این کارگردان سینما که مسوول آموزش مدرسه ملی سینماست در پاسخ به ضرورت تاسیس این مدرسه، متنی را نوشت.
در متن کامل یادداشت کارگردان «نیاز»، «مصائب شیرین»، «روغن مار» با تیتر” مدرسه ملی سینما؛ پاسخ به کدام ضرورت؟” آمده است:
«دعوای امروز دنیا بر سر تسخیر چشمها و گوشهاست.
چشمها و گوشها به مغزها راه دارند. مغزها به دستها و پاها فرمان میدهند. گام نهادن در کدام مسیر؟ دست زدن به کدام انتخاب؟ امواج برتصمیمها تاثیر میگذارند. تصمیمها بر جابهجاییها اثر میگذارند: جابه جایی قدرت.جابه جایی ضعف. جا به جایی ثروت.جابه جایی فقر.
مملکتی که هنر به رونق نداشته باشد به رسانههای به رونق دست پیدا نمیکند و مملکتی که رسانههای به رونق نداشته باشد به امواج اثرگذار دست پیدا نمیکند.
آیا ما مصمم به تقویت بنیه هنری کشور هستیم؟ آیا قبول داریم که سینما برآیند همه هنرهاست؟ آیا قبول داریم که دانایی سینمایی منحصر به تولید فیلم نیست و این دانایی در همه جا از طراحی یک نرم افزار تا تولید یک بازی رایانهای تا راهاندازی یک کانال تلویزیونی به کار میآید؟ کدام دانایی تشخیص میدهد که برای فراگیر و اثرگذار کردن یک کانال تلویزیونی باید اجرای هر برنامه از متن، مجری، دکور، نور و زمانبندی، ضرباهنگ و توالی برنامهها و ساختار روزانه چگونه باشد و هفته، ماه و سال آن چگونه باید سامان یابد؟
این کدام گونه دانایی جز دانایی سینماییست که میتواند همه هنرها اعم از موسیقی ،شعر،قصهنویسی،هنرهای تجسمی،ادبیات نمایشی، طراحی صحنه ولباس،بازیگری و کارگردانی را یک جا جمع کند و از ترکیب آنها یک اثر هنری یا یک رسانه نیرومند بسازد؟
ما برای شناسایی، تقویت، آموزش، انتقال و توسعه این دانایی چه کردهایم و چه برنامهای داریم؟
مدرسه ملی سینما برای پاسخ دادن به این سوال و این نیاز و این ضرورت ملی تاسیس شده است.
گرد هم آمدن بخش بزرگی از کار کشتهترین نیروهای حرفهای و هنرمندان برگزیده سینمای کشور در یک نهاد آموزشی/کارگاهی و همکاری آنها برای توسعه دانایی سینمایی و تقویت سایر نهادهای آموزشی چه حاصلی جز خیر و برکت میتواند داشته باشد؟
آیا بهتر نیست نیروهای حرفهای مولد، موفق و دهها بار جایزه گرفته و تحسین شده را به جای آنکه رها کنیم تا بتدریج از صحنه گیتی محو شوند، قدر بدانیم و برای آنها جایگاهی در خور فراهم کنیم که بتوانند دانستهها و آزمودههای خود را به نسلهای بعد منتقل کنند و در بازاموزی نیروهای موجود و کمک به ارتقاء سطح کیفی تجهیزات و محصولات کشور موثر واقع شوند؟
چه کسی از این اتفاق خوشحال نمیشود؟
تاسیس مدرسه ملی سینما پاسخ به یک ضروت تاریخی و راهبردیست.
بیتردید همه انها که از تاراج دهها میلیون مخاطب ایرانی توسط ماهوارهها و بازارهای سیاه ویدیویی در رنج هستند و آرزوی ارتقاء سطح کیفی نیروی انسانی،تجهیزات و آثار دیداری شنیداری داخلی را دارند و به سروسامان یافتن منظومه تهیه، تولید، توزیع و نمایش سینمای ایران علاقمند هستند و هویت را نه مشکل که راه حل میدانند از تاسیس و راهاندازی مدرسه ملی سینما خوشحال خواهند شد.»
منبع: ایسنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- نمایش و نقدِ «مصائب شیرین ۲» در سینما اندیشه
- فوت «اشرف سادات» فیلمهای داودنژاد/ بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم دوبی درگذشت
- «مصائب شیرین ۲»؛ این بهار را خزان نیست
- فیلم اکراننشده رضا داودنژاد به سینما میآید
- چرا پروانه نمایش «لامینور» را تمدید نمیکنید؟/ یادداشت علیرضا داودنژاد
- داودنژاد خطاب به وزیر ارشاد: علاج ابتذال، اعتلای سلیقه است
- سینماسینما/ علیرضا داودنژاد خطاب به وزیر پیشنهادی ارشاد: نگرانم به دنبال تبدیل کردن ارشاد به نسخه المثنای تلویزیون باشید
- سینماسینما / حذف یادداشت علیرضا داودنژاد درباره شهید فخریزاده توسط اینستاگرام
- بهترین فیلمهای تاریخ سینمای ایران از نگاه اعضای تحریریه سینماسینما (۲)
- علیرضا داودنژاد: راهاندازی «وی او دی ملّی» تبدیل تهدیدی بزرگ به فرصتی کارساز است
- انصراف موقت علیرضا داودنژاد از اکران «مصائب شیرین ۲»
- علیرضا داودنژاد: اگر فیلمی بنگاه شادمانی و مملو از ستاره باشد با یک انگشت،کار پخش فیلم انجام میشود
- داودنژاد با «مصائب شیرین ۲» به جشنواره جهانی فجر رسید
- واکنش علیرضا داودنژاد به مناظرهای درباره حذف پروانه ساخت
- شفافسازی در سینما، از محال تا واقعیت / سینماگران از ضرورت اتاق شیشهای میگویند
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه
