سینماسینما، ایلیا محمدینیا؛
محمود رحمانی پس از چند تجربه ارزشمند چون «مادرم بلوط»، «مسافران» و «ملفگند»، اینبار با کارگردانی مستند پرتره «مثل یک بهمن» در جشنواره فیلم حقیقت، افق تازهای پیش روی مخاطب خود گذاشته است.
فیلم روایتی است از زندگی و فعالیت یکی از شناختهشدهترین و تحسینبرانگیزترین خنیاگران ایل بختیاری: «بهمن علاالدین».
ساخت مستند پرتره درباره شخصیتی محبوب و ریشهدار، از دشوارترین عرصههای سینمای مستند است؛ و بهمن علاالدین، بیاغراق، مشهورترین و محبوبترین هنرمند این تبار کهن است.
رحمانی، به عنوان یک هنرمند بختیاری، در روایت زندگی تا مرگ و از گمنامی تا شهرت بهمن علاالدین، به شکل تحسینبرانگیزی از تعصبهای قومی و نگاههای ناسیونالیستی فاصله میگیرد.
او نشان میدهد موسیقی اصیل این قوم چگونه با همراهی هنرمندانی از بیرون ایل توانست در میان ایل بختیاری و دیگر اقوام و علاقهمندان موسیقی پیش از هر زمانی شنیده و شناخته شود.
اینکه چگونه هنرمندی چون عطا جنگوک شاگرد استاد شهنازی و برومند از شیراز با همراهی نوای کمانچه مهدی آذرسینا هنرمند آذری زبان، توانست نغمههای جاری در میان بختیاریها را چنان صادقانه و هوشمندانه بازآفرینی کند که در حافظه جمعی یک قوم و سپس در فرهنگ ایرانزمین ماندگار شود.
اینکه چگونه «آعلیاکبر زکیپور»، خنیاگر «تُشمال» و حافظ نغمهها و ملودیهای اصیل بختیاری، در روزگاری که حتی داشتن ساز جرم محسوب میشد، در خلوت اطاقی کوچک، با زبان و دهانش آن نغمهها و ملودی ها را مینواخت و عطا جنگوک آنها را ثبت میکرد تا بماند و فراموش نشود.
و نهایتاً، اینکه این مستند نشان می دهد چگونه صدای گرم و نافذ آبهمن علاالدین این روایت شگفت از جنگوک تا زکیپور را چنان بازخوانی کرد که جان آدمی را، فارغ از قومیت وفرهنگ و زبان، به ضیافتی شگرف از زیبایی و شور میکشاند.
تا جایی که سیدعلی صالحی، شاعر برجسته معاصر، آواز آبهمن بر تراژدی عاشقانه «عبدممد للری» را آغاز شعر تغزلی روزگار نوین ایل بختیاری میداند؛ امری که بیتردید جز با جادوی صدای آ بهمن ممکن نمیشد.
خنیاگری که آوازش فرهنگ ایل بختیاری را از گذرگاههای سخت کوهستان، از تپهماهورهای صعبالعبور و جنگلهای بلوط دیار آبا و اجدادیاش عبور داد تا آلبومهای «مالکنون» و «هیجار» به یادگار ماندنیترین سوغات این ایل شوند.
مستند «مثل یک بهمن» اگرچه از اسطوره آوازی ایل بختیاری میگوید، اما در نهایت دعوتی است برای کشف آوازخوانی که رنگِ بیمرز صدایش، گوش و جان آدمی را از هر قوم و فرهنگ و زبانی به گسترهای از شور و لذت رهنمون میکند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- نمایش «بانو»ی داریوش مهرجویی در بنیاد حریری
- «ارس، رود خروشان» روایت فاتحان شهرهای رفته بر باد است
- «پیکار با پیکر»؛ وقتی که سخن هرودوت بهانه فیلم میشود
- به یاد آرش کوردسالی؛ فیلمساز نجیبی که جوانمرگ شد
- از انیمیشنی ناتوان در جذب مخاطب تا ایدههایی هدر رفته و با ساختار تکراری
- یک کمدی شیرین و یک فیلم که فقط کام را تلخ میکند
- «موسی کلیم الله» بیگ پروداکشن ناامیدکننده
- یک کمدی کمرمق، یک داستان واقعی و فیلمی که نامش آن را لو میدهد
- یادداشتی بر «بچه مردم» و «اسفند»/ از روایت دلنشین و شیرین تلخیها تا فیلمنامه چشم اسفندیار
- نقد «صنم» و «آنتیک»/ از چرایی حضور یک فیلم در جشنواره تا اثری که محترم ماند
- نمایش بلندترین سکانس پلان سینمای مستند ایران در آمریکا
- نقد و بررسی بلندترین پلان-سکانس سینمای مستند ایران
- نمایش «شیرین» کیارستمی در جادوی سینما بنیاد حریری
- در ستایش یک اثر نایاب در سینمای مستند/ نگاهی به «این بامداد خسته»
- «شهرک»؛ فیلمی که در ایده میماند
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





