سینماسینما، فرزانه متین
سریال «بازی مرکب» در همان فصل اولش هر آنچه را که مهم بود به صورت پیام از منظر اخلاقی، سیستم سرمایه داری، پول پرستی و طمع و آز به مخاطبان منتقل کرد و باید گفت فصل دوم و سوم آن به غیر از جنبه ی درآمدزایی برای پلتفرم نتفلیکس، چیزی برای ارائه ندارد. از این رو مخاطبان از دو فصل اخیر که باید آن را یکی دانست، چندان رضایتی ندارند. موتیفی که سازندگان فصل سوم به شدت در چشمان مخاطب فرو می کنند و داد می کشند که آن را ببینید، انسانیت و درگیر کردن عواطف است که به زور هم شده در لابهلای سکانس ها به آن اضافه شده است. بیش از آن که به مقوله ی انسانیت در «بازی مرکب» پرداخته شود، در ابتدا باید نگاهی به سیستم سرمایه داری بیندازیم که بذر آن به خوبی در فصل اول پاشیده شد که چگونه سرمایه داری، بی رحمانه ترین نمایش را به راه می اندازند. همانطور که ماهی، غذای کوسه هاست در این سریال عملا نشان داده شده که افراد فقیر هم غذای این سیستم است تا حدی که از حذف شدن شان هم خوشحال می شوند و با خود می گویند یک فقیر کمتر، زندگی بهتر.
«بازی مرکب» در هر سه فصل نشان داد انسان ها تحت سیستم های بی رحم با محوریت از بین رفتن مرز بین خوب و بد بودن در کلنجارند. این مرز باریک انسان بودن و اسب بودن (ضرب المثل کره ای) را در سریال تداعی می کند که برگزارکنندگان آن بویی از انسانیت نبرده اند و از سوی دیگر کل سریال به مساله جبر و اختیار اشاره دارد چرا که جبر در بازی مرکب انکار می شود. افراد شرکت کننده بنا بر خواست و اراده ی خود وارد این مسابقه شده اند و حالا که متوجه می شوند شانس برنده شدن شان در گرو حذف یا کشتن تمامی افراد در مسابقه است با این حال در رای گیری پس از هر بازیِ مرگبار، دوباره با اختیار خود می خواهند در این منجلاب دست و پا بزنند تا به پول که سمبلی از بت در سریال است، برسند و اینان کسی نیستند غیر از بت پرستان.
در فصل سوم، نوزادی از قضا در این جهنم که نمادی از معصومیت، پاکی و امید در جهانی فاسد است، متولد می شود و در اینجاست که «بازی مرکب» فریاد می زند، انسانیت را دریابید بله از زمانی که نوزاد وارد دنیای سریال می شود، مخاطبان، لحظاتِ احساسی عمیقی را تجربه می کنند و در نهایت با انصراف بازیکن ۴۵۶ (خودکشی اش) به نفع، نوزاد، عملا سریال به ما می گوید:« پیروز این بازی مرگبار، انسانیت بود». بازیکن ۴۵۶ همانی بود که ما را در فصل اول وارد این بازی کثیف کرد و در نهایت برنده شد، در فصل دوم برای از هم پاشیدن این بساط، دوباره ما را به این جهان برد و در فصل سوم با تسلیم و افسردگی تنها نقش یک بازیکن بی اراده را داشت، اما با سپردن این نوزاد به وی، برق امید را دوباره توانستیم در چشمان بی فروغ اش ببینیم و همراه داستان شویم.
با همه ی این تفاسیر فصل سوم از معایب زیادی رنج می برد؛ پایان بندی آن رضایت بخش نیست. داستان از ابتدا تا انتها انسجام ندارد، برخی از خرده روایت ها فاقد عمق است که نه تنها به پیشبرد داستان کمکی نمی کند بلکه باعث افت ریتم هم می شود. حتی ما چیزی از افراد VIp هم نمی دانیم و معمای وجود آن ها در سریال حل نشده، باقی میماند. کارگردان در زمینه کاراکتر فرانت من اجحاف بزرگی کرد چرا که به شخصیت پردازی این نقش کلیدی نپرداخت و اسم وی تنها بر روی کاغذ فیلمنامه باقی ماند گویا او باید در این دو فصل وجود داشت تا پازل ها را به گونه ای بچیند که راه خود را به کالیفرنیا باز کند تا بگوید «بله -این سریال توسط آمریکایی ها ادامه خواهد داشت.»
بنا بر اخبار موثق قرار است اسپین آفی از «بازی مرکب» در ماه ژانویه توسط کارگردان معروف آمریکایی، دیوید فینچر کلید بخورد، سپس نسخه جهانی آن ساخته شود و سرانجام اسپین آفی از فرانت من ساخته شود با این تفاسیر حداقل تا سال ۲۰۳۰ ما با «بازی مرکب» سروکار داریم.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «چهار صندوق»؛ وقتی قدرت، سازندگانش را به بند میکشاند
- «گل سنگ»؛ سریالی که قواعد نمایش خانگی را بر هم زد
- جنابخان؛ لبخندی بر روزهای پرالتهاب
- «مو به مو»؛ پرویز شهبازی و خلق جهانی متفاوت در نمایش خانگی
- افسانهای در حبس؛ سرنوشت «چریکه تارا»
- «چیزهایی که میکُشی»؛ پدرسالاری، سکوت و خشونت
- خوانشی از نخستین فیلم ناصر تقوایی/ در ستایش سکوت و انزوا
- «زعفرانیه ۱۴ تیر»؛ یک روزِ پرتنش در شمال تهران
- «مرجان»؛ فیلمی آبرومند درباره قتلهای ناموسی
- نگاهی به «پیرپسر» و تطابق آن با جهان سینمای کیارستمی/ اول به پیرامون، بعد به دوردستها
- سریال «متل جهنمی» یا نمایش اینفلوئنسرهای وحشت
- «شغال»؛ دری به سوی فرهنگسازی
- بازنمایی جامعه مردسالار در «پیر پسر» و «زن و بچه»
- فصل دوم «نه غریبه کامل»؛ قصهای که شکل نگرفت
- آقای فراستی! نقد کردن آداب دارد
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





