سینماسینما، محمد تقی زاده
لباس شخصی نخستین ساخته امیر عباس ربیعی که پیشتر فیلم های کوتاهی با درون مایه های سیاسی ساخته بود را میتوان از پدیده ها و شگفتیهای جشنواره سی و هشتم فیلم فجر به شمار آورد که در هیاهو و ازدحام فیلم ها ممکن است آنگونه که باید و شاید دیده نشود اما ربیعی نشان داد که اولین گام خود در فیلم سازی بلند را خیلی جدی و حرفهای بر داشته است.
لباس شخصی که در نگاه نخست به فیلم های محمد حسین مهدویان و به خصوص ماجرای نیمروز یک و دو شباهتهای ظاهری دارد، روایتی از فعالیت فریبکارانه و مزورانه حزب توده است که در میان انبوه اتفاقات تاریخ معاصر ایران و در سینمای ایران کمتر به آن پرداخته شده است.به طور کلی پتانسیل بالای تاریخ معاصراعم از فعالیتهای جاسوسی و خرابکارانه احزاب و گروههای مختلف در عنفوان پیروزی انقلاب اسلامی میتواند ایده و موضوع بسیار جذابی برای ساخت فیلم های های متعدد و تریلرهای جذاب سینمایی باشد.
لباس شخصی همانند سرنوشت پر فراز و فرود حزب توده روایتی پیچیده اما جذاب از شناسایی و دستگیری سران این حزب را به تصویر می کشد. فیلمساز علاوه بر اینکه زمان زیادی روی تحقیق و نگارش فیلمنامه گذاشته، توانسته داستانی جذاب و نفس گیر با پرداخت سمپاتیک شخصیت های باورپذیر خلق کند که تماشاگر را از لحظه ابتدایی تا فینال فیلم لحظهای رها نمیکند.
ترکیب بازیگران جوان و تئاتری لباس شخصی از دیگر امتیازات فیلم محسوب می شود که با وجود استفاده از چهرههای جوان و شناخته نشده، توانسته اند نقش های خود را به بهترین شکل ایفا کنند تا جایی که یکی از امتیازات فیلم بازی های یک دست و باورپذیر آن به حساب می آید این رویکرد بیش از هرچیز نشاندهنده اینست که نقش داستان و پرداخت فیلمنامه چقدر به حضور سلبریتی ها و چهره ها در موفقیت فیلم های سینمایی ارجحیت دارد.
از نظر نگارنده امتیاز اصلی لباس شخصی فیلمنامه دقیق و پر جزئیات آن است که بدون شک به واسطه ماه ها و حتی سالها نگارش و بازنویسی و دقت نظر به وجود آمده است اتفاقی که در سینمای ایران به دلیل بی حوصلگی و یا بهره گیری از برخی کلیشه های رایج به ندرت انجام می شود اما تجربه نشان داده فیلمنامه خوب شرط اول برای ساخت فیلم خوب است و هرگاه فیلمنامه ئنویسان زمان و وسواس برای نوشتن فیلمنامه به خرج دادند نتیجه بدی برایشان به ارمغان نیامده است. تعلیق سینمایی که در لباس شخصی وجود دارد و تماشاگر را تا انتها پای فیلم نگه میدارد از شاخص ترین ویژگی های فیلمنامه لباس شخصی است که ربیعی در نخستین گام فیلمسازی موفق به ایجاد آن شده است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- یا در اوج یا سوار بر موج/ بررسی حواشی نقدهای “روز صفر”
- قانون هست، اما نیست/ نگاهی به جایگاه قانون در فیلمهای جشنواره سیوهشتم فجر
- مروری بر سیوهشتمین جشنواره فیلم فجر/ تنوع در ژانر؛ ضعف در فیلمنامه
- اسلوب غلط از درک واقعیت عاجز است/ درباره داوری فیلم
- نمایه/ جشنواره و حاشیه و دامها!
- نگاهی به بهترین های جشنواره/ پیروزی جوانها بر پیشکسوتها!
- من از «از دست دادن» میآیم وطنم/ نگاهی به فیلم «روز صفر»
- یورش سنگین برنامه هفت علیه جشنواره فیلم فجر + ویدئو
- آن سه کام حبس لعنتی/ نگاهی به فیلم سه کام حبس
- نگاهی به فیلم عنکبوت/ همه چیز در سطح
- گفتوگو با مجید مجیدی/ نباید فضا را خشن کنیم
- ای کاش قضاوتی در کار بود/ یادداشتی درباره «قصیده گاو سفید»
- گرمتر بتاب/ یادداشتی درباره «خورشید» مجید مجیدی
- چرا این همه خشم؟! به بهانه میزهای مستطیل شکل جشنواره فجر
- بیمها و امیدها
نظر شما
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
آخرین ها
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال





