازدواجش به بهانه عملی شدن یک فرهنگ سنتی دچار اضطراب و تشویش می شود و دست به خودکشی میزند. داستان فیلم قرار است دلایل خودکشی و اتهام دختر جوان را از طرف دو دوستش بررسی نماید که توانسته در این بین موفق ظاهر شود و در فضایی پر تعلیق و مهیج جزییات خودکشی این دختر را برای تماشاگر به تصویر بکشد.
ابهام و پیچیدگی که در بیان شخصیت ها وجود دارد و اطلاعات قطره چکانی که فیلمنامه نویس خیلی ظریف به بیینده می دهد سبب شده خانه دختر نه تنها در طول هفتاد و چند دقیقه نمایشش ذهن تماشاگر را درگیر نماید بلکه ساعت ها بعد از نمایش مخاطب را به چرایی و چگونگی خودکشی دختر درگیر و دچار نماید.
شخصیت پدر با بازی بابک کریمی از مهم ترین شخصیت های فیلم است که هم در اجرا و هم در دیالگو نویسی خیلی ظریف و دقیق در آمده است. دیالوگ های پدر خطاب به فرزندان و همسر دختر خاطی آنقدر مهم و رمزگشاست که کم توجهی اندک به آن سبب اشتباه و انحراف در مسیر داستان خواهد شد.
خانه دختر سعی کرده در فضای فیلم های آپارتمانی و خنثی این روزهای سینمای ایران با نشان دادن یکی از معضلات مبتلابه و البته تابوی جامعه سنتی ایران یعنی تجاوز پدر به دختران به یکی از جسورترین فیلم های سینمای معاصر ایران تبدیل شود که نه فقط به مدد این ایده جذاب و بکرش بلکه به جهت نوع روایت و شخصیت پردازی های دقیق و دیالگو های پینگ پنگی و مختصر مفیدش داستانی جذاب و مهیج را بمانند آثار برتر سینمای جهان به سینمادوستان ایرانی ارائه دهد و آنها را به تفکر و اندیشه درباب داستان و کاراکترها تا ساعت ها بعد وادار نماید.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- جنسیتزدگی/ نگاهی به مستند «سونوگرافی»
- سینما کنسرت
- آیین یادبود بیتا فرهی در خانه هنرمندان ایران برگزار شد/ پاسداشتی برای بانوی خاص سینمای ایران
- جادوی کارگردانی یا هنر نویسندگی؟!/ نگاهی به فیلم «غلاف تمام فلزی»
- وقتی دیر میشود/ نگاهی به سریال «رهایم کن»
- گفتگوی اختصاصی سینماسینما با بابک کریمی/ همانهایی که امروز سنتی هستند در جوانی سنتشکن بودند
- گفتگوی اختصاصی سینماسینما با سهیل دانش اشراقی/ آثار اجتماعی، در لوایِ روشنفکری فیلمهای اصغر فرهادی را کپی میکنند
- تصویر رئالیستی از فقر و طبقه فرودست/ نگاهی به فیلم «دشت خاموش»
- حاتم، هاتف، بهرام و معنای عشق/ نگاهی به سریال «رهایم کن»
- رهایش نکنیم/ نگاهی به سریال «رهایم کن»
- چگونه با سفارش و ایدئولوژی، یک اثر هنری تغییر مسیر مییابد/ نگاهی به فیلم «ضد»
- سینماکپشن/ نگاهی به فیلم «بی رویا»
- فیلمسازی در خلاء/ نگاهی به فیلم «خائنکشی»
- فیلمسفارشیِ خوب/ نگاهی به فیلم «بدون قرار قبلی»
- فیلمسازی به مثابه مهندسی جزئیات/ نگاهی به فیلم «نگهبان شب»
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





