هادی مرزبان معتقد است، در شرایط سخت زندگی، میتوانیم از کودکان الگو بگیریم.
به گزارش سینماسینما او میگوید: وقتی بچهای زمین میخورد، درست است که اول گریه میکند و درد دارد ولی بعد از چند دقیقه، خاک را از روی لباس خود میتکاند و بلند میشود و دوباره بازی خود را از سر میگیرد.
این هنرمند با سابقه تئاتر از امیدوار ماندن در شرایطی سخن گفت که همه چیز انسانها را به سمت نومیدی میبرد.
او توضیح داد: هیچ بچهای بعد از زمین خوردن، در همان حالت نمیماند بلکه بعد از چند دقیقه درد و گریه، دوباره به بازی و شیطنت مشغول میشود. ما آدم بزرگها هم میتوانیم از بچهها الگو بگیریم.
این کارگردان ادامه داد: هرچند این روزها شرایط دشواری داریم بخصوص هنرمندان با وضعیت پیچیدهای رو به رو هستند و طبیعی است دچار یاس و نومیدی شوند. درست است که کرونا، بحرانی جهانی است ولی شاید یکی از دلایل نومیدی هنرمندان ما، به سیاستگذاریهای هنری کشورمان هم برمیگردد.
مرزبان افزود: بچههای تئاتری همیشه شور و هیجان بسیاری برای کار کردن دارند. آنان مانند چشمهای هستند که وقتی از یک سو، خاک به آن میریزد، از سوی دیگر راه خود را مییابد و دوباره جاری می شود.
او در پاسخ به این سخن که چگونه میتوان در این وضعیت، هنرمندان را به امیدوار بودن ترغیب کرد، توضیح داد: شاید در گام اول، رفتن به سمت تله تئاتر بد نباشد. هم تا حدودی جای خالی تئاتر پر میشود و هم فضایی برای اشتغال هنرمندان ایجاد میشود تا دست کم، دغدغههای اقتصادیشان کمتر شود. به هر حال باید راههایی برای کسب درآمد هنرمندان تئاتر پیدا کنیم. نمیتوانیم آنان را به حال خود رها کنیم بلکه باید در اندیشه راههای دیگری باشیم تا از این بحران بگذریم.
کارگردان نمایشهای «لبخند باشکوه آقای گیل» و «پلکان» یادآوری کرد: تئاتر برای ما فقط شغل نیست بلکه عشق ماست و اطمینان دارم کار ما ادامه خواهد داشت.
مرزبان گفت: شخصا هرگز بدبین نبودهام و دورنمای روشنی برای تئاترمان میبینم. بخصوص جوانانی داریم که هر روز به این دریای خروشان میپیوندند و حضورشان، امید بخش است.
او با بیان اینکه هنرمندان تئاتر، عاشقترین اقشار هستند، افزود: تئاتر، عشق میخواهد. خوب است روزهایی را به یاد بیاوریم که در جشنوارههای فجر، هنرمندان تئاتر عاشقانه دکور میزدند و نور نمایشهای خود را تنظیم میکردند. آنان با وجود فشار کاری بالا، هرگز احساس خستگی نمیکردند و برای اجرای نمایشهای خود سنگ تمام میگذاشتند.
مرزبان خواستار توجه هر چه بیشتر مدیران با هنرمندان تئاتر شد و گفت: هنرمندان تئاتر همیشه مانند سربازان آماده به خدمت هستند ولی خوب است مسئولان، از این عشق استفاده کنند و نه سوءاستفاده. چراکه هنرمندان تئاتر هرگز نتوانستهاند از این راه گذران زندگی کنند و همیشه صورت خود را با سیلی سرخ نگه داشتهاند.
او در پایان گفت: شاید دوره کرونا، فرصت مناسبی باشد که به امنیت شغلی هنرمندان بیشتر از گذشته توجه کنیم. به هر حال همه ما امید داریم که این دوره میگذرد و سالنهای تئاتر دوباره جان میگیرند و چه بهتر که از امروز فکری برای بهبود وضعیت معشیت تئاتریها کنیم تا این دوره کرونا برکتی برای هنرمندان ما داشته باشد.
منبع: ایسنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- پیکر هادی مرزبان به خانه ابدی بدرقه شد؛ آخرین حضور کارگردان تئاتر در تالار وحدت
- هادی مرزبان درگذشت
- هادی مرزبان «پریزاد» را به صحنه میآورد
- آغاز نمایش «باغ شبنمای ما» در فرهنگسرای نیاوران/ هادی مرزبان اولین اجرای نمایش را به درگذشتگان معدن طبس تقدیم کرد
- «قبله عالم» روی صحنه نیاوران / روایت هادی مرزبان از «باغ شب نمای ما» اکبر رادی
- شمس و مولانا منتظر دریافت مجوز هستند
- افزایش مرگ چهرههای مشهور؛ در چین چه خبر است؟
- تئاتر در زمانه فناوری غیرمتمرکز و کنشهای اجتماعی ناهمگن/ کاربرانِ متکثر مجوز صادر میکنند
- آزاده صمدی: تئاتر و سینما که پارک نیست!
- تالارهای نمایشی و سینماها چه روزهایی تعطیل است؟
- گزارشی از عملکرد اداره کل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
- لغو یک جشنواره سینمایی به دلیل شیوع دوباره کرونا/ جشنواره شانگهای در سال ۲۰۲۳ برگزار میشود
- برنامه تعطیلی کلیه سالنهای نمایش اعلام شد
- تانیا جوهری: گاهی در اجرای پایانی نمایشها، شیشههای سالن از هجوم جمعیت میشکست
- کاهش پروتکلهای بهداشتی؛ جشنواره کن بدون ماسک و تست کرونا برگزار میشود
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





