اسمش آدم را جلب می کند. وقتی هم می فهمی قرار است فیلمی را ببینی که اقتباس شده از یک نمایشنامه خارجی است دقیق تر می شوی که قرار است چه اتفاقی رخ دهد در این میان. سینما در همین روزها هم شلوغ است. بازی پرویز پرستویی یا هدیه تهرانی این جمعیت را به سینما کشانده یا چیز دیگری است نمی دانم اما برای من اول از همه اسم فیلم جذبم کرد و بعد گفتم خب حالا بروم و بازی این بازیگرها را ببینم. «بی همه چیز» ساخته محسن قرایی است و اقتباسی است از نمایشنامه «ملاقات بانوی سالخورده» نوشته فردریش دورنمات. به اقتباس و اتفاق هایش کاری ندارم اما می خواهم به وقتی بپردازم که یک فیلم از یک اثر خارجی برگردان می شود. اولین چیز در این بین باید ایرانیزه شدن آن باشد. چطور فضا باید ایرانی شود و قابل باور باشد که تماشاگر قبول کند دارد یک ماجرای ایرانی می بیند. به سراغ فیلم «اژدها وارد می شود» ساخته مانی حقیقی می روم. وقتی این فیلم را می بینید اصلا فکر نمی کنید فضا ناآشناست. او همه المان ها را بومی کرده و فیلمی خوش ساخت ارائه داده است.«امابی همه چیز» کمی در باورپذیر کردن لنگ می زند. یعنی چنین روستایی در باور من نمی گنجد. اینکه یک زن با این پیشینه به یک روستا بیاید و از گرسنگی و قحطی استفاده کند و خواسته اش را پیش ببرد و هیچ کس هم حرفی نزند. یعنی تا سطح نماد شدن خوب پیش رفته اما در واقعیت پذیری دچار بحران است. یعنی هدیه تهرانی پا به روستایی می گذارد که روزی از آن طرد شده و حالا در پی انتقام است. تا اینجا درست اما اینکه همه روستا علیه پرستویی قد علم می کنند برایم عجیب است. البته خب شاید این مشکل من است که باورپذیری ام دچار مشکل است. دیر باورم می شود که این اتفاق ممکن است در یک روستای ایران رخ دهد. اما اینکه فیلم خوش ساخت است شکی ندارم. اینکه خوب پیش می رود و بحران ها را هم خوب طراحی کرده هم شکی نیست؛ این است که ترجیح می دهم درباره اش حرفی نزنم و بگویم فیلمی خوش ساخت دیده ام که مرا روی صندلی سینما نشاند و فکر نکردم که دارم خسته می شوم.
یک امای دیگر هم این میان وجود دارد که گمان می کنم مربوط به هدایت بازیگر است. کارگردان یا بازیگردان وظیفه دارد بازی های درستی از بازیگرهایش بگیرد. قرایی این کار را کرده اما بازی متفاوتی از بازیگر ها نگرفته. اصلا نمی دانم باید بازی متفاوتی از بازیگر گرفت؟ یا کدام بازیگر این توانایی را دارد که بازی متفاوتی از خودش بروز دهد؟ یا کدام بازیگر این قابلیت را دارد که بتواند بازی های متفاوتی داشته باشد. گنده های بازیگری دنیا هم دچار این تکرارها می شوند یا این مساله مخصوص سینمای ایران است؟
این است که فیلمی خوش ساخت در سینما دیدم با بازی هایی تکراری. طنزی تلخ. موضوعی جذاب و اجتماعی و پرکنش و پرکشش که بخشی از آن مربوط است به اقتباسی بودن آن که بزنگاه ها در نمایشنامه اصلی درست و بجاست. شاید هم دارم بی انصافی می کنم و باید بگویم چه فیلم خوبی در سینما دیدم و امیدوارم از این دست فیلم ها در سینمای ایران بیشتر ساخته و اکران شود و این تراژدی شکل گرفته از همان اول تراژدی نباشد. اصلا حالا که به سینمای ایران فکر می کنم به یاد فیلم «اجاره نشین ها» ساخته داریوش مهرجویی افتادم و با خودم فکر کردم که آن فیلم کمدی است یا تراژدی؟
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- نمایش آثاری که در ایران اکران نداشتهاند/ آثار سینمایی هشتمین جشنواره فیلمهای ایرانی در زوریخ اعلام شد
- روایت سید رضا صائمی و افشین علیار از فیلم «بی همه چیز»/ این فیلم ما را به تامل در رفتارهای خودمان وا میدارد
- چه کسی بی همه چیز است؟
- بی همه چیز همه چیز تمام/نگاه روزنامه رسالت به فیلم بی همه چیز
- /اختصاصی/نوروز بیگی : حوزه هنری خواسته ای داشت که به پایان فیلم بی همه چیز آسیب می رساند
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد





