شادروان یدالله صمدی از اولین فیلمسازانی بود که کارش را بعد از انقلاب در سینما شروع کرد و جزو نسل اول سینماگران به حساب می آید. قبل از آن سابقه دستیاری آقای نصرت کریمی را در چند فیلم داشت اما بعد از انقلاب بود که شروع به فیلمسازی کرد. از همان زمان دهه شصت یدالله صمدی از فیلمسازان مطلوب و خوب سینمای ایران شد. فیلم هایش را مردم می پسندیدند و دوست داشتند و از همان ابتدای کارش جایگاه خوبی در سینما کسب کرد. ایشان را باید از پیشکسوت های سینمای بعد از انقلاب دانست .
از نظر شخصیتی هم ایشان آذربایجانی و اهل خوی بودند و همیشه تلاش می کرد فرهنگ فولکلور آذربایجان را در فیلم هایش بازتاب دهد. برخی از فیلم های خوبش که اتفاقا مورد استقبال آذربایجانی ها هم هست «سارای» فیلم هایی هستند که به فرهنگ قومی بومی و داستان های آذربایجان می پردازد.
اما نکته مهم اینکه او این اواخر می خواست درباره «مشهدی عباد» فیلم بسازد. فیلمی که محصول ایران آذربایجان بود. برای ساخته شدن این فیلم تلاش زیادی کرد، به آذربایجان رفت و مذاکراتی هم انجام داد اما طرحش عملی نشد و نتوانست برای ساخته شدن این فیلم راه به جایی ببرد. داستان فیلم «مشهدی عباد» را برای من تعریف کرده بود. «مشهدی عباد» از اپراهای تئاتر جمهوری آذربایجان است که در سال های گذشته و دور تئاتر آن در ایران روی صحنه رفته و جزو نمایش های محبوب مردم در تئاتر موزیکال بود. اگر یدالله صمدی می توانست این فیلم را بسازد قطعا با استقبال خوبی از جانب مردم مواجه می شد. چون کار ارزشمندی به حساب می آمد.
جمهوری آذربایجان ۵۰ سال پیش از روی این نمایش فیلمش را ساخته بود در ایران هم نظیر این فیلم شاید۶۰ سال پیش ساخته شد اما به هر جهت شرایط ساخت این فیلم برای صمدی فراهم نشد.
صمدی فرد بسیار متین، با معرفت و قدر شناسی بود اگر کسی از منتقدان برای فیلم ها و تولیداتش یادداشتی یا نکته ای می نوشت فروتنانه تماس می گرفت و تشکر می کرد. او پاسخ رفتار های خوب را به خوبی می داد و واقعا از روحیه متواضعانه ای برخوردار بود. آخرین باری که او را دیدم برای مجلس ختم مرحوم ناصر چشم آذر بود که دقایقی با هم صحبت کردیم. همانجا متوجه شدم که شرایط جسمانی مطلوبی ندارد بعد از آن دیدار من دیگر او را ندیدم تا اینکه خبر فوتش را شنیدم.
واقعا ناراحت شدم وقتی خبر فوت این سینماگر برجسته را شنیدم. به هر حال عمر است و می گذرد. متاسفانه این روزها خبر مرگ بیشتر از زندگی می شنویم و این مرا متاثر می کند. روحش شاد…
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد






