گری اولدمن، بازیگر سرشناس بریتانیایی پس از ۴۶ سال با نمایش تکنفره «آخرین نوار کرپ» نوشته ساموئل بکت به صحنه تئاتر بازگشت.
به گزارش سینماسینما، گری اولدمن، بازیگر کهنهکار بریتانیایی، پس از ۴۶ سال از نخستین حضورش در تئاتر رویال یورک، بار دیگر روی صحنه همان سالن درخشید و این بار در نمایش تکنفره نوشته ساموئل بکت با عنوان «آخرین نوار کرپ» به روی صحنه رفت.
این بازگر ۶۷ ساله حالا فرسنگها با جوان تازهکاری فاصله دارد که روزی به او گفته بودند بازیگری را کنار بگذارد و دنبال شغل دیگری برود.
در چهار دهه گذشته، اولدمن به تدریج به یکی از بزرگترین بازیگران نسل خود بدل شده است؛ هنرمندی با سبک بازی بسیار متنوع و پرانرژی که افتخارات بیشماری چون اسکار، سه بفتا و یک گلدنگلوب را کسب کرده است.
امروزه، او یکی از پردرآمدترین بازیگران تاریخ سینماست (با بیش از ۱۱ میلیارد دلار فروش جهانی) و در بریتانیا نیز بهخاطر نقشآفرینی خیرهکنندهاش در نقش جکسون لمب در سریال جاسوسی «اسبهای آرام» (Slow Horses) از اپلتیوی، محبوبیتی گسترده دارد.
جکسون لمب، مدیر بداخلاق و افسرده گروهی از مأموران کنار گذاشتهشده، شخصیتی پرخطا، فاسد و بدبین و بددهن است و این دقیقا همان نوع نقش غیرمعمولی است که اولدمن در حرفهاش استادانه پرورانده است.
ویل اسمیت، خالق و شورانر این سریال، درباره اولدمن گفته: «او بازیگری خارقالعاده است. میتواند تنها با باریک کردن چشمان یا تغییر اندکی در حالت بدن، گذشتهای پیچیده را نمایان کند. بازی او در نقش لمب، کاوشی است در تاریکیهای درونی.»
اولدمن که اغلب «قهرمان طبقه کارگر» توصیف شده، در سال ۱۹۵۸ در محله نیوکراس لندن به دنیا آمد. پدرش جوشکار و دریانوردی سابق بود که وقتی گری هفتساله بود، خانواده را ترک کرد. اولدمن نوجوان ابتدا به موسیقی علاقه داشت اما پس از دیدن مالکوم مکداول روی صحنه، جذب بازیگری شد.
او در کنار شغلهایی چون باربری و فروشندگی کفش، در تئاتر جوانان گرینویچ آموزش دید و پس از پذیرفته نشدن در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک، به کالج رز بروفورد رفت. سپس در سالنهایی چون تئاتر رویال یورک، رویال کورت و شرکت سلطنتی شکسپیر به اجرا پرداخت.
در سینما، نخستین نقشاش را در فیلم «یادآوری» (۱۹۸۲) بازی کرد و سال بعد با بازی در نقش یک نئونازی در فیلم تلویزیونی «در همین حال» از مایک لی، چهره شد. اما نقش او در فیلم «سید و نانسی» (۱۹۸۶) بود که شهرت واقعیاش را رقم زد. او برای این نقش وزن زیادی کم کرد و به دلیل ضعف به بیمارستان منتقل شد.
سپس نقشهایش در فیلمهایی چون «دار و دسته» (۱۹۸۹)، «روزنکرانتز و گیلدنسترن مردهاند» (۱۹۹۰)، او را به چهره اصلی نسل نو بازیگران بریتانیایی تبدبل کرد.
در ۱۹۹۱، با بازی در نقش لی هاروی آزوالد در فیلم «JFK» وارد سینمای هالیوود شد و به «روانپریش حرفهای» سینما معروف گشت: از کنت دراکولا در فیلم «دراکولا» (۱۹۹۲) تا پدرخوانده قاچاقچی در «داستان عاشقانه واقعی» (۱۹۹۳) و پلیس فاسد در «لئون: حرفهای» (۱۹۹۴) که یکی از بهیادماندنیترین ضدقهرمانان تاریخ سینماست.
به گزارش گاردین، گری اولدمن با نقش سیریوس بلک در «هری پاتر» و جیم گوردون در سهگانه «بتمن» ساخته کریستوفر نولان، بار دیگر در کانون توجه قرار گرفت. نقشآفرینیاش بهعنوان جاسوس بازنشسته جورج اسمایلی در فیلم «بندزن خیاط سرباز جاسوس» (۲۰۱۱) برایش نخستین نامزدی اسکار را به ارمغان آورد.
اما در نهایت این جایزه را در سال ۲۰۱۸ برای بازی در نقش وینستون چرچیل در «تاریکترین ساعت» گرفت؛ نقشی که ابتدا چندین بار رد کرده بود تا آنکه همسرش او را متقاعد کرد. برای این نقش، ۲۰۰ ساعت گریم، ۱۴ پوند سیلیکون و ۲۰ هزار دلار سیگار کوبایی صرف شد که باعث مسمومیت نیکوتینی او شد.
نقش اصلی اودمن در فیلم «منک» (۲۰۲۰) سومین نامزدی اسکار را برایش به همراه آورد، اما او اعتراف کرده که در این نقش بدون گریم، با خود واقعیاش مواجه شده و احساس آسیبپذیری کرده است.
اکنون، مانند شخصیت کراپ در نمایش «آخرین نوار کراپ» نوشته ساموئل بکت، گری اولدمن هر شب روی صحنه تئاتر با گذشتهاش روبهرو میشود؛ گویی مردی مسن با نسخه جوانتر خود گفتوگو میکند و اگرچه ممکن است بازنشستگیاش نزدیک باشد، اما بدون تردید، او همچنان به درخشش ادامه میدهد.
منبع: ایسنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- بازیگرانی که بدنشان را وقف سینما کردند/ سینما یا قربانگاه؟
- آقای کاپولا! ممنون که فیلم ساختید/ به بهانه سیویکمین سالروز اکران رفیعترین فیلم وحشت تاریخ
- پس از ۲۳۰ روز فیلمبرداری؛ آلفونسو کوارون «سلب مسئولیت» را تمام کرد
- نامزدهای انجمن بازیگران آمریکا معرفی شدند
- جشنواره فیلم پالم اسپرینگ از گری اولدمن تجلیل میکند
- برشهای کوتاه/ فیلم کوتاه فاجعه
- سینماسینما/ ماجرایی که سر فیلمبرداری «منک» فینچر رخ داد؛ گری اولدمن به ستوه آمد!
- گفتوگو با فرناندو آرابال/ فقط افراد دیوانه هستند که میتوانند رؤیاها را محقق کنند
- امیر رضا کوهستانی «در انتظار گودو» را روی صحنه میبرد
- کارگاههای تخصصی جان تراولتا و گری اولدمن در جشنواره فیلم کن
- اتهام کتک زدن همسر سابق بازیگر برنده اسکار تکذیب شد
- جایزه یک عمر دستاورد هنری برای گری اولدمن
- گام بلند گری اولدمن برای کسب جایزه اسکار با نقش چرچیل
- فیلمی که رکورد گینس کمفروشترین فیلم تاریخ سینما را از آن خود کرد
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- نقش و جایگاه فیلمبرداران در سینمای ایران/ طراحان جهان دیداری فیلم
- خوانشی فرمال و اجتماعی از «خشت و آینه»؛ خشتِ توسعه، آینه تنهایی
- معرفی فیلم «حقیقت و خیانت»/ نوبت شما محفوظ است
- از آقااسفندیار مُرده شورِ فیلم سینمایی «خواب تلخ» به آقای رئیسجمهور پزشکیان
- تجربهای تقدیرگونه از موج نو و بازآفرینی روح گدار
- آغاز به کار هشتادوسومین جشنواره ونیز برای پذیرش فیلمها
- به بهانه اجرای «چهار صندوق» بیضایی در تهران/ مترسکی که با دست خودمان میسازیم
- فردریک وایزمن درگذشت
- «روایت یک انتصاب »؛ شروع سرخوشانه، پایان تراژیک
- رابرت دووال درگذشت
- جسد تهیهکننده سریال «تهران» پیدا شد
- محک خوردن نامزدهای اسکار در جوایر اسپیریت
- حذف لوکیشن برای یک فیلم؛ «کشتن ساتوشی» با پسزمینهی هوش مصنوعی فیلمبرداری میشود
- بدرقه پیکر اسفندیار شهیدی به خانه ابدی
- ماجرای یک جایزه برای ۲ فیلم
- عنایت بخشی درگذشت
- یک سقوط آماری در سینما/ برنامه نامشخص سینماها برای ماه رمضان
- اسفندیار شهیدی درگذشت
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
- با حضور «ویم وندرس» رئیس هیأت داوران؛ هفتاد و ششمین جشنواره بینالمللی فیلم برلین افتتاح شد
- «روح انگیز شمس» درگذشت
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- هوای تازه در جشنواره/ ۴ فیلم مستقل ایرانی در برلین ۷۶
- یادداشتی بر «همنت»؛ نوعی تجربهی سوگ که تسکینی از ما دریغ شده را بازمیگرداند
- فوت یکی از بنیانگذاران سینمای آزاد ایران/ بصیر نصیبی درگذشت
- یادداشتی بر مستند «خاکستر»؛ سیفالله در آتش
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- یادی از نظامالدین کیایی؛ صدابرداری که اخلاق حرفهایاش زبانزد بود
- بخش قابل توجهی از فیلمبرداری فیلم مارون هنوز به پایان نرسیده است
