پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما- جشنواره کن- محمد حقیقت؛

«یک تصادف ساده» ساخته جعفر پناهی، دیروز سه شنبه در بخش مسابقه کن به نمایش درآمد.

در مقایسه با کارهای سال‌های اخیر پناهی می توان آن را بهتر دانست به‌ویژه در ساختار سناریو که از همکاری سه نفر دیگر از جمله نادر ساعی‌ور به خوبی بهره برده است و این‌را به‌راحتی در دیالوگ نویسی و پیچش داستانی می‌توان دید.

در ابتدای ماجرا، مردی به همراه همسر و دختر کوچکش در ماشینی در بیابان در حال رانندگی هستند، لحظاتی بعد سگی زیر گرفته می‌شود و کمی دورتر ماشین دچار مشکل شده که و سرنشین ماشین در کارگاهی، در صدد تعمیر آن بر می‌آید، در اینجا یک کارگر متوجه می‌شود که سرنشین این ماشین قبلا شکنجه‌گر وی و دیگران بوده است. او را تعقیب کرده و فردای آن روز در تصادفی ساختگی این مرد را اسیر کرده و به بیابانی برده و می‌خواهد وی را زنده به گور کند، اما لحظه‌ای در هویت دقیق این شکنجه گر دچار شک می‌شود. برای یافتن حقیقت، او را نمی‌کشد، او را در تابوتی گذاشته، مراحلی را طی می‌کند تا از طریق آشنایان و غیره که گرفتار همین شکنجه‌گر شده بودند بیشتر اطلاع پیدا کرده و سپس با وجدان آسوده این فرد را به قتل برسانند.

اگر چه فیلم تماشاگر را درگیر می‌کند اما در برخی موارد که افراد شکنجه شده، در بیابان درحال محاکمه غیابی او هستد که در تابوت سر بسته زندانی است و همچنین در سکانس‌های پایانی که شکنجه‌گر را هم چشم بسته به درختی بسته‌اند، کارگردان اطلاعات داده شده به تماشاگر را خیلی شعاری و توضیح واضحات برای ایرانیان (اما کمتر دانسته برای دیگران) بیان می کند. این مورد فیلم را کمی ثقیل می کند.

فیلم حالتی انتقام آمیز از عوامل سرکوب دارد و کمی هم در آن درس اخلاق تنیده شده.

افراد شکنجه شده اما در نهایت با نکشتن فرد خبیث فیلم را پیش می‌برند زیرا در طول داستان، موقعیتی پیش می‌آید که این گروه، همسر حامله این مرد را برای وضع حمل به بیمارستان می رسانند و فرزند پسر وی به دنیا می‌آید. با توجه به تشویق تماشاگران در پایان نمایش فیلم، بعید نیست که این فیلم در جوایز شب آخر شانس خوبی داشته باشد.