سینماسینما، محمدرضا مقدسیان
برای نوشتن از «سرخپوست» حتما باید از یک نقطه گریزناپذیر شروع کنیم و آن نقطه خود سینماست. مهمترین ویژگی «سرخپوست» سینمای خالص بودنش است. ساخته تازه جاویدی درجمیع جهات چشم به سینمای کلاسیک، قصه گفتن و فضاسازیهای بصری کمتر تجربهشده در سینمای ایران دارد. شاید اگر تنها پاشنه آشیل فیلم یعنی فیلمنامهاش هم به اندازه کارگردانی، فیلمبرداری و طراحی نور صحنه و البته نورپردازی و جلوههای ویژه و برخی بازیهای فیلم، خوب و بینقص بود، بهراحتی میتوانستیم «سرخپوست» را در جمع فیلمهای بزرگ سینمای چند دهه اخیر سینمای ایران ببینیم. جایی که برای نمونه «پرده آخر» ساخته واروژ کریم مسیحی هم سالهاست با صلابت در آن جای دارد. فیلمنامه «سرخپوست» در پایانبندی مخاطب را دلسرد میکند، اما آیا این همه در همان پایان رخ میدهد. پاسخ منفی است. بذرهایی که میبایست در فیلمنامه پاشیده میشد تا نتیجه نهایی را حاصل دهد، یا اصولا در نظر گرفته نشده، یا اگر هم به کار هست، چنان خامدستانه به فیلم الصاق شده که کفاف کار را نمیدهد.
مهمترین نکته در نگارش فیلمنامههایی از این دست که تلاش میکنند جهان خاص خودشان را خلق کنند و درنهایت قصهگو باشند و مخاطب را به سرمنزل مقصودی که در ذهن صاحب اثر بوده، هدایت کنند، آن است که بتوانند پایانی در خور و رهاییبخش برای مخاطب در نظر بگیرند. در واقع کاتارسیس یا تزکیه نهایی در آثاری از این جنس اهمیتی دو چندان دارد و هر نوع غفلت یا کمکاری در به سرانجام رساندن داستان منجر به سرخوردگی در مخاطب میگردد. یکی دو نقطهگذاری مشخص در طول فیلمنامه قابل پیگیری است که کارکردشان زمینهچینی برای تصمیم نهایی شخصیت اصلی داستان است (اعتراف پیرمرد روستایی، حضور همسر و دختر سرخپوست در زندان و رابطه عاطفی داستان)، اما چنانکه باید، به کار نیامده و باورپذیر و درهمتنیده با داستان فیلم نیست و از روایت روان اثر بیرون میزند.
این همه اما نباید باعث شود که بگذریم از فیلمبرداری و قاببندیهای دراماتیک که کارکرد تزئینی ندارند و به روایت درونیات، تحولات شخصیتها و فضاسازی در اثر کمک شایانی کردهاند. در کنار اینکه نباید طراحی صحنه و چهرهآرایی و نورپردازی را نادیده گرفت. در کنار این همه نباید بگذریم از اجرای کنترلشده، به دور از اغراق و متفاوت نوید محمدزاده در قامت یک رئیس زندان سختگیر، سختکوش و ماجراجو که بهخوبی از پس اجرای ظاهر و شمایل بیرونی سنگی و درونیات پر از حس و جنبوجوش یک افسر عصاقورتداده برآمده است. این همه یعنی «سرخپوست» یک قدم بزرگ در مسیر فیلمسازی نیما جاویدی است که پس از «ملبورن» حالا «سرخپوست» را در کارنامه ثبت کرده است.
منبع: ماهنامه هنروتجربه
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- تجربه زیسته و نقد فیلم: حق سخن گفتن یا معیار داوری؟
- نگاهی به طراحی لباس «شکارگاه»؛ طراحیِ پود بر چلّه تاریخ
- نقد؛ چراغی در رهگذر تاریک و روشن سینما
- به بهانه پایان سریال «شکارگاه»/ متخصص روایتهای طولانی اما بیملال
- «شکارگاه» به طور مشترک از دو پلتفرم پخش میشود
- آکتور ایرانی در شبکه آرته فرانسه
- جشنواره فریبورگ و نمایش ۵ فیلم کوتاه ایرانی
- درخشش «آکتور» در جایزه جهانی درامای سئول
- گفتگوی اختصاصی سینماسینما با بابک اسکندری/ «سلمان فارسی» چهرهپردازی با پنج اسکار را هم وسوسه میکرد
- اختصاصی سینماسینما/ گفتگو با نیما جاویدی پس از جایزه سریز مانیا/ در هر واقعیتی بخشی از دروغ وجود دارد
- داوران هفتمین مسابقه عکس سینمای ایران معرفی شدند
- غریبههای آشنا/ تاملی بر فیلم «هارمونیهای ورکمایستر» ساخته بلا تار
- طلوع جاودانگی / بوسه «خورشید» بر پیشانی علی
- فروش فیلم «خورشید» از یک میلیارد تومان گذشت
- نوید محمدزاده «آکتور» میشود/ زندگی چند بازیگر تئاتر جلوی دوربین
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه
