کیهان نوشت :تعدادی از بازیگران و فیلمسازان سینما طی نامهای به رئیسجمهوری خواستار رفع محدودیتهای ورود و خروج برای هنرمندانی شدهاند که صرفا جهت کارهای فرهنگی و هنری دچار ممنوعیت هستند و به عنوان مثال از بازیگر فراری، بهروز وثوقی نام بردهاند.
این درحالی است که براساس مدارک و اسناد از جمله خاطرات بازیگران و دستاندرکاران سینمای قبل از انقلاب مانند محمد علی فردین، عباس شباویز و عناصر محوری ساواک همچون پرویز ثابتی (در کتاب «در دامگه حادثه») و همچنین خاطرات خود وثوقی در کتاب زندگینامهاش که در لس آنجلس به چاپ رسیده، وی شریک اشرف پهلوی خواهر شاه معدوم و یکی از تبهکارترین عناصر رژیم فاسد گذشته بوده که از این طریق ثروتی به هم زده و چند ماه پیش از انقلاب همراه بسیاری از عوامل دربار و ساواک و دیگر مزدوران رژیم شاه، از کشورگریخت. وثوقی در سالهای بعد هم در خارج کشور در بسیاری از فیلمها و نمایشهای ضد ایرانی همراه عوامل ضد انقلاب بازی و همکاری کرد.
تا همین جا تناقضی در نامه عناصر یاد شده به رئیسجمهوری بوجود میآید که در آن به هنرمندانی اشاره داشتهاند که «صرفا به جهت کار هنری و فرهنگی با ممنوعیت خروج و ورود و ممنوعیت کار روبرو هستند» و پس از آن بهروز وثوقی را مثال آوردهاند. در حالی که بر اساس منابع و اسناد یاد شده، اصلا وثوقی به دلیل کار هنری و فرهنگی از ایران فرار نکرد بلکه به دلیل کارنامه سیاهش در همکاری با اشرف و باند تبهکارش بود که پشت به مردمش کرد وگریخت. چنانچه بسیاری دیگر از همپالکیهای او در سینمای آن روزگار که حتی فیلمهای مبتذلتر و مستهجنتر بازی کرده و یا ساخته بودند، در ایران ماندند. همچنین بسیاری دیگر که به خاطر ترس و وحشت از مجازات ملت، از ایران رفته بودند در فرصتهای مختلف به کشور بازگشتند که برخی ماندگار شدند و حتی به کار در سینما و تلویزیون مشغول شدند و بعضی دیگر نیز به رفت و آمد پرداختند. اما یکی از معدود افرادی که به دلیل کارنامه سیاهش در خیانت به ملت حتی برای یک بار هم به کشورش برنگشت بهروز وثوقی بود.
لازم به ذکر است چندی پیش سخنگوی قوه قضاییه اعلام کرد که هیچ ایرانی منعی برای ورود به کشور ندارد. سخنگوی قوه قضاییه البته این موضوع را هم متذکر شده که «هر کسی ایرانی هست و بازیگر و هنرمند فرقی نمیکند میتواند به داخل کشور بیاید… ولی اگر احیانا مرتکب جرمی شده و جرمش قابل گذشت نباشد و شاکی خصوصی داشته باشد، باید پاسخگو هم باشد…»
همانطورکه در طول سالهای پس از انقلاب هم هیچگاه حتی برای ورود مجرمترین و خیانتکارترین افراد به کشور ممنوعیتی وجود نداشت. چنانچه مردم ایران در آرزوی بازگشت شاه و محاکمهاش بودند، همانطور که همین امروز در آرزوی بازگشت یا بازگرداندن خیلی از مجرمان و خائنان به ایران هستند؛ از خاوری گرفته تا کشمیری و مریم رجوی و تروریستهایی مانند او و تا بهروز وثوقی!
گفتنی است؛ با کشف سرحلقه نگارش نامه یاد شده، میتوان اهداف کلید خوردن پروژه اصرار به بازگشت عناصری مانند شریک اشرف پهلوی را کامل بهدست آورد.
تا همین جا تناقضی در نامه عناصر یاد شده به رئیسجمهوری بوجود میآید که در آن به هنرمندانی اشاره داشتهاند که «صرفا به جهت کار هنری و فرهنگی با ممنوعیت خروج و ورود و ممنوعیت کار روبرو هستند» و پس از آن بهروز وثوقی را مثال آوردهاند. در حالی که بر اساس منابع و اسناد یاد شده، اصلا وثوقی به دلیل کار هنری و فرهنگی از ایران فرار نکرد بلکه به دلیل کارنامه سیاهش در همکاری با اشرف و باند تبهکارش بود که پشت به مردمش کرد وگریخت. چنانچه بسیاری دیگر از همپالکیهای او در سینمای آن روزگار که حتی فیلمهای مبتذلتر و مستهجنتر بازی کرده و یا ساخته بودند، در ایران ماندند. همچنین بسیاری دیگر که به خاطر ترس و وحشت از مجازات ملت، از ایران رفته بودند در فرصتهای مختلف به کشور بازگشتند که برخی ماندگار شدند و حتی به کار در سینما و تلویزیون مشغول شدند و بعضی دیگر نیز به رفت و آمد پرداختند. اما یکی از معدود افرادی که به دلیل کارنامه سیاهش در خیانت به ملت حتی برای یک بار هم به کشورش برنگشت بهروز وثوقی بود.
لازم به ذکر است چندی پیش سخنگوی قوه قضاییه اعلام کرد که هیچ ایرانی منعی برای ورود به کشور ندارد. سخنگوی قوه قضاییه البته این موضوع را هم متذکر شده که «هر کسی ایرانی هست و بازیگر و هنرمند فرقی نمیکند میتواند به داخل کشور بیاید… ولی اگر احیانا مرتکب جرمی شده و جرمش قابل گذشت نباشد و شاکی خصوصی داشته باشد، باید پاسخگو هم باشد…»
همانطورکه در طول سالهای پس از انقلاب هم هیچگاه حتی برای ورود مجرمترین و خیانتکارترین افراد به کشور ممنوعیتی وجود نداشت. چنانچه مردم ایران در آرزوی بازگشت شاه و محاکمهاش بودند، همانطور که همین امروز در آرزوی بازگشت یا بازگرداندن خیلی از مجرمان و خائنان به ایران هستند؛ از خاوری گرفته تا کشمیری و مریم رجوی و تروریستهایی مانند او و تا بهروز وثوقی!
گفتنی است؛ با کشف سرحلقه نگارش نامه یاد شده، میتوان اهداف کلید خوردن پروژه اصرار به بازگشت عناصری مانند شریک اشرف پهلوی را کامل بهدست آورد.
برچسبها: بهروز وثوقی
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- نگاهی به فیلم «کندو»/ جهانی بدون ترحم
- دو تصویر از تاریخ دوبله ایران
- چرا کیارستمی جایزهی کوروساوا را به بهروز وثوقی اهدا کرد؟/ مرور یک خاطره از دو سینماگر
- تجلیل منتقد معروف بریتانیایی از فیلم «قیصر»/ فیلمی که اسکورسیزی و تارانتینو دوستش خواهند داشت
- واکنش بهروز وثوقی به انتشار اخباری درباره بازگشتش به ایران
- رئیس مرکز خدمات مشاوره ایرانیان خارج از کشور: مانعی برای آمدن بهروز وثوقی به ایران نیست/ بستر برای بازگشت هنرمندان مهیا شده
- قسمت دوم همسفر پس از ۴۵ سال با حضور بازیگران اصلی ساخته می شود
- برشهای کوتاه/ تصاویری از نقشآفرینی بهروز وثوقی در فیلم طوقی
- برترینهای سینمای ایران در صد سال اخیر به انتخاب نویسندگان سینماسینما/ بخش نهم
- برترینهای سینمای ایران در صد سال اخیر به انتخاب نویسندگان سینماسینما/ بخش هشتم
- بخشهایی از مراسم اختتامیه جشنواره که در پخش زنده تلویزیون به نمایش در نیامد + عکس
- روایت امیر حسن چهلتن از فردین، ناصر ملک مطیعی و بهروز وثوقی
- برشهای کوتاه/ ترانه «مرد تنها» با صدای فرهاد در فیلم «رضا موتوری»
- برشهای کوتاه/ صحنههایی از فیلم «کندو»
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





