سینماسینما، فرزانه متین؛
جنابخان یکی از محبوبترین شخصیتهای عروسکی معاصر ایران است که با لهجه شیرین، شوخطبعی خاص و نگاه انتقادی خود توانسته جایگاه ویژهای در میان مخاطبان پیدا کند. این شخصیت که با هنرمندی محمد بحرانی جان گرفته است، تنها یک عروسک سرگرمکننده نیست؛ بلکه به نمادی از بیان دغدغههای مردم و بازتاب مسائل اجتماعی تبدیل شده است. یکی از مهمترین دلایل محبوبیت جنابخان، نزدیکی او به زندگی روزمره مردم است. او با زبان طنز، مشکلات اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی را مطرح میکند و در عین حال امید، مهربانی و همدلی را به مخاطبان منتقل میسازد. این ویژگی باعث شده است که بسیاری از مردم او را نه صرفاً یک شخصیت تلویزیونی، بلکه صدایی از میان خود بدانند.
در این روزها که فضای جامعه تحت تأثیر نگرانیها و التهابهای مختلف قرار دارد، بازگشت جنابخان با برنامه «قصههای هومن و جنابخان» از شبکه نسیم لبخند را مهمان خانهها کرده است. این برنامه با هویتی مستقل از بسیاری از تولیدات سرگرمیمحور، توانسته مخاطبانی از کودک تا بزرگسال را پای تلویزیون بنشاند و در مدت زمان کوتاه خود، لحظاتی آرام و دلنشین برای خانوادهها فراهم آورد.
نقطه قوت اصلی برنامه، هماهنگی و تعامل طبیعی میان هومن حاجیعبداللهی و شخصیت محبوب جنابخان در فضایی ساده، صمیمی و خانگی است. این تعامل، فضایی گرم و خودمانی ایجاد میکند که مخاطب بهراحتی با آن ارتباط برقرار میکند. هومن حاجیعبداللهی هر شب با خواندن کتابها و داستانهای کودکانه، کودکان را به دنیای فانتزی دعوت میکند و در کنار آن، اهمیت کتابخوانی را به خانوادهها یادآور میشود. یکی از ارزشمندترین ویژگیهای این برنامه، ترویج فرهنگ قصهگویی برای کودکان است. در دورانی که کودکان بیش از هر زمان دیگری درگیر سرگرمیهای دیجیتال و شنیدن اخبار از تلویزیون هستند، شنیدن قصه میتواند به رشد تخیل، تقویت مهارتهای زبانی و افزایش ارتباط عاطفی میان والدین و فرزندان کمک کند. انتخاب کتابهای مناسب کودک و نوجوان، از جمله « گوسفندی که عصبانی بود خیلی عصبانی» یا « قصه خواب کودکان»و دیگر آثار داستانی، نشان میدهد که برنامه تنها به دنبال سرگرمی نیست، بلکه رسالتی فرهنگی را نیز دنبال میکند.
جناب خان با پرسشهای کودکانه، شوخیهای بهموقع و واکنشهای صمیمی باعث میشود قصهها حالتی زنده و نمایشی پیدا کنند و کودکان با اشتیاق بیشتری به شنیدن آنها بنشینند. در واقع، جنابخان پلی میان دنیای سرگرمی و فرهنگ کتابخوانی ایجاد کرده است.

نکته قابل توجه در این برنامه به نقش خانواده در شکلگیری عادت مطالعه در کودکان است. کارشناسان حوزه کودک سالهاست بر این موضوع تأکید میکنند که علاقه به کتابخوانی بیش از آنکه از مدرسه آغاز شود، از محیط خانه و ارتباط عاطفی میان والدین و فرزندان شکل میگیرد. هنگامی که کودک در کنار پدر، مادر یا دیگر اعضای خانواده به قصهای گوش میدهد، علاوه بر آشنایی با دنیای داستان، احساس امنیت، آرامش و تعلق را نیز تجربه میکند. به همین دلیل، قصهگویی تنها یک فعالیت سرگرمکننده نیست، بلکه ابزاری تربیتی و فرهنگی به شمار میرود.
برنامه «قصههای هومن و جنابخان» با بهرهگیری از همین ظرفیت، تلاش میکند خانوادهها را بار دیگر دور هم جمع کند. در روزگاری که هر عضو خانواده بخشی از وقت خود را با تلفن همراه یا شبکههای اجتماعی سپری میکند، نشستن پای یک قصه مشترک میتواند فرصتی برای گفتوگو و تعامل بیشتر میان اعضای خانواده باشد. انتخاب کتابهای مناسب و روایت ساده و صمیمی آنها نیز باعث شده است که کودکان ارتباط بهتری با داستانها برقرار کنند و والدین نیز به اهمیت بلندخوانی برای فرزندان خود توجه بیشتری نشان دهند. از سوی دیگر، حضور جنابخان سبب شده است پیام برنامه از قالب آموزش مستقیم خارج شود. کودکان معمولاً با شخصیتهای نمایشی ارتباط عمیقتری برقرار میکنند و زمانی که جنابخان با شور و شوق درباره قصهها سوال میکند یا نسبت به شخصیتهای داستان واکنش نشان میدهد، مخاطبان خردسال نیز خود را در جریان روایت سهیم احساس میکنند. این شیوه غیرمستقیم آموزش، یکی از نقاط قوت برنامه است؛ زیرا بدون نصیحت و شعار، کودکان را به شنیدن قصه، خواندن کتاب و خیالپردازی تشویق میکند؛ موضوعی که در دنیای پرهیاهوی امروز بیش از هر چیز ضروری است.
از تأثیرگذارترین بخشهای برنامه میتوان به لحظاتی اشاره کرد که در کنار فضای شاد و طنزآمیز، به موضوعات انسانی و عاطفی مانند «فرشتگان میناب» نیز پرداخته میشود. این بخشها بدون شعارزدگی، مخاطب را به تأمل و همدلی دعوت میکنند و نشان میدهند که قصه و روایت تا چه اندازه میتواند در انتقال احساسات و ارزشهای انسانی مؤثر باشد.
«قصههای هومن و جنابخان» یادآور این حقیقت است که با وجود همه دشواریها و نگرانیهای زندگی، هنوز میتوان دقایقی را در کنار خانواده نشست، قصه شنید، کتاب خواند و لبخند زد. این برنامه ثابت میکند که گاهی یک داستان ساده، یک گفتوگوی صمیمی و حضور شخصیتی دوستداشتنی مانند جنابخان میتواند آرامش و امید را به خانهها بازگرداند؛ آرامشی که روزگار پرشتاب و پرتنش امروز، بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز داریم.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «چهار صندوق»؛ وقتی قدرت، سازندگانش را به بند میکشاند
- «گل سنگ»؛ سریالی که قواعد نمایش خانگی را بر هم زد
- «مو به مو»؛ پرویز شهبازی و خلق جهانی متفاوت در نمایش خانگی
- محمد بحرانی و یک نقش مکمل درخشان
- افسانهای در حبس؛ سرنوشت «چریکه تارا»
- «چیزهایی که میکُشی»؛ پدرسالاری، سکوت و خشونت
- خوانشی از نخستین فیلم ناصر تقوایی/ در ستایش سکوت و انزوا
- «زعفرانیه ۱۴ تیر»؛ یک روزِ پرتنش در شمال تهران
- «مرجان»؛ فیلمی آبرومند درباره قتلهای ناموسی
- نگاهی به «پیرپسر» و تطابق آن با جهان سینمای کیارستمی/ اول به پیرامون، بعد به دوردستها
- سریال «متل جهنمی» یا نمایش اینفلوئنسرهای وحشت
- «شغال»؛ دری به سوی فرهنگسازی
- بازنمایی جامعه مردسالار در «پیر پسر» و «زن و بچه»
- فصل دوم «نه غریبه کامل»؛ قصهای که شکل نگرفت
- آقای فراستی! نقد کردن آداب دارد
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نگاهی به فیلم «لیلا» ساخته داریوش مهرجویی/ ماخولیای زنِ ستمکشِ ایرانی
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
آخرین ها
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال





